Svava - 01.07.1898, Blaðsíða 48

44
COLIIE FELIVS LEYNDARHALID.
ar J»ér fáið að heyra það, sem ág hef frarn aö Lera mun
yðuv ekki undra yfir hvers vegna ég æski þess, að kalla
yður Alice1.
Á vörum liennar lék Lros,—svo yndislegt, blítt, og
aðdragandi, að hana vav rétt kominn að þvf, að vefja
hana upp að hrjósti sínu, og segja lienni í einu orði, að
sér væri ómögulegt að lifa lengur án hennar, en hanu
varðist gegn þeirri freistingu.
’Yður er velkomið að kalla mig Alice, ef þórviljið1,
svaraði hún. ’Þór munduð ckki æska þess, uema þér
hefðuð gilda ástæða til þess'.
’Takið þér mig ekki fyrir það, að vera eiulæganl
Jú, vissulega1.
’Alice', sagði lávarðurinn, ‘ég mun ávalt álfta, að
það hafi verið tilhlutun forsjónárinnar að senda mig
hingað. Það var af hendingu, að ég fékk tækifæri á
ferð minni til að koma við í París, og fyrst að leið mín
lá þar um, ásetti ég mér að end'urnýja gamlan vinskap við
St. Luce-fólkið. —I fyrstu ætlaði ég að dvelja hér ein-
ungis tvo daga—en nú eru það orðnar tvær vikur. Get-
ið þér ímyndað yður hvaða aðdráttarafl það hefir verið,
sem hefir svo töfrað mig—heillað mig frá áformum mín-
um, svo að raér var ómöguJegt að ílfa rnig lausanl—Get-
ið þérímyndað yöur þaðt1