Svava - 01.07.1898, Blaðsíða 43

COLDE FELL’S LEYNDAKMALID.
39
’Ég elska jóinfm Kent', mælti hann, ’í mínum aug-
um er hún hin feg’ursta og yndislegasta kona, er ég
nokkru sinni hef litið'.
’Mig undrar það ekki', svaraði frúin, ‘ég lief ekki
getað komist hjá áð sjá það, að yður hefir litist vel á liana1.
’Já, ég elska hana, frú mín‘, mælti lávarðurinn.
’En af því jómfrú Kent er ráðin hjá yður, sem kenslukona,
áleit ég það réttara, gagnvart yður, að segja yðar fyrst
frá málavöxtum'.
’Þór eruð ávalt eins eðaLlyndur, Arden lávarður',
mælti frú Luce.
’Aö svo miklu leyti, sem það snertir yður, frú mín,
þá hef 6g yðar leyfi til að hiðja jómfrú Kent að verða
konan mín?‘
’Já. Að svo miklu leyti sem það kemur mér víð‘.
’Haldið þér ekki að ég megi vona, að mínu máli
verði vel tekið?‘ spurði liann eins og hálf vantreystandi,
en frúin leit til hans undrandi. Hinn voldugastí og
frægasti lávarður Euglands, var óviss um, að sér yrði tekið
af þeirri, sem eftir alt, var einungis óhrotin kenslukona
hjá öðrum. En þegar frúin fór að rifja upp fyrir sér,
alt það sem hún hefði heyrt Alice segja að liún skyldi
áldrei giftast, þá var liún alls ekki svo viss um að lávarð-
inum myndi ganga vel bónorð sitt.