Morgunblaðið - 27.10.2017, Side 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 27. OKTÓBER 2017
Láttu nú ljósið þitt
loga við rúmið mitt.
Hafðu þar sess og sæti,
signaði Jesús mæti.
(Höf. ók.)
Leiddu mína litlu hendi,
ljúfi Jesús, þér ég sendi
bæn frá mínu brjósti, sjáðu,
blíði Jesús, að mér gáðu.
(Höf. ók.)
Hvíldu í friði, elsku langafi.
Tinna Rut, Tómas Orri
og Bjarki Friðjón.
Kær vinur og samstarfsfélagi
er óvænt fallinn frá, Elís Rós-
ant Helgason, eða Elli eins og
hann var alltaf kallaður. Ég
man eftir fyrstu kynnum mín af
honum þegar ég fór með föður
mínum er hann var að keyra út
egg og KRON í Norðurfelli var
einn af viðkomustöðunum. Á
móti okkur tók Elli tignarlegur
í fasi, með bjartan svip, hlýtt
handtak og bros á vör. Hann
var kvikur í hreyfingum, tók á
móti eggjunum snaggaralega
og gekk frá þeim inn á kæli.
Pabbi og hann tóku tal saman
meðan gengið var frá pappírum
og svo var pabba boðið í kaffi
og ég fékk litla kók.
Elli var virðulegur í allri
framgöngu og myndarlegur
maður, svona eins og fyrir-
menni, konungur í ævintýra-
sögum, en samt svo hlýr, sann-
gjarn, réttsýnn og alltaf bjart
yfir honum þannig að þú fannst
til öryggis í návist hans. Elli
var gæddur góðri kímnigáfu og
var skemmtilegur og kunni að
gleðjast á góðri stund.
Elli var dugmikill verslunar-
maður og farsæll hjá KRON og
vann sig þar upp til æðstu met-
orða, hvert verk unnið af alúð
og fagmennsku.
Úlfhildur, dóttir Ella og Ingu
Guðmannsdóttur eiginkonu
hans, var vinnukona hjá for-
eldrum mínum og því mynd-
uðust milli fjölskyldnanna sér-
stök vinar- og tryggðarbönd
sem aldrei rofnuðu eða bar
skugga á.
Leiðir okkar lágu oft saman
fyrst þegar hann var orðinn
sölustjóri hjá Kosti og seldi
Borgarnespizzur og ég var þá
komin í hans hlutverk sem
verslunarmaður hjá Hagkaup-
um á Eiðistorgi.
Seinna urðum við svo sam-
starfsmenn í Osta- og smjörsöl-
unni. Það var einstaklega
ánægjulegt og lærði ég margt
af mínum kæra vini, sérstak-
lega lærði ég að ekkert verk er
svo smátt að það þarfnist ekki
alúðar og trúmennsku. Þarna
vann Elli sem áður var einn af
æðstu stjórnendum KRON með
okkur yngra fólkinu og leit allt-
af á okkur sem jafningja. Elli
átti einstaklega gott með að
umgangast fólk og var vel lið-
inn af samstarfsfólki og ekki
síður viðskiptamönnum Osta-
og smjörsölunnar sem sáu mjög
á eftir Ella er hann hætti störf-
um, svo vel var hann kynntur.
Elli tók að sér umsjón með
pökkun á jólakörfunum og
stýrði okkur eins og herforingi
og einnig var hann dugandi á
ostadögum.
Þá munaði heldur betur um
okkar mann og hans miklu
reynslu, gekk fumlaust í öll
verk stór og smá.
Elli greip gjarnan í spil í há-
deginu með félögum sínum
þeim Kidda, Kalla og Gunnari
og svo var gersemin okkar hún
Nína heitin með þeim stundum.
Fjölskyldan var Ella allt og
það ríkidæmi hans hæfði kon-
ungi. Sumt fólk er þannig að
það er alltaf sólarmegin í lífinu
og þannig var um okkar kæra
vin, sem ræktaði vináttuna og
hið góða í hverjum og einum.
Það eru forréttindi að fá að
kynnast slíku fólki og eiga með
því vegferð í gegnum lífið.
Ég vil þakka Ella fyrir ein-
stakt samstarf og vináttu. Við
fjölskyldan í Eyjum Kjós, faðir
minn og fyrrverandi samstarfs-
fólk í Osta- og smjörsölunni
vottum eiginkonu og fjölskyldu
Ella okkar dýpstu samúð um
leið og við biðjum Guð að
blessa heimkomu hans og um-
vefja fólkið hans í birtu og
blessun á þessum erfiðu tímum.
Orðstír deyr aldregi hveim er sér
góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Ólafur M. Magnússon.
Hversvegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Enn einn skólafélagi hefur
kvatt okkur. Það var ekki langt
á milli dánardaga þeirra Hún-
boga Þorsteinssonar og Elísar
Rósants Helgasonar. Og það
eru aðeins góðar minningar
sem við eigum um þá félaga.
Vera okkar í Samvinnuskól-
anum í Bifröst veturna 1956 og
1958 var góður tími. Tími þar
sem við nutum þeirra forrétt-
inda að vera saman í námi og
leik.
Leiðbeinendur okkar voru
frábærir innan skóla sem utan.
Gönguferðir um fallegt um-
hverfi og íþróttir stundaðar í
útivistinni. Félagslífið innan
skólans, t.d. klúbbastarfið,
blómstraði. Ógleymanlegur tími
fyrir okkur sem komum sitt úr
hverri áttinni.
Í dag kveðjum við kæran vin
okkar og skólabróður, Elís Rós-
ant Helgason. Hann Elli var
spengilegur og kröftugur, enda
í fararbroddi í knattspyrnuliði
skólans. Þrumuskot hans í
hornið fjær voru lengi minnis-
stæð. Hann var mjög góður
bridgespilari, hugmyndaríkur
og ákveðinn. Árangur hans við
spilaborðið var frægur og hann
var eftirsóttur sem spilafélagi.
Raunar varð það svo að
seinni veturinn fóru frístundir
Ella að hluta til í annað. Í skól-
ann var mætt sómastúlkan
Inga Guðmannsdóttir. Saklaus-
ir „spádómar“ hófust nefnilega
á milli Ingu og Ella sem þróuð-
ust í 60 ára sérlega gæfuríka
sambúð sem skilur eftir sig
heilan hóp glæsilegra afkom-
enda.
Starfsferill Ella var einstak-
lega farsæll. Mestan hluta
starfsævi sinnar var hann
verslunarstjóri hjá verslunum
KRON.
Aldrei heyrðust kvartanir
viðskiptavina né starfsmanna
hans. Aðeins hól og þakklæti
frá öllum. Hann endaði starfs-
ferilinn í Osta- og smjörsölunni
og þar unnu þeir saman gömlu
skólafélagarnir Kristinn Guðna-
son og Elli við góðan orðstír.
Okkar frábæru skólasystur
hafa annast það að halda hóp-
unum saman.
Mörg eru ferðalögin sem við
höfum farið í saman og í mörg
undanfarin ár höfum við hist í
hádeginu einu sinni í mánuði á
ýmsum veitingastöðum.
Þar áttu Elli og Húnbogi
stóran þátt í að finna staði og
komast að samkomulagi um
verð. Góðir samningamenn báð-
ir tveir.
Við söknum og syrgjum góð-
an, traustan og skemmtilegan
vin og félaga. Þökkum fyrir yfir
sextíu ára samleið og sendum
okkar elskulegu skólasystur
Ingu og allri hennar fjölskyldu
okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Góðar minningar lifa. Takk,
kæri Elli.
F.h. útskriftarárgangs 1958
frá Samvinnuskólanum í Bif-
röst,
Friðrik Ágúst
Helgason.
✝ Ásrún BjörgArnþórsdóttir
fæddist 26. mars
1938 á Norðfirði.
Hún lést 6. októ-
ber 2017 á heimili
sínu í Reykjavík.
Foreldrar hennar
voru Arnþór
Árnason, kennari,
frá Garði í Mý-
vatnssveit, f. 28.
október 1904, og
Helga Lovísa Jónsdóttir, hús-
móðir, f. 9. júní 1912. Systk-
ini Ásrúnar eru þau Árni Jón,
f. 4. júlí 1944, og Helga, f. 12.
september 1952. Ásrún giftist
Sigmundi Indriða Júlíussyni,
bókhaldara og tónlistar-
manni, f. 30. september 1934,
þann 6. september 1980.
Fyrri eiginmaður Ásrúnar
Barnabörn: Ágúst Unnar,
Sandra Diljá, Bjarki Rúnar,
Þórdís Katla, Íris Björg og
Hrafntinna Rún. 3) Gunn-
hildur, f. 11. nóvember 1958,
maki Guðmundur Karvel
Pálsson. Börn þeirra: Rúnar
Karvel, Petra Dröfn, Smári
Karvel og Ómar Karvel.
Barnabörn: Sóldís Björt og
Vigdís Eva. 4) Jón Víkingur,
f. 24. júní 1961, maki Sigríður
Erlendsdóttir. Börn þeirra:
Þórkatla Eva og Þórir Björn.
Barnabörn: Harpa Lovísa og
Júlían Haukur. 5) Anna Mar-
grét, f. 28. október 1962,
maki Guðbergur Guðnason.
Fyrrverandi eiginmaður var
Jón Bergmann Skúlason,
hann lést 7. febrúar 2013.
Barn þeirra: Linda Bergdís.
Börn hennar með Magnúsi
Haraldssyni: Karen og Dagný
Eva. Barnabörn: Alexíus Þór,
Arndís Hrafna, Brynja Katrín
og Eyrún Arna.
Útför Ásrúnar Bjargar fer
fram frá Grensáskirkju í dag,
27. október 2017, klukkan 13.
var Hálfdán
Ágúst Jónsson, f.
12.2. 1933, d. 12.
maí 2010, þau
skildu árið 1972.
Börn þeirra eru
1) Arnþór Helgi,
f. 17. ágúst 1957,
maki Guðlaug
Bernódusdóttir.
Fyrri maki Guð-
rún Júlía Jens-
dóttir. Börn
þeirra: Ásrún Björg, Jenný
Rut, Óðinn Örn og Ingvar
Ágúst. Barnabörn: Alexander
Jens, Christian Arnþór,
Emma Júlía og Bjartur Snær.
2) Ágústa Björg, f. 17. ágúst
1957, maki Guðni Agnarsson.
Barn þeirra Kolbrún Ágústa.
Barn með Guðmundi Odd-
bergssyni: Þórhildur Rún.
Mín elskulega eiginkona, Ása,
er látin.
Örfá minningarorð vil ég rita
því ég sakna hennar sárt. Hún
var mér mikill stuðningur í öllum
mínum erfiðu veikindum og
hvatti mig til að vera duglegur,
en við vorum mjög náin.
Langar mig í örfáum orðum að
rifja upp tímann okkar saman en
sá tími spannaði rúm 40 ár.
Við giftum okkur í Svíþjóð 6.
september 1980, áttum þar ynd-
isleg ár bæði í Gautaborg og svo í
Janköping en þaðan fórum við
heim til Íslands í Torfufellið.
Í Torfufelli 27 var oft glatt á
hjalla með öllum börnunum,
stjúpbörnum, barnabörnum og
barnabarnabörnum okkar.
Ása mín var mikil handavinnu-
kona. Alltaf var hún að sauma út
myndir, strengi o.m.fl. og eru ófá
stykki eftir hana út um allt. Jóla-
kortin voru útsaumuð og fengu
allir handgert jólakort, en þetta
var hennar líf og yndi.
En svo kom að við fluttum í
dvalarheimilið Furugerði 1, en
fljótlega eftir að við fluttum
þangað hófst hennar veikinda-
stríð fyrir alvöru, handsaumuðu
jólakortunum og afmæliskortun-
um fór fækkandi því hún átti orð-
ið erfitt með að handleika nálina.
Hinn 4. september sl. fluttum
við á Hjúkrunarheimilið Grund
þar sem hún fékk alla þá aðstoð
sem hægt var að fá, en 6. október
sl. féll hún frá.
Blessuð sé minning þín.
Ljúfi drottinn lýstu mér,
svo lífsins veg ég finni.
Láttu ætíð ljós frá þér
ljóma í sálu minni.
(Gísli á Uppsölum)
Þinn eiginmaður,
Sigmundur Indriði
Júlíusson.
Að vera fjarri heimahögum og
fá þær fréttir að móðir mín hafi
kvatt skyndilega var erfitt.
Fljúga upp margar hugsanir; af
hverju, hvernig og hvað ef? Fátt
er um svör en eitt er víst að ævi-
skeið hvers og eins tekur enda.
Efst í huga mér í dag er þakklæti
fyrir mömmuna sem ég átti alla
tíð. Mömmu sem fæddi mig og
klæddi. Mömmu sem kenndi mér
muninn á réttu og röngu.
Mömmu sem var til staðar fyrir
mig og mína. Mömmu sem var
amma og langamma barnanna
minna.
Ó mamma, ó mamma þakka
þér fyrir allt sem þú hefur gert.
Kveðja örverpið þitt,
Anna Margrét.
Ég kveð þig, mamma, en sé um svið
að sólskin bjart þar er,
sem opnar hlið
að fögrum frið,
og farsæld handa þér.
Því lífs er stríði lokið nú,
en leiðina þú gekkst í trú
á allt sem gott og göfugt er
og glæðir sálarhag.
Það ljós sem ávallt lýsti þér,
það lýsir mér í dag.
Ég kveð þig, mamma, en mildur blær
um minninganna lönd,
um túnin nær og tinda fjær,
mig tengir mjúkri hönd,
sem litla stúlku leiddi um veg,
sú litla stúlka; það var ég,
og höndin; það var höndin þín,
svo hlý og ljúf og blíð.
Ég kveð þig, elsku mamma mín,
en man þig alla tíð.
(Rúnar Kristjánsson)
Hvíl í friði, elsku mamma.
Ágústa Björg.
Elsku amma.
Það er svo margt sem mann
langar að segja eftir á, hlutir sem
maður hefði átt að segja oftar
þegar maður hafði tækifæri til.
Fréttirnar af andláti þínu komu
okkur öllum algjörlega að óvör-
um, við bjuggumst við miklu fleiri
árum með þér en ef undanfarin
ár hafa kennt okkur eitthvað þá
ætti það að vera að njóta þess
tíma með þeim sem við elskum á
meðan við höfum þá hjá okkur.
Sem betur fer eigum við
óendanlega margar góðar minn-
ingar til að hugga okkur við, öll
sumrin í Hrísakoti voru ómetan-
leg. Við getum ómögulega munað
hversu oft við gistum hjá ykkur
og hjálpuðum með hin ýmsu
verk. Við systurnar vorum líka
svo ótrúlega heppnar að fá að
verja flestum okkar jólum með
ykkur afa en það var alltaf uppá-
haldstími okkar allra og við sökn-
um þeirra ennþá þó við séum all-
ar orðnar fullorðnar með okkar
eigin fjölskyldur.
Litlu hlutirnir verða oft svo
mikilvægir á stundum sem þess-
um, við erum svo þakklátar fyrir
einföldustu hluti eins og að hafa
getað kíkt til ykkar í Torfó í
hafragraut í „gati“ í skólanum.
Þakklæti er efst í huga okkar.
Takk, elsku amma, fyrir allt.
Takk fyrir allar minningarnar.
Takk fyrir allt sem þú gerðir fyr-
ir okkur, takk fyrir allt spjallið,
knúsin, ráðin sem þú gafst okkur,
takk fyrir að vera þú. Við elskum
þig og söknum þín.
Karen, Dagný og Linda.
Þú varst okkur amma svo undur góð
og eftirlétst okkur dýran sjóð,
með bænum og blessun þinni.
Í barnsins hjarta var sæði sáð,
er síðan blómgast af Drottins náð,
sá ávöxtur geymist inni.
Við allt viljum þakka amma mín,
indælu og blíðu faðmlög þín,
þú vafðir oss vina armi.
Hjá vanga þínum var frið að fá
þá féllu tárin af votri brá,
við brostum hjá þínum barmi.
Við kveðjum þig elsku amma mín,
í upphæðum blessuð sólin skín,
þar englar þér vaka yfir.
Með kærleika ert þú kvödd í dag,
því komið er undir sólarlag,
en minninga ljós þitt lifir.
Leiddu svo ömmu góði guð
í gleðinnar sælu lífsfögnuð,
við minningu munum geyma.
Sofðu svo amma sætt og rótt,
við segjum af hjarta góða nótt.
Það harma þig allir heima.
(Halldór Jónsson frá Gili)
Takk fyrir allt, elsku lang-
amma.
Ágúst Unnar, Sandra Diljá
og Bjarki Rúnar.
Það er með tárum sem ég kveð
í dag elsku ömmu mína en einnig
með þakklæti í huga fyrir allt
sem hún gerði fyrir mig og mína.
Hún gaf mér afskaplega mikið í
gegnum árin með fallegum orð-
um, ástúð og umhyggju. Ég gat
alltaf leitað til hennar og alltaf
tók hún á móti mér með opinn
faðminn. Ömmuknúsið var gott.
Þær eru ótal minningarnar
sem við áttum saman, ég og hún.
Ég er búin að reyna að skrifa
eitthvað á blað og endurskrifa
aftur og aftur en þegar öllu er á
botninn hvolft er erfitt að setja
þessar minningar á blað. Það er
kannski helst að minnast á Sví-
þjóð. Ég var svo heppin að fá að
eiga stundir með ömmu og afa
þar.
Ég fékk að fara ein til þeirra
tvisvar sinnum, þá sjö og ellefu
ára gömul og auðvitað var ég
dekruð. Lítill ísskápur í herberg-
inu mínu þar sem alltaf var til
ávaxtadjús og Daim. Hvítu
jakkafötin, bleika skyrtan og
bleiku klossarnir sem við amma
völdum saman á mig eru mér líka
minnisstæð. Jarðarberin og
fyrstu kynnin af geitungunum og
dramað í kringum það. Minning-
arnar eru auðvitað miklu fleiri
þaðan og snúast ekki um hluti og
súkkulaði en það voru forréttindi
að hafa fengið þennan tíma með
ömmu og afa.
Við áttum fullt af öðrum stund-
um saman eftir að hún og afi
fluttu heim og þær breyttust auð-
vitað eftir því sem ég varð eldri.
Spjallið þróaðist og við amma
skiptumst á skoðunum um hin
ýmsu málefni. Við vorum ekki
alltaf sammála en bárum virð-
ingu fyrir ólíkum skoðunum og
það þýddi ekkert að móðgast. Við
þurftum bara að koma með góð
rök. Amma lagði líka mikla
áherslu á að við töluðum rétta og
fallega íslensku. Ég reyndi mitt
besta í því en það tókst ekki
alltaf.
Þar sem aldursmunurinn á
okkur var ekki svo ýkja mikill
fengu börnin mín að kynnast
ömmu og áttu því langömmu sem
er yndislegt fyrir þau. Við mun-
um því getað rifjað upp og rætt
saman um þær minningar sem
við eigum sameiginlegar og ég
mun deila mínum með þeim. Þeg-
ar ég hjálpaði krökkunum að
finna ljóð sem þeim fannst fallegt
til að minnast langömmu sinnar
þá rakst ég á eitt sem snerti mig
og lýsir vel hvernig mér líður.
Amma átti og mun alltaf eiga sér-
stakan stað í hjarta mér.
Langt úr fjarlægð, elsku amma mín,
ómar hinzta kveðja nú til þín.
En allt hið góða, er ég hlaut hjá þér,
ég allar stundir geymi í hjarta mér.
Ég man frá bernsku mildi og kærleik
þinn,
man hve oft þú gladdir huga minn.
Og glæddir allt hið góða í minni sál,
að gleðja aðra var þitt hjartans mál.
Og hvar um heim, sem liggur leiðin mín
þá lýsa mér hin góðu áhrif þín.
Mér örlát gafst af elskuríkri lund,
og aldrei brást þín tryggð að hinztu
stund.
Af heitu hjarta allt ég þakka þér,
þínar gjafir, sem þú veittir mér.
Þín blessun minning býr mér ætíð hjá,
ég björtum geislum strái veg minn á.
(Höf. ók.)
Ég er mjög þakklát fyrir þær
samverustundir sem ég átti með
ömmu áður en hún kvaddi en þær
voru margar á stuttum tíma. Við
þurftum að glíma við ýmislegt en
okkur tókst það í sameiningu því
við skildum hvor aðra. Nú skilur
leiðir en ég trúi því að við hitt-
umst aftur síðar.
Guð geymi þig, elsku amma
mín, og sofðu rótt.
Þórhildur Rún
Guðmundsdóttir.
Elsku amma.
Við vitum að nú ertu verkja-
laus og frjáls. Takk fyrir allt sem
þú hefur gert fyrir okkur. Elsk-
um þig alltaf.
Vertu ekki grátinn við gröfina mína
góði, ég sef ekki þar.
Ég er í leikandi ljúfum vindum,
ég leiftra sem snjórinn á tindum.
Ég er haustsins regn sem fellur á fold
og fræið í hlýrri mold.
Í morgunsins kyrrð er vakna þú vilt,
ég er vængjatak fuglanna hljótt og
stillt.
Ég er árblik dags um óttubil
og alstirndur himinn að nóttu til.
Gráttu ekki við gröfina hér –
gáðu – ég dó ei – ég lifi í þér.
(Þýð. Ásgerður Ingimarsdóttir.)
Þín barnabörn
Ása, Jenný,
Óðinn og Ingvar.
Ásrún Björg
Arnþórsdóttir
Útfararþjónusta
Vönduð og persónuleg þjónusta
athofn@athofn.is - www.athofn.is
ATHÖFN ÚTFARAÞJÓNUSTA - s: 551 7080 & 691 0919
Inger Steinsson