Morgunblaðið - 27.10.2017, Qupperneq 31

sinni Helga á túnblettinum við
Landakotsspítalann 1958, þar
sem hann sat með Alfreð Flóka
teiknara og Snorra Arinbjarnar
listmálara.
Það small saman með okkur og
þar eftir umgengumst við reglu-
lega næstu árin. Sátum veitinga-
og kaffihúsin, ferðuðumst um
landið til vina og kunningja. Oft
var með okkur í för vinur hans,
úrsmíðaneminn Pétur, og tók
hann oftlega myndir af okkur í
margvíslegum félagskap – t.a.m.
með Elíasi Mar, Steini Steinarr,
Ástu Sigurðardóttur og Vilhjálmi
frá Skálholti og mörgum fleirum.
Á löngu tímabili bjó Helgi á
Skólavörðustíg og þar var oft
glatt á hjalla. Einna gleðiþrungn-
astar urðu samvistirnar þegar
Ari heitinn Jósefsson skáld kíkti í
heimsókn. Þá færðist jafnan fjör í
leikinn.
Skaphöfn Helga var með ein-
dæmum ljúf og mild. Góðgirni
hans í garð meðbræðra var svo
einlæg og falleg. Af lítillæti okkar
stofnuðum við Helgi menningar-
félagið Intelligensía og vorum þar
félagar við Helgi, Baldur Jónsson
bókmenntafræðingur, Ásgeir
Magnússon fræðimaður, Guð-
mundur „túkall“ Pálsson, B.A. í
ensku, Ásta skáld Sigurðardóttir,
Þorsteinn frá Hamri, Ólafur
Magnússon skákmeistari, Sólveig
Hauksdóttir, leikkona og hjúkr-
unarfræðingur, Guðrún Sverris-
dóttir sömu stéttar, Helga
Hauksdóttir fiðlari, Völundur
Draumland, Dagur Sigurðarson,
Kristján Jónsson myndhöggvari
og María Hauksdóttir húsfreyja.
Fundir félagsins fóru venjulega
fram í Grófinni 1, í fundarsal
Slysavarnafélagsins, og voru þeir
venjulega mjög fjörugir og
skemmtilegir. Voru jafnan hafðar
um hönd dýrar veigar.
Það var dálítið skrýtin tilviljun
að þegar Helgi staðfesti ráð sitt
og kvæntist var það Nína Björg
Kristinsdóttir og eignuðust þau
saman Guðmund tölvunarfræð-
ing, en auk þess gekk Helgi fyrri
börnum Nínu í föðurstað.
Með Helga er gengin til feðra
sinna sá maður okkar kyns sem
undirrituðum hefur þótt hvað
vænst um af þeirri fjölbreyttu
mannlífsflóru sem hann hefur
kynnst á sinni ansi margbreyti-
legu ævi.
Þrjá erfingja á sérhver maður:
Mennina, moldina og sálarinnar
meðtakara.
Bragi Kristjónsson.
Í dag kveðjum við góðan vin,
Helga Guðmundsson.
Hann var hvers manns hug-
ljúfi, léttur í lund og gamansam-
ur.
Helgi var mjög mannglöggur
og minnugur. Það kom sér vel
þegar honum var falið að taka
sæti í ritnefnd „Tímatals“ ásamt
Axel Eiríkssyni og undirrituðum.
Tímatal kom út árið 1997, mjög
veglegt verk og er hluti af iðn-
sögu Íslendinga. Hún er saga úr-
smíði á Íslandi og segir frá þróun
tímamæla. Einnig er í bókinni úr-
smiðatal.
Nína og Helgi voru mjög list-
elsk hjón og sóttu mikið mál-
verkasýningar og aðra listvið-
burði. Áttu þau gott safn
áhugaverðra listaverka sem voru
til yndisauka á heimili þeirra.
Margir listamenn voru meðal
þeirra vina sem litu gjarnan við í
kaffispjall í verslun þeirra og
vinnustofu við Laugaveg. Oft
voru þar fjörugar umræður öllum
til ánægju.
Þau hjón ferðuðust víða er-
lendis. Fóru meðal annars í
nokkrar hópferðir með félögum í
Úrsmiðafélagi Íslands. Allar
þessar ferðir voru mjög eftir-
minnilegar.
Ekki síst ferðin þegar við
sigldum á skemmtiferðaskipi nið-
ur Rín. Stoppað var á ýmsum fal-
legum stöðum á leið til Frankfurt.
Helgi talaði um að ferðin hefði
verið einstaklega vel heppnuð og
skemmtileg.
Við Helgi unnum mikið saman
seinni árin við að flokka og skrá-
setja muni, verkfæri og myndir í
eigu Úrsmiðafélagsins og koma
þeim upplýsingum á tölvutækt
form.
Síðustu daga sína á spítalan-
um bað Helgi mig að koma í
heimsókn þótt sárþjáður væri.
Langaði hann að hjálpa til við að
bera kennsl á fólk á myndum
sem teknar voru á 50 ára afmæli
Úrsmiðafélagsins.
Fór ég til hans laugardaginn
14. október og ætlaði að dvelja
stutt við, en það teygðist úr
heimsókninni. Helgi hafði gaman
af að geta orðið okkur að liði og
um leið að rifja upp gamla tíma.
Sat hann upp í rúminu allan
tímann og lék á als oddi. Var
mikið hlegið og sagði hann gam-
ansögur eins og honum einum
var lagið.
Þegar ég kvaddi bað hann mig
að koma aftur á mánudeginum
svo við gætum haldið áfram að
vinna að því sem frá var horfið.
En til þess kom ekki, þar sem
Helgi lést þennan sama mánu-
dag.
Við hjónin sendum Nínu og
fjölskyldu innilegar samúðar-
kveðjur.
Garðar Ólafsson.
Við félagarnir í Úrsmiðafélagi
Íslands kveðjum í dag góðan fé-
laga, Helga Guðmundsson úr-
smiðameistara, þökkum honum
öll hans góðu störf í þágu úr-
smiða.
Helgi lauk námi 1960, fimm
árum síðar fékk hann meistara-
réttindi, opnaði úrsmíðavinnu-
stofu og verslun við Laugaveginn
þar sem hann starfaði alla tíð.
Allt starf hans bar vott um
vandvirkni, þjónustulipurð og
umhyggju við viðskiptavininn,
enda var Helgi rólegur og af-
skaplega þægilegur í umgengni,
hann hafði sterka kímnigáfu, var
yfirleitt til hlés, en góðlátlegt
bros færðist yfir andlit hans er
einhver af okkur snillingunum
þóttumst vita og geta allt í fjöri
fundarins, sennilega hefur hugur
hans á yngri árum numið mikla
speki og víðsýni í umgengni hans
við efnilegustu bókmennta- og
listamenn þjóðarinnar á Lauga-
vegi 11.
Helgi var í stjórn Úrsmiða-
félagsins um áratuga skeið, í rit-
nefnd við gerð bókar okkar
Tímatal, einnig í safna- og sögu-
nefnd, áhugi hans og þekking á
málefnum okkar var mikil og
njótum við góðs af hans frábæra
starfi.
Góður drengur er fallinn frá
og erum við félagarnir stoltir af
ævistarfi Helga í úrsmíðinni.
Vottum Nínu og börnum
þeirra samúð okkar.
Fyrir hönd Úrsmiðafélags Ís-
lands,
Björn Árni Águstsson.
Eitt af dýrmætustu verðmæt-
um í lífinu er sú gæfa að eignast
góða vini.
Mikið þykir mér vænt um
hann Helga, sem gaf mer af fá-
gætri nærgætni og skemmtileg-
heitum ómælda tryggð og vin-
áttu um áratuga skeið.
Hann hafði þægilega nærveru,
sagði skemmtilegar sögur um
ýmsa sem urðu á vegi hans, aldr-
ei meiðandi eða særandi fyrir
viðkomandi, hann sinnti veikum
vinum af óeigingirni og skilningi,
lagði á ráðin við gesti sem komu í
verslun hans og var ævinlega
tilbúinn að sinna náunganum
með margvíslegum hætti.
Hann kveikti aldrei elda en
lægði öldur.
Það er líklega ekkert skrýtið
að veggklukkan sem kom frá
honum fór að hökta um líkt leyti
og heilsa hans fór að gefa sig. Og
nú er hún alveg búin.
Ég sendi samúðarkveðjur til
Nínu og afkomenda þeirra. Góð-
ur drengur er genginn en minn-
ingin lifir.
Þóra Elfa Björnsson.
MINNINGAR 31
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 27. OKTÓBER 2017
Kveðja frá sam-
starfsmönnum
við Iðnskólann í
Reykjavík
Góður vinur og starfsfélagi í
nær tvo áratugi, Guðbjörg Vig-
fúsdóttir, fyrrverandi skrifstofu-
stjóri Iðnskólans í Reykjavík, er
fallin frá, rétt tæplega níutíu og
sex ára.
Guðbjörg réðst til starfa við
Iðnskólann snemma á áttunda
áratug síðustu aldar og stjórn-
aði skrifstofunni á miklu vaxt-
arskeiði skólans. Nemendafjöld-
inn rúmlega tvöfaldaðist á
tiltölulega skömmum tíma og
Guðbjörg
Vigfúsdóttir
✝ Guðbjörg Vig-fúsdóttir fædd-
ist 2. október 1921.
Hún lést 29. sept-
ember 2017.
Útför Guð-
bjargar fór fram 5.
október 2017.
fjöldinn allur af
framhaldsdeildum
í iðngreinum tók
til starfa. Þegar
hún hóf störf við
skólann voru nær
eingöngu karl-
menn við skóla-
stjórn og kennslu
en konur sáu um
skrifstofuna og
allt umstangið
sem þeirri starf-
semi fylgdi.
Stoðþjónusta við nemendur
var sáralítil, engin námsráð-
gjöf, engir umsjónarkennarar
eða önnur aðstoð utan kennslu-
stunda. Nemendur leituðu þess
vegna með alls konar mál til
skrifstofunnar og það mæddi
mikið á starfsliðinu og þá ekki
síst á skrifstofustjóranum. Nú
á dögum veitir sérhæft, fjöl-
mennt og öflugt starfslið þessa
þjónustu. Á skrifstofunni sló
skólahjartað og þar var líka
stór hluti heilastarfsemi skól-
ans.
Fólkinu sínu á skrifstofunni
stýrði Guðbjörg mildilega og
með festu. Hún var réttsýn og
yfirveguð og reyndist sam-
starfsfólki sínu vel. Nýjum
vinnufélögum var leiðbeint af al-
úð og velvilja.
Guðbjörg tók virkan þátt í
skipulagningu og stjórn skólans.
Hún var oftast eina konan á
stjórnendafundunum. Skynsöm
kona og ráðagóð. Það var hlust-
að vel á tillögur hennar og
ábendingar og áhrifavald henn-
ar var mikið, enda lagði hún
jafnan gott eitt til málanna.
Hún átti stóran þátt í að skapa
þann góða starfsanda sem var í
skólanum, enda gamansemi,
glaðværð og hlýja aldrei langt
undan.
Framhaldsskólarnir voru með
fyrstu stofnunum á Íslandi til að
nýta sér tölvutæknina til að
auðvelda skipulagningu og
skráningar og þar var Iðnskól-
inn framarlega í flokki. Guð-
björg tileinkaði sér fljótt þessa
tækni og námsferilsskráningar
og var mætingabókhald fljót-
lega á níunda áratugnum orðið
tölvuvætt og til fyrirmyndar.
Mikil gróska var í menning-
ar- og listalífi Iðnskólastarfs-
manna og nemenda meðan
starfskrafta Guðbjargar naut
við. Hún var óþreytandi við að
útvega miða á leiksýningar og
aðra menningarstarfsemi og
vakti þannig áhuga og víkkaði
sjóndeildarhring bæði sam-
starfsmanna og nemenda.
Hún tók virkan þátt í fé-
lagslífi samstarfsmanna sinna,
bæði ferðalögum og starfs-
mannahátíðum. Þar var hún
jafnan hrókur alls fagnaðar og
kunni vel að gleðjast með góð-
um.
Eftir að Guðbjörg lét af störf-
um vegna aldurs fækkaði sam-
verustundunum en við reyndum
að fylgjast með henni eftir
bestu getu. Á samverustundum
okkar gömlu vinnufélagana voru
oft rifjuð upp skemmtileg atvik
þar sem hún kom við sögu, enda
af nógu að taka.
Blessuð sé minning sómakon-
unnar Guðbjargar Vigfúsdóttur.
Við þökkum fyrir vináttuna,
samstarfið og allar góðu stund-
irnar og vottum börnum hennar
og fjölskyldum þeirra okkar
innilegustu samúð.
Frímann I. Helgason.
Bókina má panta á forsíðu mbl.is eða á slóðinni mbl.is/minningar.
Um leið og framleiðslu er lokið er bókin send í pósti.
Hægt er að kaupa minningabækur með greinum sem birst hafa frá árinu 2000 og til dagsins í dag.
Minningar er fallega innbundin bók sem hefur að
geyma æviágrip og allar minningargreinar sem birst
hafa um viðkomandi í Morgunblaðinu eða á mbl.is.
Minningarorð og kveðjur samferðamanna
eru dýrmætur virðingarvottur sem eftirlifandi
ástvinum gefst nú kostur á að búa veglega
umgjörð til varðveislu um ókomin ár.
Minningar
um látinn ástvin
í fallegri bók