Fréttablaðið - 17.12.2016, Síða 30

Þó Heiða Guðný Ásgeirsdóttir bóndi á Ljótar-
stöðum sé orðin varamaður á þingi og
aðalpersóna í metsölubók Stein-
unnar Sigurðardóttur stígur frægðin
henni ekki til höfuðs. Hún gefur á
garðann og bakar til jólanna. Nýtt
ævintýri er samt handan við
hornið því hún er á leið
til Nýja-Sjálands á
heimsmeistara-
mót í rún-
ingi.
Fjárleit er góð ástæða
til að skottast á fjöll
Þ að er einn af dumb-ungsdögum skamm-degisins. Við Stefán ljósmyndari og Sara ko n a h a n s e r u m komin austur í Skaftár-
tungu í þeim erindum að heim-
sækja Heiðu fjalldalabónda, eins
og Steinunn Sigurðardóttir rit-
höfundur kallar Heiðu á Ljótar-
stöðum. Þó ratljóst sé dugar það
ekki til að við rötum hrukkulaust
á leiðarenda – því hún Heiða býr
sko úti á enda – heldur þvælumst
við inn á vitlausa afleggjara og hin
ýmsu bæjarhlöð áður en hennar
kóngabláu þök blasa við. Upp rifj-
ast vísa sem Heiða fór með á hag-
yrðingamóti og hafði ort eftir að
ungur maður heyrðist kvarta yfir
að heimreiðin til hennar væri löng.
Yfir þessum ekki mun ég snökta.
Eitthvað hljómar letilega gæinn.
Þeir sem ekki nenna heimreiðina
að hökta
hafa lítið erindi í bæinn.
Heiða og hundurinn Fífill fagna
okkur á hlaðinu. Hún býður okkur
inn en við veljum að kíkja fyrst
í fjárhúsin meðan birtu nýtur.
Þar hefur hún lokið við að gefa
morgungjöfina og fylla fóður-
ganginn af heyrúllum til næstu
máltíða. Móðir hennar, Helga, er
að vatna og hjá henni er Frakkur,
fjárhundurinn á bænum – Fífill er
bara stásshundur. Féð er satt og
sælt og kippir sér ekkert upp við
gestaganginn. Hlaðan er orðin að
fjárhúsi líka því Heiða hefur stúkað
hana niður og smíðað grindur og
garða, veturgömlu ærnar eru í
einni stíu og þær elstu í annarri.
„Yngstu og elstu ærnar éta hægar
en hinar og fóðrast betur ef þær
eru út af fyrir sig,“ útskýrir bónd-
inn. Tignarlegur geithafur gægist
upp fyrir grindur. Að sögn Heiðu
gengur hann með ánum á sumrin í
haganum en hefur sérherbergi eftir
að hjörðin kemur í hús.
Tvær lögbundnar eftirleitir eru
að baki, þó vantar alltaf einhverjar
kindur sem enginn veit hvort hafa
lifað sumarið af, að sögn Heiðu.
„Það er jafnan farið inn á afrétt
öðru hvoru fram eftir vetri, ef bjart
veður er, fyrst á auðri jörð og svo á
sleðum, og ef menn vita af fé sem
orðið hefur eftir er ekkert hætt fyrr
en búið er að finna það og sækja.
Svo er fjárleit líka góð ástæða til
að skottast eitthvað á fjöll. En ég
hef ekkert farið síðan í þriðja safni
enda hefur haustið ekki verið eðli-
legt hjá mér, bæði framboð til
Alþingis og bókastúss.“
Hrossin eru á beit skammt frá
útihúsunum. Þau koma á móti
Heiðu þegar hún talar til þeirra og
umbera Fífil ótrúlega vel, þó hann
sé aðsópsmikill.
Missir sig í innkaupum
Nú göngum við til bæjar. Sól-
pallar úr timbri eru ekki algengir
við sveitabýli þar sem ég þekki til.
En Heiða hefur smíðað einn glæsi-
legan með grindverki utan
um. Athygli vekur stæði-
legur bekkur upp við húsið
og annar slíkur við eldhús-
borðið. Þeir reynast báðir
vera handarverk Heiðu
og „rúma marga rassa“,
eins og hún segir.
Helga hefur stungið
læri í ofn áður en hún
fór í fjárhúsin. Nú
reiðir hún það fram,
gullið og ilmandi
með ýmsu með-
læti. Heiða stálar
búrhnífinn áður en
hún bregður honum
í kjötið. „Þetta verður
engin fagurfræði,“
t e ku r h ú n f ra m .
Kjötið er af vetur-
gömlu og smakkast
guðdómlega en hvar
kaupa þær mæðgur
nýlenduvörur? „Ég er
svo oft einhvers staðar
á ferðinni og kippi þá
með mér því sem þarf,“
segir Heiða. „En auð-
vitað kemur fyrir að eitt-
hvað vantar til heimilisins
og ég er ekkert voða kát
þegar mamma minnist á
það og ég er í einhverjum
önnum. Stundum gleymast
líka grundvallaratriði eins
og í haust þegar hingað voru
komin níu börn og unglingar í
smölun og sátu hér við eldhús-
borðið með seríós á diskunum
en engin mjólk var til. Þá var
brunað yfir á næsta bæ, Snæbýli,
Gunnþóra
Gunnarsdóttir
gun@frettabladid.is
1 7 . d e s e m b e r 2 0 1 6 L A U G A r d A G U r30 h e L G i n ∙ F r É T T A b L A ð i ð