Vinnan - 01.04.1994, Blaðsíða 29

Guðríður Elíasdóttir í glöðum hópi barna sem eru í dagvist á barnaheimili Verkakvennafélagsins Framtíðarinnar í Hafnarfirði.
hve miklu verkalýðshreyfingin hefur
megnað að ná fram. Réttindi sem nú er stíft
sótt að af hálfu atvinnurekenda. Nefna
mætti sjúkratryggingarnar, atvinnuleysis-
bæturnar, fæðingarorlofið, orlofssjóðina og
þannig mætti lengi telja. Hitt er annað mál
að hlutirnir hefðu mátt ganga greiðar og
betur fyrir sig, segir Guðríður.
Stendur verkalýðshreyfingin nœgjanlega
á verði gagnvart tilraunum atvinnurekenda
til að ná þessum réttindum af fólki aftur
eftir að syrta tók í álinn?
— Það hefur háð verkalýðshreyfingunni
að hún hefur ekki haft úr því sama að
moða, ef svo má að orði komast, og samtök
atvinnurekenda. Verkalýðshreyfingin hefur
einfaldlega ekki haft sama bolmagn til að
vinna úr sínum málum og atvinnurekendur.
Nefna má sem dæmi að þau eru ekki mörg
árin síðan Alþýðusambandið hafði aðeins
einn hagfræðing á sínum snærum og það er
enn styttra síðan lö^fræðingur var ráðinn til
starfa á vegum ASI.
Hvað með almenning? Sýnir hann næg-
an skilning á gildi þeirra réttinda sem hafa
náðst fram fyrir atbeina verkalýðshreyfing-
arinnar?
— Fólk í dag sinnir ekki verkalýðs-
hreyfingunni sem skyldi og það er langur
vegur frá því að fólk sé nægjanlega á varð-
bergi gagnvart brotum á samningsbundnum
réttindum. Við finnum það mikið upp á
síðkastið að þessum brotum fer fjölgandi.
Of oft leitar fólk ekki til okkar fyrr en í
óefni er komið. Atvinnurekendur ganga
eðlilega á lagið. Þeir vita að fólk er óöruggt
um vinnuna og stendur þar af leiðandi oft
ekki eins fast á rétti sínum og það ætti að
gera.
Það er ef til vill dálítið hart af mér að
segja þetta. Við þurfum ekki að kvarta hér í
Framtíðinni yfir áhugaleysi félaganna. Hér
er yfirleitt fullt hús þegar fundnir eru
haldnir — hátt á annað hundrað konur.
Getur þú gefið formönnum í öðrum
verkalýðsfélögum góð ráð; hver er galdur-
inn á bak við þessa góðu fundarsókn?
— Svarið við því kann ég ekki. Hlífar-
menn töldu að þetta væri vegna þess að við
vorum með kaffi og aðrar veitingar á fund-
um og þeir hafa síðan tekið það upp eftir
okkur. Það fer litlum sögum af fundarsókn-
inni hjá þeim síðan, segir Guðríður hlæj-
andi.
— Við gerum okkur alltaf eitthvað til
góðs þegar við höldum fundi. Það er okkar
mottó. Við höfum aldrei fengið ákúrur fyrir
það að taka vel á móti félagskonum.
Atvinnuleysi er þjóðarböl
— Atvinnuleysið er stærsta vandamálið
sem verkalýðshreyfingin stendur frammi
fyrir í dag. Öll hreyfingin verður að leggj-
ast á eitt til að leita leiða til úrbóta í at-
vinnumálum.
Ég hef alltaf verið því samsinnt að líf-
eyrissjóðirnir komi til móts við atvinnulífið
og að því verði gætt hvernig beina megi
fjármagni þeirra í meira mæli til atvinnu-
veganna. Hendur stjórna lífeyrissjóðanna
hafa verið bundnar um hvað hefur mátt
lána til atvinnustarfsemi. Vitanlega höfum
við þær skyldur að ávaxta sjóðina eins og
framast er kostur. Ég er þó á því að það
mætti huga betur að því hvemig hægt væri
að nýta lífeyrissjóðina í meira mæli til at-
vinnuuppbyggingar en gert er í dag. Verka-
lýðsfélögin í Hafnarfirði hafa gert dálítið
að því að kaupa bréf í bönkunum gegn því
að þeir lánuðu á móti til atvinnufyrirtækja.
Ég get sagt með nokkru stolti að vegna
þessa eru tvö fyrirtæki lifandi hér í Hafnar-
firði í dag.
Atvinnumálin hafa verið mikið til um-
ræðu á milli félaganna og bæjaryfirvalda í
allan vetur, enda mikils um vert að hægt
verði að draga úr atvinnuleysinu, og helst
að útrýma því. Um þessar mundir eru um
100 konur á atvinnuleysisskrá hjá okkur,
eða tíunda hver félagskona. Þessar konur,
sem og allir aðrir sem ganga án atvinnu,
gera þá kröfu til okkar allra að leiða verði
leitað til þess að bægja þessu ástandi frá.
Undir þá kröfu verður verkalýðshreyfingin
að taka. Atvinnuleysi er þjóðarböl, segir
Guðríður Elíasdóttir.
Fjarskiptastöðin í Gufunesi
Samtöl og skeyta afgreiðsla
við skip og bifreiðar
VINNAN