Vinnan - 01.04.1994, Blaðsíða 31

angur sem erfiði sem menn
höfðu hér áður. Okkur í félögun-
um var alls ekki sama um það
hverjir stjórnuðu Alþýðusam-
bandi íslands og það var tekist á.
Smalað var á fundi. Ef ég kærði
mig um gæti ég sagt frá því
hvernig að þeim málum
var staðið eins og hverjum ----
örðum bröndurum. Það má
deila um ýmsa hluti. eins H
og það hvort það hafi verið
rétt af Ingólfi Amarsyni að
fara með allt sitt hyski til
Reykjavíkur. Stundum hef-
ur mér í seinni tíð orðið á ___
að hugsa eins og húskarl
hans sagði: Hvers vegna fórum
vér þá um frjósöm héröð þegar
við svo nemum eyðivík þessa.
Oft finnst mér að út úr þessu öllu
hafi ansi lítið fengist.
Annað finnst mér verra núna:
oft virðast stærri orð vera látin
falla og meira vafstur í kringum
minni hluti en áður var. Mér
verður úr sem máltæki að áður
vom skipin úr tré en mennirnir
úr stáli en nú eru skipin úr stáli
en mennimir úr tré. Eg vil kenna
um undanlátssemi. Eg kalla það
hiklaust bænaskjalsleið sem val-
in hefur verið í kjarabaráttu und-
anfarin ár. Við þurfum ekki að
láta okkur detta í hug að ríkis-
valdið færi okkur eitthvað á silf-
urfati. Við verður að gera hlutina
sjálf. Það er ekki nóg að fylla
stórhýsi í Reykjavík og ætla að
Eftir
Ragnar
Karlsson
sprengja af þeim þökin með
upphrópunum og stóryrðum og
síðan gerist það sama og þegar
fjallið tók jóðsótt; það fæðist
ekki nema lítil mús.
— Ég vil rninna á eitt sem er
ekki svo lítið mál — og hvar er
verkalýðshreyfingin þá — en
það er launamisréttið í landinu.
Ég frétti það, sem ég veit ekki
hvort er satt, að sláturhússtjóri
einn hafi 600 þúsund krónur í
kaup á mánuði. Ég hef tilhneig-
ingu til að fara að reikna og hann
er með 7,2 milljónir á ári. Áfram
má halda og reikna sem svo:
þetta jafngildir því að 1100
lömbum sé lógað til að borga
þessum eina manni kaup.
Ef þetta heldur lengi svona á-
fram fer fólkið í landinu að
hugsa: Starfslið ASÍ er bara á-
nægt með það sem það hefur
sjálft og hvern skrambann
— varðar það um mig eða þig
sem hefur 65 þúsund krónur
á mánuði?
Að sama brunni ber ný-
legar fréttir um æviráðningar
forstjóra og skiptir þá engu
gengi félagsins sem þeir
__ stýra. Þeir hafa samt sem
áður sitt á þurru, á sama tíma
og atvinnurekendur eru að ganga
á bak orða sinna og skerða
samningsbundin réttindi hjá
venjulegu launafólki fyrirtækja.
Misréttið og launabilið er hrein-
lega orðið að þjóðarböli sem
ekki má lengur láta viðgangast.
En þá þarf til meira en stór orð
og bumbuslátt, segir Hafsteinn.
Ótfi við fólkið
— Mér virðist að um árabil
hafi hjá vissum forráðamönnum
verkalýðshreyfingarinnar gætt
hræðslu við félagana, fólkið
31
Hjónin Hafsteinn Stefánsson og
Guðmunda Gunnarsdóttir eru
sest í helgan stein eftir langt
starfog á stundum stormasöm
afskipti afverkalýðsmálum, af-
skiptum sem þau segjast ekki
telja eftir sér að hafa tekið þátt í.
sjálft sem er umbjóðendur
þeirra. Við höfurn meira að segja
heyrt þessa setningu: Við vitum
að það þarf átök en við höfum
ekki fólkið með okkur. Slíkir
foringjar eiga að segja af sér.
Skipstjóri sem vissi það fyrir-
fram að hann fengi ekki skips-
höfnina til að vinna þegar komið
væri út í sjó ætti að binda betur
og hreyfa ekki skipið, segir Haf-
steinn.
— Ég hef þá trú að þessi doði
og deyfð, sem hefur heltekið
verkalýðshreyfinguna, sé mikið
til kominn af því að forystumenn
félaganna hafa vanrækt að ala
sér upp fólk — ef það unga fólk,
sem þó gefur sig að þessum mál-
um en getur ekki hlutina í fyrstu
atrennu, er iðulega dæmt úr leik.
Við sem ætturn að vera famir að
þekkja lífið og tilveruna eigum
að vita að til þess að gera eitt-
hvað úr manni þá þarf að sýna
honum traust, fyllsta traust. Þetta
þekkja skipstjórnarmenn vel og
sjálfsagt ýmsir aðrir sem hafa
með mannaforráð að gera. Það
er ekki nóg að segja við mann:
Þú hefur kaup góði, þú skalt gera
þetta — fyrir það er þér greitt.
Það verður að sýna fólki að því
sé treyst. Með því móti hafa
skipstjómarmenn áhöfnina með
sér hvað sem tautar og raular.
Að þessu ættu forystumenn
verkalýðshreyfingarinnar að
hyggja í stað þess að klifa sífellt
á því að þeir hafi ekki fólkið
með sér.
Fólkið í landinu, hvort sem
það er vinnandi eða atvinnulaust,
er eins og vélasamstæða sem
ryðgar niður sé hún ekki gang-
sett. Það þarf framtakssaman
mann til þess að styðja á hnapp-
inn. Slíkan mann eigum við ekki
að mínu viti í dag, segir Haf-
steinn Stefánsson á Selfossi.
VINNAN