Heilsuvernd - 01.03.1991, Blaðsíða 41

ekki, íslendingar gátu
ekki lagt sér svona
illgresi og óæti til
munns, en héldu sig við
siginn fisk, hákarl og
kæsta skötu - og þar við
situr enn í dag hvað
túnfífilinn varðar.
Ef einhvern lesenda
skildi nú langa til að
reyna uppskriftir með
fíflablöðum, vil ég vísa á
grein Kristínar
Gestsdóttur og Sig.
Þorkelssonar í
garðyrkjuritinu 1987, bls.
113 - 116. Verði ykkur að
góðu.
Túnfífillinn er hið ágæt-
asta blóðþynningarlyf
og því er fólki sem hætt
er við blóðtappa eða
kransæðastíflu ráðlegt
að neyta hans.
Einnig hefur túnfífillinn
reynst gott gigtarlyf og
er nú farið að pressa
túnfífil í pillur sem
seldar eru í apótekum í
Danmörku og víðar.
Þessar pillur er þó enn
ekki farið að selja hér á
landi. Túnfífillinn eyðir
bólgumog kláða og
örvar hægðir og þvaglát.
Besta er að taka hann
fyrir blómgun.
Úr blómknöppum
túnfífilsins má brugga
Ijúffengt og áhrifaríkt
fíflavín.
En hvað sem öllu líður
er túnfífillinn eitt af
okkar fegurstu blómum
og líklega eitt hið
víðförlasta -
alheimsborgari - að
minnsta kosti um allt
norðurhvel jarðar. Um
margar aldir hafa litlar
hendur borið mömmu
fyrstu vorkveðjuna með
sólgulum túnfíflavendi.
Ég gef séra Birni síðasta
orðið um það efni: „Af
fegurd þessarar urtar er
komid máltækid sem
menn brúka, þegar hagr
manns gengr saman og
er ei lengr í blóma:
„Hann má muna sinn
fífil fegri".