Strandapósturinn - 01.06.2000, Side 115

frosthörkur og hafís
sem ekki fór fyrr en
um höfuðdag, gekk
mannskæður misl-
ingafaraldur. Fjárfell-
ir var slíkur að vart
nokkur skepna var
eftir á sumum bæj-
um. Um sumarið var
grasspretta nær eng-
in og ekki þýddi að
reyna að binda töð-
una af túnunum því
hún var svo smá að
hún tolldi ekki í reip-
unum. En Bergur
lifði og hann átti eft-
ir að sýna það síðar á
ævinni að í honum
var töggur sem ekki
var svo auðveldlega
brotinn á bak aftur.
Bergur var einstakur maður. Lundin svo létt að hann brást við
öllum hlutum með því að hlæja og hann var barngóður með af-
brigðum. Fræg er sú saga er Svanfríður datt við að sækja vatn í
brun og skaddaðist í andliti og kom inn alblóðug og marin.
Bergi fannst þetta svo skrýtin sjón að honum varð að fyrst fýrir
að skellihlæja. Nokkuð þótti sérkennilegt að sjá þau hjón saman
á göngu, en þá gekk Bergur tveimur til þremur föðmum á und-
an Svanfríði og leit til baka öðru hveiju til að sjá hvernig henni
miðaði.
Svanfríður var fædd f872 frá Leiru í Grunnavík, var því tíu
árum eldri en Bergur. Ekki áttu þau hjón börn saman en Svan-
fríður hafði átt stúlkubarn með húsbónda sínum í Reykjafirði,
Benedikt Hermannssyni, sem skírð var Alexandrína Kristín,
fædd f 8. feb. f 902. Benedikt var þrígiftur og hafði þegar hér var
komið sögu misst tvær fyrri konur sínar, en þriðja kona hans var
Þorbergur Samúelsson og Svanfríður Daníels-
dóttir.
113