Strandapósturinn - 01.06.2000, Side 119

Fauskavík í Skjaldarvík. Ljósm. HJ.
vernda tófuna svo hún kæmi upp yrðlingunum. Reyndar hafði
tófan ofgnótt fæðu svo hún þurfti aldrei að leggjast á búfé. A
veturna var svo engt fyrir hana og hún skotin þegar feldurinn
var hvað fallegastur. Einnig var legið fyrir henni þar sem hún
leitaði að æti í fjörunni. Oft mun veiðin hafa verið veruleg.
Kannski allt að tuttugu tófur. Skinnin voru misjafnlega verðmik-
il. Fallega mórauð skinn gátu verið í feikna góðu verði, allt að
kýrverði, það var því mikil búbót þegar mikið var af tófu og
skinnin falleg, en kaldsamt var að liggja íyrir tófunni hreyfingar-
laus klukkutímum saman. Þar gilti þolinmæðin öðru fremur.
Pétur hafði þann hátt á að hann fór með skinnin til Isafjarð-
ar og seldi |jau þar íyrir peninga. Farið var gangandi norður
Strandir og yfir Skorarheiði og ofan í Jökulfirði og þaðan með
Djúpbátnum til Isafjarðar. Ferðin til isafjarðar tók aldrei
skemmri tíma en tvo daga og oft lengur. Þetta var erfið leið. Fara
varð fyrir Reykjafjörð, Þaralátursfjörð og inn í Furufjörð. Forvað-
ar og erfið fjallaskörð. Sérstaklega var þetta hættuleg leið að
vetrarlagi.
Það var líkast til seinni part vetrar 1931 sem Pétur lagði af stað
117