Læknaneminn - 01.04.2010, Qupperneq 88

Á 5.ári tók ég geðkúrsinn og hluta af taugakúrsinum í
skiptinámi við Universitet i Oslo, mér fannst það alveg frábær
tilbreyting frá hversdagslífinu í Reykjavík og skemmtileg
reynsla. I Oslo var ég strax farin að plana næsta skiptinám
og ég vissi alveg hvað ég vildi, Ástralíu! Þegar heim kom
talaði ég við Jón Baldursson lækni á slysadeildinni og hann
sagði mér að hann hefði verið í milligöngu fyrir dvöld þeirra
Róberts Pálmasonar og Bjarna Guðmundssonar, þáverandi
ó.árs nema, á slysadeild á The Alfred Hospital í Melbourne,
Ástralíu. Nú hafði hann samband út á ný og í þetta skiptið bað
hann um dvöl fyrir mig! Því miður virtist enginn í bekknum
mínum vera með það sama og ég í huga, svo ein skyldi ég
fara! Rétt um ári eftir heimkomuna frá Oslo var ég svo komin
með farseðla, ástralskt visa, tryggingar (fyrir sjálfa mig og
verðandi „skjólstæðinga“ mína), loforð um gistingu, leyfi
frá Dr. Peter Cameron yfirlækni slysadeildarinnar á Alfred
sjúkrahúsinu og Jean Martyn, sem sér um skiptinema þar á
bæ. Þetta var alveg að fara að gerast! Á Þorláksmessu lögðum
við, ég og kærastinn minn upp í leiðangur til Evrópu. Vorum í
yndislegu Amsterdam yfir jólin, tókum svo lest yfir til Berlínar
og vorum þar yfir áramótin. Þann 4.janúar 2009 flaug ég svo
til Melbourne, með mjög stuttri viðkomu i Singapore. Ég var
svo heppin að bróðir vinkonu minnar leigði íbúð í miðborg
Melbourne og hann var akkúrat með autt herbergi þennan
mánuð. íbúðin reyndist á besta stað, í aðeins 5-10 mínútna
göngufæri frá aðallestarsstöðinni og helstu verslunar- og
skemmtistaðagötunni. Og það var ekki verra að það tók mig
aðeins 15 mínútur að komast á sjúkrahúsið. Ég var í mánuð
í Melbourne og tíminn flaug eiginlegá frá mér. Það var
hásumar og mikill hiti (25-40°C). Aðvaranir um vatnsskort
og hugsanlega skógarelda (sem svo reyndar blossuðu upp í
grenndinni í byrjun febrúar, rétt eftir að ég var farin) fóru ekki
fram hjá mér frekar en öðrum.
Deildin sem ég var á er slysa- og bráðadeild. Hún kom
skemmtilega á óvart. Fólkið þar var gríðarlega hresst og skemmt-
ilegt og góður andi á staðnum. Það sem mér fannst einna
skemmtilegast í upphafi var að fylgjast með læknunum vinna,
greinilega vanir miklu álagi, hlupu á milli rúma án þess að
blása úr nös, hvað þá heldur kvarta. Ég mátti ekki líta frá í
örskamma stund, þá var læknirinn sem ég fylgdi horfinn. Svo
það var eins gott að vera vakandi! Þarna gerast hlutirnir svo
sannarlega hratt. Ég minnist þess að fyrsta daginn minn var
ég í 7 klst á deildinni, eftir það var ég alveg búin á því og gat

-9