Goðasteinn - 01.12.1964, Síða 27

Goðasteinn - 01.12.1964, Síða 27
staura í ruðninginn úr skurðunum. Var þetta allgott vígi og erfitt á að sækja sakir brattans. Snemma morguns 14. október gerðu Normannar áhlaup, og hófst þar með hin örlagaríkasta orrusta í sögu Englands. Lið Englendinga var nokkru fjölmennara, en menn Vilhjálms voru þjálfaðri, betur vopnaðir og höfðu auk þess öflugt riddaralið. Haraldur Guðnason stýrði mönnum sínum af gætni og fyrir- hyggju og lagði á það ríka áherzlu, að þeir héldu sig innan víggirðingarinnar. Normannar gerðu hvert áhlaupið á fætur öðru, en þeir áttu á brattann að sækja og varð ekki ágengt langa hríð, og var mannfall miklu meira í liði þeirra. Tóku þeir þá margir mjög að örvænta um sigur. Vilhjálmur hvatti menn sína ákaft og brauzt fram í broddi fylkingar í hverju áhlaupi. Skyndi- lega féll hinn spænski stríðsgæðingur hertogans, og Viihjálmur hvarf í þröng bardagans. Orðrómur komst á kreik um, að for- inginn væri fallinn, og misstu þá margir manna hans móðinn og vildu flýja af vígvellinum. Vilhjálmur varð var skelfingar þeirrar, er greip menn hans, og mitt í hita orrustunnar svipti hann hjálminum af höfði sér svo að allir mættu sjá hann glöggt og hrópaði hátt og snjalit: „Hugleysingjar, hví flýjið þið? Hér sjáið þið mig. Dauðinn er að baki ykkar, en sigurinn framundan. Eg er á lífi, og með guðs hjálp mun ég sigra“. Orð Vilhjáims höfðu tilætluð áhrif á menn hans, og óx þeim ásmegin við að hjá höfðingja sinn í fullu fjöri mitt í átökunum. En þrátt fyrir harða sókn Norðmanna, stóðust Englendingar öll áhlaup í vígi sínu, og degi tók að halla. Vilhjálmur, sem sagður var sameina í fari sínu hugrekki ijóns- ins og slægð refsins, tók því að beita brögðum. Lét hann nokk- urn hluta liðsins gera sér upp flótta niður hæðina. Englendingar létu blekkjast, og þrátt fyrir bann konungs síns þustu margir þeirra út fyrir víggirðinguna til að veita Normönnum eftirför. En þetta hefðu þeir ekki átt að gera, því að jafnskjótt sneru hinir flýjandi við. Áætlun Vilhjálms hafði staðizt. Englendingar guldu mikið afhroð fyrir að hafa látið gabba sig og hluta óvina- liðsins tókst að brjótast inn fyrir girðinguna. Meginher Haralds Goðasteinn 15
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100

x

Goðasteinn

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Goðasteinn
https://timarit.is/publication/1897

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.