Mímir - 01.05.1972, Side 47

fikra menn sig með sívaxandi hraða aftur
í aldir.
3) Að saga fyrri tíma sé sögð í stórum dráttum,
gerð grein fyrir heildarþróun og sneitt hjá
persónusögu eftir megni. Síðan sé megin-
áherzla lögð á nútímasögu. (Þessa leið tel
ég bezta.)
Nám til B. A.-prófs þyrfti fyrst og fremst að
vera fólgið í undirbúningi kennara, er færir
yrðu um að kenna sögu samkvæmt ofanskráðu
skipulagi. Heppilegt væri, að stúdentar, jafn-
hliða því námi, legðu áherzlu á eitthvert ákveð-
ið tímabil sögu fyrri alda, hver eftir því, sem
hugur hans stæði til. Ohjákvæmilegt væri, að
stúdentar öfluðu sér þekkingar í aðferða- og
heimildafræði.
Kennsla til kandídatsprófs ærti svo að mið-
ast við sérfræðiþekkingu á ákveðnum tímabil-
um og sérstökum þáttum sögunnar með höfuð-
áherzlu á sjálfstæðum vísindalegum vinnubrögð-
um.
Reyndar skilst mér að kennsla á kandídats-
stigi sé nú þegar í þessum anda.
Titill þessarar ritsmíðar er fenginn að láni hjá
Tómasi Sæmundssyni, og fer því vel á að
hann eigi hér síðasta orðið. I fyrirhuguðum
inngangi að ferðabók sinni komst hann svo að
orði um sagnfræðina: „Það er þessi vísinda-
grein, sem gjört hefur Island nafnfrægt um
allan heim. Islendingar ættu að stuðla til, að
þessi heiður ekki loddi við eina eða tvær aldir
þessarar tilveru, heldur fylgi því til heimsins
enda.”
Grein þessi var sett saman í byrjun aprílmánaðar
síðastliðins. En 21. apríl samþykkti Heimspekideild
nýjar reglur um nám í sagnfræði til B. A.-prófs. Þar
er m. a. gert ráð fyrir, að lesin sé íslandssaga fram
til 1970 og að þau mörk færist aftar eftir því sem
tímar liða. — Þeir ágætis menn, er stóðu að þessum
breytingum, geta litið á þessa grein sem mark um
gleði höfundar, og án efa flestra stúdenta, yfir hinum
langþráðu breytingum. Einnig má skoða hana sem
hvatningu til frekari dáða. Ó. P.
BLÁÞRÁÐUR
Þetta kvöld
er síðasta hljómkviða dagsins
að deyja
út í haf þagnar.
Kyrrðin þetta kvöld:
enginn bámr enginn fugl,
og ekkert
nema ég og hafið.
Rauðsprengt syfjað
enn vakir auga guðs
handan við bláinn og haf
yfir hrapandi jörð,
einmana og mér:
Manninum á ströndinni.
Halldór Á. Sigurðsson.
47