Morgunblaðið - 18.09.1968, Qupperneq 15

MORGUN'BiLAÐIÐ, MIÐVTKUDAGUR 18. SEPT. 196«
15
Mikii) umleikis hjá hljómsveit
Ingimars Eydal frá Akureyri
— Leikur inn á plötu — kemur fram
í sjónvarpi — leikur á dansleikjum
víða um land á nœstunni
HIN lanidsfciuíima hiljóirnsveit
Inig.imairs Eydals á Afciu'rieyri er
miú aið leggjia upp í ferðal-ag um
'landnð þviert oig endiilainigt og
imiiiin leifca á dansleilfcjum víða
á miaestun,ni. Einniiig er væmibamleig
hljómpliaita í niæsitia miáoníuiðii hjá
SG-hljómplötiuim með leik
hljiómisV'eitaniinniair og í þriiðja
Jagi er nú fiuillæfðuir háiltfinar
kliuikkuistiumidar sjónvairpsþáttuir,
siem hljóimisveitin amniast.
Veginia alls þessa hiitti ég Ingi-
miar hljóimisvei'tarstjóra að má'lli
fyniir skömu og bað hanin siegj<a
mér niánar af sitanfi hljóamsveit-
'ar.inniar.
— Hlverjir slfcipa hljómsveáit-
inia ásamt þér, Ingim.ar?
— Finmuir Eydai, bróðir mimn,
Jaikuir á fclarímettu, saxófón og
bassa, Þorvaldiur HaUidónssion,
bassasömgvani otg bassaJeifcami,
Friðrik Bjannason, giítanleilfcará,
HjaJtii HjaJtaison, leikuir á tmomim-
ur, og svo Jaik ég á píanó, orgiel
Hljómsveit Ingimars Eydals.
og somhalet. Ekfci má svo
gleyrna Helemu Eyjólifsdóttiur,

Birgir ísl. Cunnarsson:
ÞJÚDMÁLAGRUNDVÖLLUR
NÆSTU ÁRATUGA
Eitt af einkennum mannlegs lífs er
það að erfiftt er að sjá fyrir óorðna
hluti. Löngum hefur reynst erfitt að
skyggnast inn í framtíðina. A'lit er í
heiminum hverfult og rás tímans byltir
um hugmyndum manna og framtíðaráætl
unum. Þetta á þó ekki sízt við á því
sviði mannlegs lífs, sem við í daglegu
tali nefnum stjórnmál. Á því sviði reyn-
ist erfitt að spá fram í tímann. Engin
þjóð má þó láta við það eitt sitja að
velta fyrir sér málefnum líðandi stund
ar. Nauðsyn ber tii að reyna að skyggn
ast inn í framtíðina og m.a. gera sér
grein fyrir, hvaða þættir séu 'líklegastir
til að móta stjórnmálaþróun framtíðar-
innar.
Um sl. áramót fóru íslendingar yfir
það vark að vera 200.000 að tölu Þjóð-
inni hefur fjölgað mjög ört á undan-
förnum árum, en árið 1925 voru íslend-
ingar 100.000, þannig að þjóðinni hefur
fjölgað um helming á réttum 42 árum.
f „Fjármálatíðindum“ birtust ekki alls
fyrir löngu hugleiðingar af þessu til-
efni, þar sem m.a. var reynt að gera
sér grein fyrir mannfjölgun á íslandi
næstu áratugi. Þar var talið, að í lok
aldarinnar gætu íslendingar verið komn
ir allt upp undir 400.000, .a.mk. mætti
reikna fslendinga 350.000 1 'lok þessarar
aldar, þ.e. að 32 árum liðnum.
Þessi mikla mannfjö'lgun er eitt af
þeim grundvallaratriðum, sem marka
hlýtur þróun íslenzks þjóðfélags á næstu
áratugum og því er mjög mikilvægt að
reynt sé að gera sér til hlítar grein
fyrir því, hvaða áhrif hin öra fólks-
fjölgun muni hafa og til hvaða að-
gerða sé nauðsynlegt að grípa af því til
efni.
Ti’l marks um það, hversu margar
vinnufærar hendur muni bætast á vinnu
markaðinn á næstunni má geta þess, að
árgangarnir, sem bætast við á vinnu-
markaðinn áratuginn frá 1970-1980
verða um 85prs. fjölmennari en þeir,
sem bættust við á áratugnum 1950—
1960. Þá er talið, að á árunum 1965-
1985 muni 34.000 manns bætast á vinnu
markaðinn. Þessi mikli fjöldi af unigu
fólki, sem kemur á vinnumarkað þjóð-
félagsins á næstu árum og áratugum,
kallar á næg arðbær verkefni, þannig
að sérhver vinnandi hönd geti fengið
verkefni við sitt hæfi, en það mál verð
ur ekki leyst nema með Stórátökum.
En hvernig verður bezt brugðist við
þessum vanda? Hvernig verður bezt
staðið að þeirri stórfelldu uppbyggingu
sem náin framtíð kallar á. Hér þurfa
a'llir okkar atvinnuvegir að leggja sinn
skerf af mörkum, en eru þó eðli máls-
ins samkvæmt mismunandi færir um að
taka við öllu því fólki, sem þarfnast
verkefna á næstu áratugum.
Sjávarútvegurinn verður um ófyrir-
sjáanlega framtíð höfuðatvinnuvegur
þjóðarinnar og sá grundvöllur, sem
gjaldeyristekjur okkar byggjast á. En
reynslan kennir okkur að svipull er sjáv
arafli og það að treysta nær eingöngu
á sjávarútveg skapar of miklar sveiflur
í okkar atvinnu- og efnahagslífi og
þar með afkomu og lífskjörum þjóðar-
innar í heild. Við þurfum að efla okkar
fiskiðnað, leitast við að fullvinna afl-
ann meir en nú tíðkast og reyna að afla
nýrra markaða og reyndar á það sama
við um ýmsan iðnað, sem byggir á fram-
leiðslu landbúnaðarafurða, t.d. ul'lariðn
að.
Ýmiskonar annar iðnaður þarf og að
eflast og þá ekki sízt ýmiskonar stór-
iðnaður, sem krefst mikillar tækniþekk
ingar, fjármagns og orku. Uppbygging
slíkra atvinnugreina hlýtur að verða eitt
af veigamestu verkefnum íslendinga á
næstu áratugum.
Samfara þeirri þróun kallar hin ört
vaxandi þjóð á átök í menntamálum
og félagsmálum. Skólakerfið þarf að
laga sig eftir þeim framtíðarverkefnum
sem við þurfum að glíma við, og aukið
fjölmenni og þéttbýlislíf, sem því fylgir
kallar á nýtt viðhorf í ýmsum félags-
málum, t.d. æskulýðsmálum og málefn-
um áldraðra.
Hér hefur í stuttu máli verið fjallað
um einn þann mikilvægasta grundvöll,
sem stjórnmálastarf næstu áratuga hlýt
ur að hvíla á. Mörg atriði fleiri koma
hér og til athugunar, sem ekki verða
gerð að umtalsefni í þessari grein, en á
næstunni munu birtast hér í blaðinu
fastir þættiir með sama auðkenni og
þessi grein, þar sem ungir Sjálfstæðis-
menn munu lýsa sjónarmiðum sníum.
eigiinikonu FJnins, sieim synguir
með okkur. Þanmiig betfJr hljóim-
sveitii'n veri'ð skilpuð í rösik 2 ár.
— Hvað veiriður á nýju plöt-
uinini yfcfcair?
— Það venða 4 löig, sem heiita
Sumarást, Mig dregur þrá
(Wolverrtian Mauintaiiin) mieð
textia eftir Krisltjián tfrlá Djúpa-
læk, Ég tiefc hund'inn, amierístot
igiamianlag imieð tiextia efibiir Óraair
Ragnarissan og tofcs Ég syng um
fairimianin, sjóimannall'ag. Sönigwair-
air eriu Helena og Þoryatidur. —
Þettia er sjö'bba pJatiam, sem
Svavar getfuir út rrneð okifcur, en
aufc þess höfuim við Fiminur og
Helenia teilfci'ð og siungiið inn á
a.rn.'k. 5 plötiur hjá Dr.ainigiey hér
áður.
— Svo eriuð þið að tegigja land
uindiir fót.
— Já, vitð æbtium nú í fyr»ba
skipti í 5 ár að faria í hljóimileika
fleriða'Jag og tieitoa á damsitedkjium
aOllvíða, fyrat í FéJaigsheknilii
Kiininunga, síðan á EgilJsatöðum,
og þá í Húniaveri. Síðam fljúgium
við tJl Reykj'avíkur og veriðum
þair við sjónva'rpsupptökiu í þrjá
daga, en feilkum svo í Sigitúni
tfimmtudagsfcvöldið 19. sept., í
Stiapa á föstiudaigskvöld, Hvoii,
RangárvailJaisýslu, á laiuigaird'agis-
fcvöJd og tekis í G'laíuimJbæ í
Reykjavík á sunnudagskvöld.
— Þiið hatfið áður komiilð fram
í ’sjónvairpi, er það ekkd?
— Jú, við gerðum 2 þætti í
tfyrrlalvor og þrjá í fynrahaiusft
ásarnit blönduðum MA-kvartett
og 22 MA-tféJögum. Nú enum vdö
iað undirbúa sjáLfstæðan háilff-
tiímia þátt. ÞættÍT oktoair haifa
mælzt vel fyriir, held ég, ttktega
vegna þess hve við enum hraedd
vdð sj'ónrvairpsvéLamar. Þalð er
eins og þurfti dálítinn skjálfta til
að vtel tiatoiist.
— Þið teikið amnairg aðafltega
í Sjálfstiæðislhúsiiniu á Afcuirieyri?
— Já, já, h'ljáimsveitin er búin
að spila þa»r í 5 ár eða frá því
að húsið var opnað. Ég tiel, að
'það sé milkið nnemmiinigairiabriði
fytrir Atoumeyri og aJJt Noirðuir-
land, að stanfsemi þess taifciist
veil. Það er Jífca f y-ri nmyndar
isaimkomiuihús í fremstiu röð. Foir-
stjóninn Þóirður Gtumnairisson, er
úrvalsmaður með aiuga á hive’rj-
uim fimigjri og itefcur manmtega á
öttium vandaimáJum. Svona hús
var orðiin briáð nauðsyn fyrir
Atouirieyri og er stiærri Jiður í
ferðamálum bæjiarins en miarguir
igerir sé gnein fyri'r. — Áður
spilJaði ég í Alþýðulhúsiniu næriri
óslitíð frá 1954. Að vísu vaæ óg
tvo vetiur í Memnitiaskól'amum á
Lauigairvatini og einin veitiur í
fcennarastoóJainum á þessium tíimia
Og spitiaði vitianitega ekltoent á
mieðan.
— Hvert war upphafið að tión-
l'ilstiairstairifi þímu og námd, Inigi-
mlar?
— Ég var í TónlistariskóJa
Afcuneyrar í 6 vetur. byrjaði þar
6 eða 7 ára, en þessi sfcóiaiganga
var eklfci óglitin. Meðan ég var í
GaginifræðastoóLamium byrjaði ég
á hljómsvei'tarleik ásamrt 3 öðr-
um, Ágúst Sigurlauigssyni, Óla
Fossberg og Sveini Óla Jónssyni.
Ég veit efcki betiur en tveir hiindir
fyrnietfndu teiki enm fyrir dansi,
Ágúst í Ótiafisfirði og Ólli á Eski-
firðd. Eimrn vetiur var óg und'ir-
teikani hjá KarJatoór Afcureyirar
Og enm áður eiinn vetiur hjá
Kantöufcór Afcuneynar. Þá var
m.a. flutitiur ikaiftí úr Friður á
jörðu etfbir stjórnandanm, Björg-
vin Guðmundsson. Þá vair óg 13
ára.
—- Hvað vátitiu sagja uim stanf
hljóðfæraJeikiaria í damshljómi-
sve.it?
— Nú er samikeppni hljóm-
sveitarmiainina orðin svo hörð, að
viinn'a við æfingar er tíföld á
við það, sam var, þegar óg viar
að byrjia. Menm verða að tiafca
startfið alvarJaga, ef árarugiur á
að nást. Menn varða að tiatoa
það eins og hverja aðina ativinmiu.
Memn verða að getia tiefcið að
sór. aJls konar uinidinleik, og
mienn verða að getia lesið nótiur.
Þró'Uintn torefsit þesis, að tnenm
tafci þetta sam aðalsitiarif.
—: Þarf etoki stierk bein til að
vera innan um allt vínið að stað-
aldri.
— Nei. Ég tiel vin efctoent
vandamiáil hjá htijámisveitiac-
mönnum nú orðið, eintfiallcUiega
atf því að það igildir ektoert ann-
að en vena stramigur við sjáilfiam
sig og halda sig frá víninu, a(l-
igerJega og unidanbetoniiniganliaust,
ef menm eiga að getia stiumdað
'þefctia stiartf. Sairna gildir náibtiúr-
Jega um öninur störtf, en ekki
sízt þetta. Við erum til dæmis
ölll bimdindisflóJk í miinnd htijóm-
'sveit og enum mjög stilf í því.
Ég er hitolaust þeinrar skoðuniar,
að hljámisvedt'anmenn í víniveiit-
ingahúsum (eims og annians
stiaðar) verði að afmeitia vínli
aiigenJega og skilyrðisJaust, anm-
ars vJtia þeir aldnei, hvar tialk-
mörtoi.n eiga að liggja miilM hófs
Og óháfs. — Annars finmst mér
vantia stiertot 'aknen.mimgsál‘ilt
mlóti dryfckjiu'tízkiu nútímáns,
þegiar rnenn eriu farndr að noitia
vín sem taugiameða.l. Áðiur
dnufckiu memn þó á stoemimtiunum
tiil að syngja, 'tialla og stoemimitiíi
sér, —I jatfmvel Slást, það var þo
sök sér. Það var þó hægt að
toalla það tijganig.
— Hvað vititiu segja um smekik
fólks á dansmúsík?
— Hamn er aifar miairghreyti-
Jeg'ur. Við verðum að náða í
hverjiu sinni, hvað fólikið vití,
og stundum verðuim við að
þreifa oktou ráfnam. Sum'tr villja
gömtiu danisana, aðrir „bítiið",
það verður að gripa tiiil þesis,
sem fólk vill í það og það sfciptið.
StyrtoJeitou'rinn, hann er miikið
vandarmál. Unga fólkið vM
mikinn hávaða, en þegar það
'kemur yfir tvíbuigt, fer fó'llk að
viilja, að dregið sé úr honurn.
Vibanlaga er hinn miilkli hávaði
óæskitegur, en það verður að
geðjast gestiunuim. Við viljum
engum ofbjóða og biðjium gestd
að segja oktour tiil, ef þeim þytoir
af sterkt Jeifcið. Þá dröigiuim við
úr styrtomum. Hljómsveitiin reyn-
ir að hafa mikið lagaval að grípa
til, enda er oft beðið um sér-
sbölk lög, jafnvel í ákveðnum tón-
tagundum. Þettia vill stiundum
verða enfitit, sérsbatoJega með
textana, en við reynium.
— Hvennig er aindiinm imnan
Mjómsveitiariinnar?
— Andimn í hljómsveitinni er
l'éttur og skeimimitiJegur og sam-
stiarfið ágætit, enda ógermingur
að halda upp sbarfi'nu að öðrum
kosti. Eiins og er eru engin áfonm
um annað en að halda áfram í
sama formii.
Sv. P.