Morgunblaðið - 31.07.1977, Side 40

40
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 31. JULÍ 1977
GRANI göslari
Svona eiga kaffitímarnir að vera!
Get ég ekki fengið minna áber-
andi köflótt efni?
Ilættu að sleikja hann Dúdda,
hann er fullur af kvefi!
BRIDGE
Umsjón: Páll Bergsson
„Manneskja vön
múrverki óskast’ ’
„Manneskja vön múrverki ósk-
ast, starfskraftur óskast“. Þessar1
setningar eru teknar úr auglýs-
ingum sem eiga víst að vera tákn
um jafnrétti milli kynja. Ef af
lögunum leiðir jafnvandræðalegt
orðaval og þetta hljóta þau að
vera vandræðalega skilin eða
vandræðalega orðuð.
Það er 1 senn vandræðalegt og
allt að því hlægilegt, að auglýsa
eftir „manneskju vanri múr-
verki“ til að þjóna jafnrétti milli
kynjanna. Er ekki jafnréttishug-
sjóninni og löngunum fullnægt (í
auglýsingum) með því að auglýsa
eftir „manni"? Eða á tegundar-
heitið „maður" ekki jafnt við kon-
uma sem karlinn? Er kona ekki
maður að jöfnu við karl?
' Atti ekki bezt við að auglýsa
eftir „manni, vönum múrverki"?
Konur gátu sótt um jafnt og karl-
ar. En ætli nokkur hefði gert það?
Það mun undantekning að þær
stundi múrverk.
Vanti t.d. skipstjóra ber auðvit-
að auglýsa eftir skipstjóra en ekki
„manneskju" eða „starfskrafti"
vönum skipsstjórn. Sá, sem aug-
lýsir og ætlar að fá konu, tekur
konu, hversu margir karlar sem
sækja um starfann og öfugt.
En mér er spurn hvort það sé
ekki í rauninni brot á jafnréttinu
ef bannað er að auglýsa eftir karli
eða konu eftir því sem við á? Ef
banna á bónda, sem vantar vinnu-
konu, að auglýsa eftir vinnukonu,
þá mun harm ekki i auglýsing-
unni skýra starfssviðið þannig að
vel megi skilja, að hann vantar
vinnukonu en ekki vinnumann.
Það væri jafnréttisbrot. Og lik-
lega mætti hann ekki einu sinni
auglýsa eftir „manni", þvf að
flestir myndu skilja það þannig
að hann vantaði karlmann. Hann
neyddist því til að nota hinn
óræða „starfskraft", sem greinir
ekki kyn og velja svo milli kvenn-
anna, sem sæktu, en hafna körl-
unum.
Svo sannarlega á að vera jafn-
rétti til launa og starfs. En eigum
við ekki að viðurkenna þá stað-
reynd, að kona verður alltaf kona
og karl karl. Og sum störf hæfa
konum betur en körlum og öfugt.
Samkvæmt því á að mega auglýsa.
Auðveldast mun að þjóna jafn-
réttinu hjá opinberum stofnun-
um. Og þegar launajafnrétti er
komið á munu flestir velja milli
kynja eftir hæfni, en ekki kyni.
Og sá hæfnismunur verður aldrei
jafnaður með vélvæðingu. Og ég
hygg að bæði kyn uni hið bezta,
þótt starfssviðin geti aldrei runn-
ið til fulls saman.
En verði haldið áfram að birta
þessar vandræðalegu jafnréttis-
auglýsingar fer varla hjá þvi að
Eflaust hefðu ekki margir kom-
ið auga á vinningsleiðina í spilinu
hér að neðan en ekki reyndi á það
nema í einu tilfelli, þegar spilið
kom fyrir í tvimenningskeppni. A
flestum borðanna voru austur og
vestur hraktir upp í fjögur
hjörtu, sem yfirleitt töpuðust eft-
ir að suður spilaði út laufi. En á
einu borðinu spilaði suður þrjá
spaða eftir að vestur opnaði á
einum tígli og austur sagði
hjörtu.
Norður
S. 108764
H. Á4
T. D73
L. 1062
''estur Austur
S. 95
H. G8
T. KG1092
L. AKD3
S. K
H. D107532
T. Á8
L. 8754
Suður
S. ÁDG32
H. K96
T. 654
L. G9
Vestur spilaði út laufás, kóng
og síðan drottningu, sem suður
trompaði. Hann fór inn á blindan
á hjartaás og tók trompin af and-
stæðingunum.
Þegar i ljós kom, að austur átti
spaðakónginn datt spilaranum í
hug, að vestur ætti bæði ás og
kóng í tígli. En sá von bráðar, að
það var ósennilegt. Mun liklegra
var, að austur ætti annaðhvort
þessara spila ásamt einu smáspili.
Stuttu síðar hafði suður náð
fram þessari stöðu:
Norður (blindur)
S. 8
H. —
T. D73
L. —
Vestur
S. —
H. —
T. KG102
L. —
Suður
S. G
H. —
T. 654
L. —
Austur
S. —
H. DIO
T. Á8
L. —
Vestur reyndi það sem hann gat
og lét tígulgosa þegar suður spil-
aði lágum frá hendinni. En það
dugði ekki. Sagnhafi lét lágt frá
blindum en austur varð síðan
fastur inni í næsta slag og varð að
spila út í tvöfalda eyðu.
Þetta er nú sundbolur í lagi. — Þú ættir að ná þér í
einn svona!
RÉTTU MER HOND ÞINA
Framhaldssaga eftir
GUNNAR HELANDER
Benedikt Arnkelsson
þýddi
10
hægt I því. öðru hverju blistrar
hann lágt.
— Þetta eru þá fórnarlömb
þín þessi þrjú ár i Englandi?
Þvillkar disir! Það er ekki hollt
fyrir barnslega sál að horfa á
þetta. Ég æsist.svo upp. Hver er
þetta?
— Tja, sko, hún var ballett-
dansari f Liverpool. Ég var þar
einu sinni í námsferð I viku-
tima.
— Já, þvi get ég trúað. Þessar
námsferðir þinar eru hrifandi.
— Hlauptu yfir allt þetta, nn-
ars komum við aldrei að önnu
Guntl.
— Engan veginn. Ég hef
hugsað mér að rannsaka gaum-
gæfilega þetta ofboðsiega
myndasafn.
Mullah færir sig lítið eitt til i
hinum hægindastólnum, leggur
fæturnar upp á stól og kveikir I
vindlingi.
— Ætli Anna verði ekki sú
siðasta í röðinni? Það vona ég
að minnsta kosti. Eg er nefni-
lega að hugsa um að kvænast
henni.
Forss rekur upp stór augu. —
Hvað þá? Og taka hana með þér
til Suður-Afríku? Ert það ekki
þú, sem hefur sagt, að þar sé
helviti búið hvitum konum,
sem eru giftar þeldökkum
mönnum?
Ahmed svarar hægt, opnar
varla munninn og hefur langar
þagnir á milli setninganna.
— Jú, það er rétt . . . En hún
vill þetta sjálf — og ég
lika . . . Mér þykir reglulega
vænt um hana . . . Og sá tfmi
hlýtur að koma, að kynþáttar-
fordómarnir hjaðna.
Forss leggur alhúmið ófús
frá sér.
— Jæja, þú segir fréttir.
Heldur þú, að hún þoli
það . . . þarna suður frá?
— Já, ég held það. Anna er
frábær stúlka . . . Hún er lát-
laus, og hún er góður félagi og
heiðarleg . . Ég ber ekki virð-
ingu fyrir einni einustu allra
þeirra ensku stúlkna, sem ég
hef verið með. Sama hræsnin
hjá þeim öllum. Miklar með sig
og nákvæmar í þvf ytra, en þeg-
ar til kastanna kemur, eru þær
svo villtar, að það er ekki nokk-
ur leið að fylgja þeim eftir, og
er ég þó enginn engill. Og þær
skammast sfn fyrir litinn á mér
gagnvart öðrum. Ég má ekki
láta ættingja þeirra sjá mig. En
önnu er ekki þannig farið. Hún
hefur verið hrein og bein allt
frá upphafi.
Forss hélt áfram að fletta
bókinni. — Er þetta ekki Anna
Giintl?
— Jú, þetta er einmitt hún.
Hefur þú séð svona heiðarlegan
og einlægan andlitssvip? Þaðer
kraftur f henni.
Forss horfir á myndina um
stund. Hann er altekinn af
fréttinni. Loksins segir hann:
— Ég get ekki gefið þér ráð,
hvorki á einn veg né annan.
enda þekki ég ckki, hvernig
málum er háttað í Suður-
Afrfku. Hann þegir og situr
hugsí um stund.— En ef svo fer
í raun og veru, að þú gengur að
eiga Önnu og hvftu mennirnir
sýna ykkur fyrirlitningu, þá
heiti ég þvf að standa heilshug-
ar við hlið ykkar þarna suður
frá. Þú lætur þér sennilega fátt
um finnast, þótt ég segi þetta,
en hérna hefur þú hönd mfna
orðum mfnum til staðfestingar.
Forss hneppir sloppnum
aftur að sér og reynir að lfta út
eins og hetja. En Mullah held-
ur áfram að stara á bókahilluna
er hann svarar.
— Þakka þér fyrir. En nú
vertu ekki að lofa neinu. Það
yrði bara miklu verra, ef
þú . . .
— Ef ég er hcigull og fer að
eins og hvitu mennirnir, áttu
við? Heldur þú, að ég sé f raun
og veru slíkur félagi? Komdu
með framloppuna, og svo tök-
umst við f hendur upp á það, að
við snúum bökum saman suður
frá.
— Gott og vel. En þú veizt
ekki, um hvað þú ert að tala.
Hann réttir fram brúna hönd-
ina án þess að líta á Forss.
K.vrrðin færist yfir herberg-
ið. Forss sýgur pfpuna enn um
stund. Sfðan gengur hann að
bókahillunni, tekur fram þrjú