Morgunblaðið - 25.09.1979, Blaðsíða 30

Morgunblaðið - 25.09.1979, Blaðsíða 30
30 MORGUNBLAÐID, ÞRIÐJUDAGUR 25. SEPTEMBER 1979 Móölr okkar, lézt 23. þ.m. + GUDBJÖRG GESTSDÓTTIR, fré ísafiröi, Hanna og Bjðrg Kristjánsdastur. + Elskulegur eiginmaöur minn og faöir okkar, KRISTÓFER JÓNSSON, Ljðsheimum 20, andaöist þann 23. september. Quðrún Guðmundsdðttir og synir. + Móöir okkar, tengdamóðir, amma og langamma HELGA MARTEINSDOTTIR, vaitingakona andaöist sunnudaginn 23. þ.m. Jaröarförin auglýst síöar. Eifn Quömundsdðttir, Ragnar Magnúason, Sigurður Guðmundsson, Astrid Ouðmundsson, barnabðrn og barnabarnabðrn. + Eiginkona mín SIGRÍÐUR VALDIMARSDÓTTIR lést 14.9. Jaröarförln hefur fariö fram í kyrrþey samkvæmt ósk hinnar látnu. Elt Qunnarsson og bðrn hinnar látnu. + Elskuleg móðir okkar og tengdamóöir, HULDA INGIMARSDÓTTIR, frá Akureyri, Teigaseli 9 lést aö Vífilsstaðaspítala, 21. september. María Sigurðardóttir, Béra Siguröardóttir, Vilhelmína Sigurðardóttir, Sigurður V. Jðnsson, Svarrir Banediktsson, Hjalti Hjaltason. + Eiginmaöur minn, faöir, tengdafaöir og afi HJÁLMAR SVEINBJORNSSON, múrarameistari, Vitastíg 16, Reykjavfk, andaöist í Landspítalanum, föstudaginn 21. sept. Útför hlns látna verður gerö frá Hallgrímskirkju, fimmtudaginn 27. sept. kl. 10.30. Jon|na Q Jon8dottir> Halla G. Hjélmarsdóttir, Guðjón Skúlason, Erla Arnardóttir, Halga Guölónsdðttir, Jðna Guöjónsdóttir. + Sonur okkar, bróöir og faöir, Orn helgi ingólfsson, sem lést af stysförum þann 16. þ.m. veröur jarösunginn Fossvogskirkju miövikudaginn 26. september kt. 15. Fyrir hönd ættingja og vina, frá Ingólfur Jónsson, Jón Arilfus Ingðlfsson, Guöbjðrg Erla Ingólfsdóttir, Hðrður Gunnar Ingólfsson, Jsnný Arnardðttir, Vigdfs Ólafsdðttir. Ingibjðrg Ariliusdóttir, Bjarnfrföur Guðjðnsdóttir, Þðröur J. Eyþórsaon, + Eiglnmaður minn, SIGURBJÖRN SIGFINNSSON, Austurborgi 10, andaðist í Borgarspítalanum 22. september. Quðrún Gísladðttir og vandamann. + Faðir okkar, tengdafaöir, afi og langafí INGIMUNDUR GUÐMUNDSSON, Hverfisgötu 101 andaöist í Borgarspítalanum föstudaginn 21. september. Heigi G. Ingimundarson, Birna Þóröardóttir, Rðsa E. Ingimundardóttir, Halldðr Þorstainsson, barnabðrn og barnabarnabðrn. Haukur Gröndal —minningarorð Fæddur 3.febrúar 1912 Dáinn 17.september 1979 Það er ónotalegt að vakna upg við það að Haukur sé dáinn. í fyrstu hugsar maður: hvílíkt óréttlæti að missa svo yndislegan mann frá leik og starfi sem Haukur var. Það létta andrúms- loft, sem honum fylgdi og fyllti umhverfið, verður sárt að kveðja. En minningin lifir og léttir sorg- ina Að starfa með Hauki verður ógleymanleg endurminning. Hann gat alltaf spilað á léttu strengina á hverju sem gekk. Já, strengina í orðsins fyllstu merkingu, því það var hans yndi og áhugi þar sem fiðlan var honum kærust. Tónlist- in átti alltaf sterkust ítök í huga hans, sem birtist best í starfi hans í Tónlistarfélaginu. Allsstaðar miðlaði hann fólki þeim yndislegu tónum sem hugur hans var sam- settur af. Ég bið algóðan guð að styrkja þau í sorginni, eftirlifandi eigin- konu hans Súsönnu Halldórsdótt- ur, börn hans og ættingja og ég er þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast þessum yndislega manni. Blessuð sé minning hans. Þórdís Sigtryggsdóttir. Þegar ótíðindin bárust okkur sagði stúlkan mín: „Þetta getur ekki verið satt, hann Haukur, þessi yndislegi maður, getur ekki verið dáinn." En þetta er því miður satt. Haukur, vinur minn í meira en 40 ár og nánasti samstarfsmaður í meira en aldarfjórðung, hefur verið hrifinn burt í blóma lífsins. Ég segi blóma lífsins, því hvaða máli skiptir árafjöldinn, þegar starfsþrekið er óskert og nýtt æfiskeið með glæsilegri eiginkonu er nýhafið. Enda var það svo að Haukur naut lífsins í fyllsta mæli og hlakkaði til hvers nýs dags. Og einmitt vegna þessa er það þeim mun sárara og óskiljanlegra fyrir okkur öll að missa hann og ég get enn ekki gert mér grein fyrir því hversu mjög ég mun sakna hans og hans góðu ráða og hjálpar. Þótt Haukur yrði fyrir þungum áföllum í lífinu heyrði ég aldrei æðruorð hrjóta af hans vörum, enda hafði hann einstakan hæfi- leika til að finna alltaf björtu hliðarnar á hverju máli. Hann var þetta fágæta sam- band af listamanni og fram- kvæmdamanni, þar sem hvor þátt- urinn studdi hinn og stækkaði. Tónlistin var hans líf og yndi, hún var honum í blóð borin og ég veit að hún hjálpaði honum yfir marga erfiða hjalla. Hann var vakandi og sofandi yfir velferð þeirra fyrirtækja, sem honum hafði verið trúað fyrir, og var sífellt að leita sér nýrrar þekking- ar og aðferða til að geta unnið þeim enn betur. Nú á kveðjustundinni er mér efst í hug að þakka; þakka fyrir áratuga órofa vináttu; þakka fyrir áratuga hjálp og uppörvun; þakka fyrir meira en 28 ára samstarf, samstarf sem varð nánara og traustara með hverju árinu sem leið, og aldrei bar neinn skugga á. Mér finnst ekkert lýsa Hauki betur en hið fornkveðna: „Þá kemur mér hann í hug er ég heyri góðs manns getið." Góður guð blessi minningu hans. Davið Sch. Thorsteinsson. í heimi okkar mannanna skipt- ast á ljós og skuggar. Stundum er Ijósið svo hvítt og bjart, að sálin lyftir sér á flug og losar um fjötra hversdagslífsins. En aðra daga dregur fyrir sólu um miðjan dag eins og nú gerðist við lát Hauks Gröndals. Það er einkennir mannlífið er að horfa á vini sína hverfa og sjást ekki framar á þessu tilverustigi. í hálfa öld störfuðum við Hauk- ur saman eins og tveir bræður. Aldrei bar skugga á vináttu okkar. Starf okkar var svo samtengt, fyrst sem stofnendur Tónlistar- félagsins og samtímis í Smjörlík- isgerðinni Smára. Við fráfall Björns Jónssonar tók Haukur að mestu við rekstri Tónlistarfélags- ins ásamt syni sínum, Hauki yngra. Haukur Gröndal var drenglynd- ur maður, traustur, duglegur, gáfaður — og þannig mundi ég orða þakklæti mitt og geta fyllt út heilar blaðsíður. Með þessum fátæklegu orðum að skilnaði vildi ég mega endur- taka þakklæti mitt til Hauks fyrir marga fallega daga. Eins fyrir drenglyndið sem ég hef ekki fund- ið í ríkara mæli hjá nokkrum öðrum manni. R.J. Minning: Anna Jónsdóttir frá Bíldudal Fædd 16. april 1926 Dáin 6. september 1979 Anna Jónsdóttir fyrrverandi húsfreyja í Dufansdal í Suður- fjörðum, andaðist á Landspítalan- um í Reykjavík hinn 6. september s.l. eftir langa og stranga sjúk- dómslegu. Barátta hennar við banvænan sjúkdóm stóð í fimm löng ár, heima og á sjúkrahúsum. Anna var borin og barnfædd í faðmi vestfirskra fjalla, og mér fannst á æðruleysi hennar í sárri raun á sjúkrabeðnum síðasta, sem hún hefði fengið í vöggugjöf styrk hinna bláu fjalla. Anna var fædd að Litlu Eyri við Bíldudal h. 16. apríl 1926, dóttir hjónanna Ingi- bjargar Guðbjartsd. og Jóns Jóns- sonar, sem þar bjuggu þá. Anna ólst upp í stórum systkinahópi, fyrst á Litlu Eyri og síðan á Bíldudal eftir að foreldrar hennar fluttust þangað með börnin sín. Þá veit ég, að Anna hefur verið glöðust af öllum, því að hún átti alveg sérstaklega glaða og létta lund, sem einkenndi hana allt til enda. Árið 1953 giftist Anna eftir- lifandi eiginmanni sínum, Birni Ólafssyni, sem þá var bóndi í Dufansdal í Suðurfjörðum. Heim- ili þeirra hjónanna stækkaði ört, þau eignuðust níu mannvænleg börn, fjórar dætur og fimm syni, einn drenginn sinn misstu þau nýfæddan. Verksvið húsmóðurinnar í Duf- ansdal var því mikið, en hún gaf sig alla í fórnfúsu starfi fyrir eiginmann sinn og börnin þeirra, heimilið var henni allt, enda skilaði hún sínu vandasama hlut- verki með sannri prýði. í Dufansdal bjuggu þau hjónin í tuttugu ár, en árið 1971 fluttist fjölskyldan til Bíldudals og þar hafa þau átt heima síðan. Níí voru börnin að komast upp og Anna hefði getað eygt rólegri daga. En þannig var ekki viðhorf hennar til lífsins, sívinnandi vildi hún vera. + Sonur minn, faðir okkar, tengdafaðir og afi Sigþðr Marinósson, tasknimaður, Selvogsgötu 26, Hafnarfiröi lést í Borgarspítalanum 21. september. Fyrlr hönd systkina hins látna Aðalbjðrg Snorradóttir, Aöalbjðrg Sigþðrsdóttir, Gunnar Sigurðsson, Rafn Sigþðrsson, Guðný Albartsdðttir Marfa Sigþðrsdóttir, og barnabðrn. Hún fór því út að vinna með sínu stóra heimili og dró hvergi af sér frekar en hún var vörn. Glöð og reif að venju gekk hún til vinnu sinnar. Fljótlega syrti þó að, hún gekk ekki lengur heil til skógar. Anna vann heimili sínu oft sárþjáð eins lengi og hún frekast mátti, og í raun miklu lengur. Menn undruðust það þrek sem þessari smávöxnu konu var gefið. Nú situr hnípinn hópur eftir að Lönguhlíð 12 á Bíldudal, og bless- ar minningu ljúfrar móður og eiginkonu, hennar sem ætíð var reiðubúin. Á þessu bjarta sumri sem nú er senn liðið, lá leið mín nokkuð oft inn í skugga sjúkrahússins, til hennar sem háði sitt lokastríð, gjarnan með fáein blóm. Við töluðum um að þau væru örlítið brot af sumrinu fyrir utan, sem hún vissi vel að var hennar síðasta sumar hér á jörð. Þá brosti hún bjarta brosinu sínu, þannig gekk Anna á vit hins ókomna, örugg og með bros á vör. Og nú er hún komin heim, laus við þjáningar og sorgir, það er huggun harmi gegn. Hún var til moldar borin frá Bíldudalskirkju h. 18. september s.l. Þar sem vagga hennar stóð, var síðasta hvílurúmið hennar einnig lagt í skjóli við fjöllin sem hún unni. Ég sendi bróður mínum og börnum þeirra innilegar samúðar- kveðjur okkar hjónanna, svo og öllum ástvinum hinnar látnu heið- urskonu. Henni þakka ég hjartanlega fyrir lærdómsrík kynni. Blessuð sé minning hennar. Ragnheiður Olafsdóttir.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.