Morgunblaðið - 19.01.1983, Síða 30

30
MORGUNBLAÐIÐ; MIÐVIKUDAGUR 19. JANÚAR 1983
Konan mín og móöir okkar,
MARGRÉT SIGURÐARDÓTTIR,
Fagradal, Mýrdal,
lést í sjúkrahúsi Suöurlands 17. janúar.
Jónas Jakobsson og dætur.
Móöir okkar,
RÓSA ANDRÉSDÓTTIR,
Hólmum, Austur-Landeyjum,
andaöist 17. janúar.
Jón Guðnason,
Andrés Guðnason,
Kristrún Guðnadóttir,
Magnea G. Edvardsson,
Geröur Elimarsdóttir.
Móöir okkar. t ÓLÖF GUOMUNDSDÓTTIR, dvalarheimilinu Höföa, Akranesi,
lést 18. janúar. Börnin.
t
Móðir okkar og tengdamóöir,
FRU GUÐRÚN ÁGÚSTSDÓTTIR,
andaöist mánudaginn 17. jan. sl.
Anna G. Hallsdóttir, Ágúst Hallsson,
Ásgeir Hallson, Margrét H. Sveinsdóttir,
Kristinn Þ. Hallsson, Hjördís Þ. Sigurðardóttir.
Kveðjuorð:
Hermundur Tómasson
fv. lögregluflokkstjóri
Deyr fé,
deyja frændr,
deyr sjálfr it sama
en orðstírr
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getr.
(Hávamál)
Þrettándinn var liðinn.
Á mínu heimili sem annarra
höfðu jólaljósin verið slökkt bæði
inni og úti, þegar mér barst fregn
um lát vinar. Líf hafði slokknað.
Mig setti hljóðan þó þetta hefði
ekki átt að koma svo mjög á óvart.
Samt kom fregn þessi mér í opna
skjöldu. Mér fannst sem ég hefði
ekki þakkað Hermundi nógsam-
lega vináttu við mig og góða sam-
fylgd um langt skeið, á meðan tími
var til. Ég vil reyna að bæta fyrir
þetta með fátæklegum kveðjuorð-
um.
Ég kynntist Hermundi þegar ég
kom til starfa í lögreglulið
Reykjavíkur og lenti með honum á
vakt. Hann vakti vissulega athygli
nýliðans og var mér og öðrum
ungum lögreglumönnum góð
fyrirmynd að mörgu leyti. Her-
mundur var einstakt prúð- og
snyrtimenni og bar mikla virðingu
fyrir einkennisfötum sínum. Það
var alltaf eins og hann væri í nýj-
um fötum og hvítu hanskarnir
alltaf nærtækir. Ég sé hann fyrir
mér hvernig hann tyllti sér á
bekkjarhorn, þegar hvíldarstund
gafst, gætandi þess að vel færi um
einkennisbúninginn og brotið
héldist í vel pressuðum buxunum.
Hann vakti þó helst athygli ungra
lögreglumanna sem annarra veg-
farenda fyrir vel útfærða umferð-
arstjórn á gatnamótum. Hann
þótti sýna öruggan og fallegan
limaburð og bera sig hressilega
hvar sem hann fór og þó margir
lögreglumenn hefðu frjálslegt og
hressilegt yfirbragð fannst mér
Hermundur hafa sinn sérstaka
stíl og sjarma. Ég kynntist Her-
mundi vel þegar við urðum nábúar
í Bústaðahverfi og fylgdumst þá
bæði á vakt og heim í mörg ár.
Fjölskylda hans var íþróttafólk
í eðli sínu og þar áttum við Her-
mundur sameiginlegt áhugamál
og umræðuefni.
í lögregluna hafa ráðist hraust-
ir dugnaðarmenn gegnum árin og
það tíðkast að menn vinna langan
vinnudag. Falast var eftir þessum
mönnum til erfiðisvinnu, og vegna
vaktafyrirkomulags tóku þeir að
sér húsgrunnagröft og bygg-
ingarvinnu. Þá hafa lág laun kraf-
ist þess að leitað væri fanga í
aukavinnu utan starfs, til að sjá
heimili farborða, og ef mönnum
átti að auðnást að byggja sér og
sinum eigið húsnæði. Hermundur
var ekki eftirbátur annarra á
þessu sviði og stundaði jafnan
byggingarvinnu með lögreglu-
starfi. Hann starfaði í lögregluliði
Reykjavíkur á hinum erfiðu
stríðsárum en lét af störfum á ár-
inu 1969 eftir þrjátíu og tveggja
ára starfstíma og þó langt um ald-
ur fram vegna alvarlegra veik-
inda. Síðustu starfsárin var hann
á næturvökum í Stjórnarráði Is-
lands.
Hermundar var saknað þegar
hann hvarf úr starfi, og þó hann
gæti ekki blandað geði við vinnu-
félaga þau þrettán ár sem hann
Iifði eftir það, var hans oft minnst
á vaktinni og alltaf af góðu einu.
Ég kveð Hermund, kæran vin
minn, með söknuði. Blessuð sé
minning hans.
„Far þú í fridi
friður (>uds þig blessi
hafðu þökk fyrir allt og allt.“
Hermundur V. Tómasson fædd-
ist á ísafirði 7. júní 1911. Foreldr-
ar hans voru hjónin Vilhelmína B.
Guðmundsdóttir frá Vallanesi,
Skagafirði og Tómas Skúlason frá
Ytra-Vatni, Skagafirði. Þau fluttu
til Reykjavíkur 1918.
Hermundur kvæntist Gyðu
Thorlacius ættaðri úr Reykjavík
þann 18. maí 1940 og eignuðust
þau þrjú börn, Sigmund, Bergljót
og Auði.
Ég sendi Gyðu, börnum, tengda-
börnum og barnabörnum innileg-
ar samúðarkveðjur og bið Guð að
blessa þau.
Ég vona að með þeim lifi alltaf
minningin um góðan dreng.
Guðmundur Hermannsson
t
Móðir mín, tengdamóðir, amma og langamma,
SIGRÚN HALLDÓRSDÓTTIR,
áöur til heimilis aö Eikjuvogi 19, lést í elliheimilinu Grund mánu-
daginn 17. janúar.
Halldór Snorrason,
Anna Ólsen,
börn og barnabörn.
t
Maðurinn minn,
BJARNI EINARSSON
fró Skaröshömrum,
lést í Borgarspítalanum, 9. þ.m. Útförin hefur farið fram í kyrrþey
að ósk hins látna.
Arndís Magnúsdóttir.
t
Útför fööursystur okkar,
SNORRU BENEDIKTSDÓTTUR,
fer fram frá Dómkirkjunni fimmtudaginn 20. janúar kl. 14.00.
Ingileif Bryndís Hallgrímsdóttir,
Björn Hallgrímsson,
Geir Hallgrímsson.
Kristín Valentínus-
dóttir — Minning
Eftir langvarandi veikindi er
amma nú horfin á braut. Ömmu
Bíu kölluðum við hana alltaf, og
margar af okkar kærustu minn-
ingum eru tengdar henni.
Á barnmörgu heimili höfðu for-
eldrarnir oftast nóg fyrir stafni
með hin daglegu annasömu störf.
Það kom því oft fyrir að amma Bía
og afi tóku að sér að stytta okkur
stundirnar. Þau fóru með okkur í
gönguferðir eða bíltúra, og útileg-
ur uppi í sveit, í Grafningnum,
voru fastir liðir sem allir hlökk-
uðu til meira en orð fá lýst.
Amma var óeigingjörn á tíma
sinn fyrir okkur. Hún var gjafmild
og taldi ekki eftir sér að hlusta á
vangaveltur ungra drengja um líf-
ið og tilveruna.
Við biðum alltaf eftir að fá að
dvelja heima hjá ömmu og afa um
helgar, eða jafnvel lengur. Þá yrði
dekrað við okkur, og við fengjum
að sofa í stóru stólunum sem
amma renndi saman til að búa til
rúm.
Amma og afi voru tíðir gestir
heima, og þegar fjölskyldan flutt-
ist í Kópavoginn, þá komu þau
með og áttu heima á neðri hæð-
inni í húsinu við Hrauntungu. Við
t
Sonur okkar og bróðir,
SIGURÐUR PÉTURSSON,
verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju fimmtudaginn 20. janúar,
kl. 10.30.
Blóm eru afþökkuð, en þeim sem vilja minnast hins látna er bent á
byggingu Hrafnistu, Hafnarfiröi.
Fyrir hönd annarra ættingja,
Sigríöur Sveinadóttir,
Pétur Sigurösson,
Ásta Pétursdóttir,
Skúli Pétursson,
Margrét Pétursdóttir.
t
Eiginmaöur minn, sonur, faðir, tengdafaöir og afi,
AGNAR LÍNDAL HANNESSON,
verður jarðsunginn frá Hallgrímskirkju, fimmtudaginn 20. janúar
kl. 13.30.
Blóm vinsamlegast afþökkuö en þeir sem vllja minnast hins látna,
láti Hallgrímskirkju njóta þess.
Jarðað veröur í Gufuneskirkjugaröi.
Mikala J. Hannesson,
Sigurrós Jóhannsdóttir,
Karl Óskar Agnarsson,
Gísli Líndal Agnarsson, Guórún Aöalsteinsdóttir,
Sigurður Agnarsson,
Sigurrós Agnarsdóttir,
Daníel Agnarsson,
barnabörn og systkini hins látna.
t
Sonur okkar, bróðir, faöir, afi, tengdafaöir og sambýlismaöur,
ÞÓRARINN KRISTJÁNSSON,
veröur jarösunginn frá Fossvogskirkju, föstudaginn 21. janúar kl.
10.30.
Anna Arngrímsdóttir,
Kristjén Jóhannesson,
Anna Kristín Þórarinsdóttir,
Jóhannes Þórarinsson,
Þóranna Birgisdóttir,
Álfheiöur Úlfarsdóttir,
Sólveig Þorsteinsdóttir
og systur hins létna.
strákarnir vorum því í daglegu
sambandi við ömmu og afa, og
þykjumst ríkari af að hafa fengið
að njóta samvista við þau.
Gestrisni var áberandi þáttur í
fari ömmu. Hún tíndi til allt sem
hún átti, og gerði ekki upp á milli
barna eða fullorðinna.
Amma Bía var líka mikill húm-
oristi. Það var alltaf gaman að
ræða við hana í léttum dúr, og hún
vildi frekar sjá ljósu hliðarnar á
því sem rætt var um en þær
dökku.
Síðustu árin sem hún var heima
hafði líkaminn gefið sig. En and-
inn var hress. Hún hafði yndi af
því þegar einhver okkar kom í
heimsókn og spjallaði við hana.
Og þá brást húmorinn ekki frekar
en fyrri daginn.
Veikindin ágerðust með árun-
um. En amma naut góðs af um-
önnun mömmu, og þegar hún varð
að lokum að fara á sjúkrahús
hlaut hún óeigingjarna aðhlynn-
ingu starfsfólks þess.
Afi lést fyrir nokkrum árum. Nú
er amma farin sama veg, og við
vonum að þar liggi leiðir þeirra
saman að nýju.
Dóttursynir