Morgunblaðið - 13.11.1983, Qupperneq 26

26
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 13. NÓVEMBER 1983
Séra Solveig Lára Guömundsdóttir
Fyrirbœna-
guðsþjónusta
Viö höldum áfram aó hugleiða
fyrirbæn fyrir sjúkum. Þess vegna
göngum við upp Skólavörðuholtið
og hverfum inn i Hallgrímskirkju
til viðtals við séra Karl Sigur-
björnsson því þar eru haldnar
fyrirbænaguðsþjónustur á þriðju-
dagsmorgnum. Með sjálfum okkur
hugleiðum við með hverju formi
þær guðsþjónustur muni vera, eru
þær bænastundir, þar sem fólk
biður upphátt, eru þær stuttar
guðsþjónustur í hefðbundnu formi
sunnudagsins eða eitthvað annað?
l)m mátt fyrirbænarinnar efumst
við ekki.
Gudsþjónusta á
virkum degi
Þessar guðsþjónustur hófust
árið 1976, segir séra Karl. Við
séra Ragnar Fjalar höfum sam-
ráð um þær. Við höfðum tvennt í
huga. Við vildum að hér yrði
fjölbreyttara guðsþjónustulíf,
hægt að skjótast í kirkju í miðri
viku á leið í vinnu án þess að
gera sér sérstaka ferð, en þetta
tíðkast í erlendum borgum. Á
hinn bóginn höfðum við í huga
þörf safnaðarins fyrir vettvang,
þar sem fólk getur úthellt hjarta
sínu í bæn og fengið fyrirbæn.
Byggt kringum
altarissakramentið
Ég sá fljótlega eftir að ég hóf
starf sem prestur á Landspítal-
anum að fólk biður um fyrirbæn
fyrir sér og ástvinum sínum. Það
er svo auðvelt að segja: Ég skal
biðja fyrir þér — en það þarf að
vera farvegur fyrir þetta starf.
Þessar guðsþjónustur eru far-
vegur. Fólk veit um þær og þykir
það gott. Nei, við höfum ekki
bænastundir, þar sem fólk er
beðið að biðja sjálft upphátt.
Það mætti vel hafa guðsþjónust-
urnar í því formi og í öðrum
söfnuðum eru bænaguðsþjónust-
ur með öðru sniði. Við byggjum
þessar guðsþjónustur upp kring-
um altarissakramentið, höfum
altarisgöngu í annað hvort
skipti. Mér finnst kirkjan nú
vera að koma auga á hvað hún á
mikinn fjársjóð í altarissakra-
mentinu. Þetta er látlaus guðs-
þjónusta um orðið og sakra-
mentið, þar sem fyrirbæn fyrir
sjúkum er í brennidepli. Það hef-
ur fylgt því mikil blessun, ekki
sízt fyrir söfnuðinn í heild, að
eiga þessar stundir.
Þegar klukkurnar
hringja er beðið
Já, þjónustan er þegin. Annars
hefði þetta lognast útaf. Við
fundum strax að þetta svaraði
þörf. Hér starfar mjög trúfastur
kjarni. Það er aldrei fjölmenni,
10 uppí 25 koma, en miklu fleiri
koma ekki nema einu sinni en
óska eftir að það sé beðið fyrir
þeim. Og við vitum að þau eru
mörg með okkur í bæn á þessum
stundum. Þau hafa sagt að þegar
þau heyri í klukkunum heim til
sín þá eigi þau sína bænastund
heima meðan við biðjum hérna í
kirkjunni. Það er líka hluti af
starfinu í söfnuðinum. Og roskn-
ar konur í söfnuðinum taka
þetta sem fyrirbænastarf sitt,
fara héðan með bænaefni heim
til sín.
Séra Karl Sigurbjörnsson —
áherzlan er á orðinu og sakrament-
unum.
Styrkur bænarinnar
Þetta eru ekki lækningasam-
komur. Áherzlan er á orðinu og
sakramentunum, fyrirheitunum.
Fyrir mér er það jafn mikil gjöf
Guðs ef einhver finnur að Drott-
inn hefur náð til hans með orð
sitt og hann hefur fengið styrk í
stríði sínu — jafnvel þótt hann
læknist ekki. Við eigum að
leggja áherzlu á þetta, að það er
hægt að fá styrk hjá Drottni í
erfiðleikum. Þetta er þáttur i
sálgæzlu kirkjunnar. Þegar fólk
á í erfiðleikum, ástvinir þess
liggja á skurðarborðinu, þá
finnst því oft að það þurfi að
gera eitthvað. Hvað er þá stór-
kostlegra en að ganga í helgidóm
Drottins, heyra orðið og ganga
að altarinu?
Sálgæzla kirkjunnar
Allir prestar eru kallaðir að
sjúkrabeði til að biðja fyrir sjúk-
um og leggja hendur yfir þá. Það
er ekki mikið talað um þetta en
þetta er mikill liður í heilbrigð-
isþjónustu kirkjunnar. Mér verð-
ur það æ hugleiknara hvað það
er gott fyrir fólk að fá að skrifta,
segja hug sinn og fá fullvissu um
fyrirgefningu Guðs. Þetta er
náðarmeðal, sem við í lútherskri
kirkju eigum að huga betur að.
því í þessu er mikill lærdómur
fólginn.
Við gætum haldið þessu sam-
tali áfram miklu lengur og okkur
langar til að taka það upp aftur
seinna. En síminn hjá séra Karli
hringir títt og nú er líka barið að
dyrum. Kurteislega rísum við úr
sætum og á leiðinni niður Skóla-
vörðuholtið höfum við miklu
meira að hugleiða en þegar við
gengum þar upp áðan.
Biblíulestur vikuna 13.—19. nóvember
Kristniboð
Sunnudagur 13. nóvember:
Matt. 2S.16—20 — Kristniboðsskipunin.
Mánudagur 14. nóvember:
Post. 1.6—10 — Þér munuð öðlast kraft.
Þriðjudagur 15. nóvember:
Post 13. og 14. kafli — Fyrsta kristnihoðsferðin.
Miðvikudagur 16. nóvember:
Post. 16.6—15 — Kristnin berst til Evrópu.
Fimmtudagur 17. nóvember:
Post. 20.17—38 — Lok þriðju kristniboðsf. Kveðjustund.
Föstudagur 18. nóvember:
Gal. 1.6—9 — Hið linnulausa kristniboð.
Laugardagur 19. nóvember:
Fil. 3—11 — Gleði starfsins.
Ilallgrímskirkja — bænastundirnar eru hluti af safnaðarlífinu.
Aðeins Jesús
24. sunnudagur eftir trinitatis
Jóh. 5.17—23
í sjónvarpsfréttum á sunnudaginn var sáum við austur-
lenzkan trúarleiðtoga koma út úr einkaþotu sinni í stuttri
viðkomu á Keflavíkurflugvelli. Sá hinn sami hafði veitt
Bítlunum leiðsögn og boðizt til að leiðbeina stjórnendum
heimsins. Fleiri en bítlarnir leita andlegrar leiðsagnar í
róti samtímans. Og fleiri en þeir leita hennar í trúar-
brögðum austurlanda. Öllum er okkur líka frjálst að leita
hamingju okkar og hugareflingar hvar sem við viljum. En
guðspjallið í dag segir: Sá, sem heiðrar ekki soninn, heiðr-
ar ekki föðurinn, sem sendi hann. Biblían segir okkur ekki
að allar leiðir liggi til Guðs að lokum, það sé sama hvað
þær heiti, Guð sé allt í öllu og öll trúarbrögð séu leit Guðs
að manninum. Biblían segir þvert á móti að eigi skulum
við elta falsguði, ekki bærast með hverjum kenningar-
vindi, ekki gefa okkur að annarlegum lærdómi. Hún segir
að enginn komi til föðurins nema fyrir soninn, fyrir Jesúm
Krist, sem dó á krossinum á Golgata og Guð reisti aftur
upp frá dauðum til að frelsa syndugt og þrjóskt mannkyn.
Ekkert annað er til hjálpræðis, ekkert annað. Við erum
ekki þvinguð til að afneita öðrum trúarbrögðum og játa
Krist, — en okkur stendur það til boða. Meir en það, Guð
er sífellt að kalla okkur með kærleika sínum til að vekja
trúna á Krist í hjörtum okkar. Þess vegna sendi
hann spámenn Gamla testamentisins og postula Nýja
testamentisins, þess vegna sendir hann kristniboða sam-
tíðarinnar og presta og safnaðarfólk. Hugleiðum það í dag.
Kristniboð
Islendinga í
Eþíópíu og Kenýa
í dag er kristniboðsdagur-
inn. Söfnuðir landsins kynn-
ast starfi Sambands ís-
lenzkra kristniboðsfélaga,
sem á sér velunnara í flest-
um sóknum kirkjunnar.
Sambandið gefur út blaðið
Bjarma, sem flytur fréttir af
starfinu árið um kring.
Hvar rekur kristniboðssam-
bandið starf?
í tveimur löndum Afríku;
Eþíópíu og Kenýa.
Hvaða tækifæri hefur
kristniboðið í Eþíópíu?
Starfað er í Konsó og
Voitódalnum þar fyrir sunn-
an og starf er einnig hafið á
tveimur nýjum stöðum. í
Konsó er rekinn heimavist-
arskóli, sjúkraskýli og hjálp-
arstarf þar sem kristniboð-
arnir vinna með Konsó-
mönnum að gróðursetningu,
vegalagningu og vatnsmiðlun
og fleiru og fleiru. Unnið er
að bókagerð og þýðingu Bibl-
íunnar á tungur þjóðflokk-
anna í Eþíópíu.
Hvaða erfiðleikar mæta?
Hin marxísku yfirvöld
vinna gegn kristinni trú.
Þegar þau náðu völdum lok-
uðu þau höfuðstöðvum lúth-
ersku kirkjunnar í Addis Ab-
eba. Á mörgum stöðum í
Eþíópíu ofsækja yfirvöldin
kristið fólk grimmilega. En
valdsmenn eru misjafnir og
margir og afstaða þeirra á
hverjum stað skiptir mestu.
Hver eru tækifærin í
Kenýa?
Prédikað er á 15 stöðum á
starfssvæðinu, haldin biblíu-
námskeið, konum kennt að
sauma, sinna heilsuvernd,
lesa og skrifa. í barna-
skólanum eru 300 nemendur.
Kristnum mönnum er tekið
fagnandi til kristinfræðslu í
Það er hugsanlegt ad við höfum
áhrif á framtíð þessarar litlu stúlku
í Konsó, getum gert líf hennar bjart
og gott.
skólunum og eiga mjög
greiðan aðgang að útvarpi og
eftirspurn er eftir kristnu
lesefni.
Hverjir eru erfiðleikarnir í
Kenýa?
Verkefnin eru mörg og
möguleikarnir margir — en
fleira starfsfólk vantar.
Hverjir eru þar kristniboð-
ar?
Tvenn hjón vinna nú í
hvoru landi. í Eþíópíu starfa
Ingibjörg Ingvarsdóttir og
Jónas Þórisson og Valgerður
Gísladóttir og Guðlaugur
Gunnarsson. í Kenýa starfa
Valdís Magnúsdóttir og
Kjartan Jónsson og Hrönn
Sigurðardóttir og Ragnar
Gunnarsson.