Morgunblaðið - 11.03.1984, Side 14

62
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 11. MARZ 1984
POLICE
Vinsælasta rokktríó heimsins
„Ég held að það hafl skipt veru-
lega miklu, að við fengum að þrosk-
ast vel áður en vinsældabylgjan reið
yfir okkur,“ sagði Sting, bassaleik-
arí Police, í viðtali fyrir skömmu.
„Þegar við gáfum Synchronicity út
vorum við undir það búnir, að platan
fengi frábærar viðtökur. Við vissum,
að okkur tækist auðveldlega að selja
5 milljón eintök af plötunni og viss-
um líka, að slík sala myndi ekki
koma okkur neitt á óvart. Ég á
meira að segja von á, að næsta plata
okkar seljist enn betur. Þetta er
ekkert grobb, einunigs byggt á töl-
fræðilegum staðreyndum,** bætti
hann við.
Þótt einhverjum kunni að þykja
ummæli Sting digurbarkaleg hef-
ur hann og félagar hans í Police,
Stewart Copeland og Andy Summ-
ers, vel efni á því að bera sig
karlmannlega. Það er nokk sama
hvar er borið niður á jarðarkringl-
unni, vinsældir Police virðast alls
staðar hinar sömu. Nýjasta dæmið
er frá Bandaríkjunum. Lesendur
hins virta tímarits Rolling Stone
útnefndu Police hljómsveit ársins,
Synchronicity plötu ársins og lag-
ið Every Breath You Take lag árs-
ins.
Feikilegar vinsældir
Vinsældirnar í Bandaríkjunum
eru slíkar, að Police hefur verið á
nær stöðugu tónleikaferðalagi
vestra frá því snemma sl. haust.
Eftirspurnin er slík, að líkast til
gæti hljómsveitin hafið aðra
hringferð þegar þessari lýkur loks.
Þremenningarnir munu ekki sitja
auðum höndum þótt tónleikahald-
inu ljúki um sinn. Leggja þarf síð-
ustu hönd á tónleikaplötu, sem
væntanleg er með vorinu. Þá þarf
Sting að greiða úr þeirri flækju,
sem hann er í kominn vegna
kvikmyndatilboða víðs vegar að.
Sting segir svo frá: „Margir
þekktir leikarar sóttu tónleika
okkar í Lundúnum fyrir nokkru.
Einn þeirra kom til mín eftir eina
tónleikana og sagði: „Af hverju
langar þig svona óskaplega að
leggja út á leiklistarbrautina? Þú
ert í einhverju eftirsóttasta hlut-
verki sem um getur. Þú hefur fullt
vald yfir áheyrendum, þú semur
góð lög og texta og hljómsveitin
leikur frábærlega. Og svo viltu
endilega verða leikari!““
Hann heldur áfram hlæjandi:
„Ég á sosum ekki von á því að
leggja leiklistina alfarið fyrir mig.
Fyrir mér býður leiklistin upp á
skemmtileg verkefni, sem mig
langar til þess að takast á við. Ég
held líka, að ég gæti orðið sæmi-
legasti leikari." Hann gerði stutt
hlé á máli sínu og sagði síðan:
„Leiklistin gerir mér kleift að sjá
sjálfan mig í nýju ljósi."
Enginn dans á rósum
Þótt vinsældir Police séu nú
meiri en nokkru sinni er ekki hægt
að hafa þau orð um tríóið að hér
fari tískubóla. Allt frá árinu 1976
hafa þremenningarnir verið á
ferðinni og fyrstu árin voru ekki
neinn dans á rósum, fjarri því.
Upphafið að stofnun Police má
rekja til upplausnar hljómsveitar-
innar Curved Air. Stewart Cope-
land, f. 16. júlí 1952, barði húðir í
þeirri sveit og þótti góður. Hann
var að auki svo ánægður með
sjálfan sig, að hann skrifaði ítrek-
að lesendabréf í dálka New Musi-
cal Express, þar sem hann hældi
sjálfum sér í hástert. En sjálfshól-
ið kom ekki í veg fyrir, að Curved
Air leystist upp.
„Það rann skyndilega upp fyrir
mér, að allt heila draslið var ekk-
ert annað en allsherjar skrípaleik-
ur,“ segir Copeland um þetta
tímabil. „Það skipti engu máli
hvað við gerðum, við vorum skuld-
um vafðir upp fyrir haus.“
Hann sagði því skilið við Curved
Air og lagði höfuðið í bleyti. Út-
koman varð í hnotskurn sú, að
hann vildi stofna hljómsveit, sem
skipuð væri vinnuþjörkum og
hefði eins litla yfirbyggingu og
kostur væri. Síðan yrði bara að
vona að allt gengi upp. Ekki þarf
að leiða að því getum, að Copeland
grunaði aldrei á þessum tíma hver
framtíð hans átti eftir að verða.
I miðju lagi á tónleikum.
Sting rakar sig fyrir tónleika.
hafði komið ótrúlega víða við á
ferli sínum. Var hins vegar í lé-
legri sveit þegar þeir Copeland og
Sting ræddu við hann. Það tók þá
enda ekki langan tlma að sann-
færa hann um að söðla um.
Þrátt fyrir mannabreytingarn-
ar varð engin stökkbreyting á hög-
um Police þótt tónlistin tæki
breytingum. Lög Sting tóku nefni-
lega að verða ráðandi á efnisskrá
sveitarinnar. Sveitin gaf út
tveggja laga plötu, sem rétt náði
að seljast fyrir kostnaði og fram-
stöðum náðu þeir að vekja á sér
athygli og er þeir sneru heim á ný
voru þeir með fullar hendur fjár.
Þrátt fyrir velgengnina nú á
dögum segist Sting stundum verða
hundleiður á rokkinu. „Stundum
finnst mér þetta allt saman vera
orðið rotið og myglað, en síðan
koma dagar þegar mér finnst ekk-
ert listform heppilegra til þess að
koma hugsunum mínum á fram-
færi.“
Fljótlega eftir tónleikaferðina
um Bandaríkin kom fyrsta
„Ömurleg lög“
Upphafið varð sem fyrr sagði
brösótt eins og títt er hjá popp-
hljómsveitum. Copeland gróf upp
gítarleikara að nafni Henry Pado-
vani og síðar Sting (skírnamafn
Gordon Matthew Sumner), f. 2.
október 1951. Padovani var enginn
snillingur á hljóðfærið, en það var
kraftur í honum. Copeland samdi
upphaflega nær öll lögin og það
voru einmitt lagasmíðar hans,
sem leiddu til fyrstu árekstranna
á milli hans og Sting. „Mér fannst
lögin hans ömurleg," sagði Sting
eitt sinn um tónsmíðar Copeland.
Framan af ferlinum var tónlist-
in hjá Police nær einvörðungu
pönk og Sting var ekki alls kostar
sáttur við hana. Hún tók þó breyt-
ingum og fljótlega gerðu þeir tveir
sér grein fyrir því, að hæfileika-
skortur Padovani varð þeim æ
meiri fjötur um fót. Þeir ákváðu
því að losa sig við hann í eitt
skipti fyrir öll.
Þeir kynntust Andy Summers, f.
31. desember 1942, á tónleikum í
París. Summers hafði orð á sér
fyrir að vera góður gítarleikari og
Police-tríóið; Stewart Cope-
land, Sting og Andy Summers.
tíðin lofaði ekkert sérstaklega
góðu.
Miles á æfíngu
En svo var það dag einn, að Mil-
es, bróðir Stewart, mætti á æfingu
hjá þremenningunum. Eftir að
hafa lýst öllum lögunum sem „al-
geru drasli" léku þeir fyrir hann
lagið Roxanne. Hann heillaðist
gersamlega, tók lagið upp á seg-
ulband, fór með upptökuna til
A&M-plötufyrirtækisins, sem
gleypti við því. Gaf það út á
tveggja laga plötu og Miles gerðist
umboðsmaður sveitarinnar.
Roxanne sló þegar í gegn í
Bretlandi jafnvel þótt breska út-
varpið, BBC, skirrðist við að leika
lagið á þeim forsendum að í text-
anum væru ýmis vafaatriði.
Frægðin í Bandaríkjunum lét hins
vegar bíða eftir sér.
Það var ekki fyrr en Miles datt í
hug að fara með hljómsveitina
vestur um haf þótt aurarnir væru
heldur betur af skornum skammti
að hjólin tóku að snúast. Með
herkjum tókst strákunum að
öngla saman fyrir flugfari með
Laker-félaginu. Með því að leika í
öllum tiltækum klúbbum og smá-