Morgunblaðið - 18.04.1993, Side 28

28
MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR SUNNUDAGUR 18. APRÍL 1993
Auður Haralds-
dóttir — Minning
Fædd 28. apríl 1935
Dáin 10. april 1993
Gleði og sorg toguðust á í huga
mínum, þegar ég las andlátsfréttina
í Morgunblaðinu 14. apríl sl. Gleði
vegna þess, að Auður fékk að fara
úr þessum heimi, þar sem bati var
ekki í augsýn, og sorg yfir því, að
hún, þessi mikla hæfileikakona,
hvarf vinum sínum allt of fljótt.
Auður var yngsta dóttir hjónanna
Haralds Bjömssonar, féhirðis í aðal-
J*ósthúsi Reykjavíkur, ættuðum frá
Sporði í Vesturhópi í Húnavatns-
sýslu og Jóhönnu Sigbjömsdóttur,
ættaðri frá Vík í Fáskrúðsfirði, sem
var góð vinkona mín. Þau hjón era
bæði látin.
Kynni mín við íjölskylduna hóf-
ust, er ég sem táningur réðst sem
kaupakona norður í land í Húna-
vatnssýslu eitt sumar. Deildi ég litlu
þakherbergi með matráðskonu stór-
býlisins, sem var einmitt frú Jó-
hanna. Við hlógum oft að því
seinna, sem mér datt í hug í fýrsta
sinn, sem ég sá Jóhönnu, þegar ég
var nýkomin á staðinn: „Hér er
engill að skúra gólf.“ Jóhanna var
4pjög falleg og glæsileg kona, sem
hélt því útliti alla tíð, fyrir utan að
vera mjög vel verki farin og fjarska-
lega góður kokkur. Alla þessa hæfi-
leika erfði Auður frá móður sinni.
Hún var einstaklega smart, vel
gerð, fýrirmyndar húsmóðir og
varla hef ég litið fallegri stúlku en
hana. Ég man eftir á þessum áram,
sem við voram báðar mikið úti að
skemmta okkur, þá tók maður allt-
af eftir Auði, hvar sem hún var,
þótt margt væri glæsikvenna. Við
fóram þó aldrei út saman, því ^ið
tilheyrðum hvor sínum kunningja-
hópnum.
Auður var mikil hannyrðakona.
Hún saumaði út, gerði við hvaða
fatnað sem var og hvers konar
handavinna lék í höndum hennar.
Hún var líka ein af þessum konum,
sem gátu allt, hvort sem það var
að mála, veggfóðra, teppaleggja
eða vinna minni háttar viðgerðir.
Auður lauk skyldunámi og fór síðan
að vinna. Hún vann í mörg ár í
Von, í Dömu og herrabúðinni, þar
sem hún var í góðum metum. Eldri
systur hennar era Millý Birna, gift
Olafi Vilhjálmssyni rafvirkja, en
þau búa í Mosfellsbæ, og Sjöfn, sem
er elzt, gift Guðjóni Ingvarssyni, fv.
flugumferðarstjóra, og búa þau hér
í borg. Bolli, eini sonurinn, sem var
yngstur þessara systkina, lézt 36
ára, en hann var tvíkvæntur.
Grafarvogur - Vesturfold
Til sölu glæsilegt einbýlishús í Grafarvogi, 210 fm, með
tvöföldum bílskúr.
Upplýsingar í símum 676433 og 681144, Þorsteinn.
Félagasamtök
- starfsmannafélög!
Höfum til sölu sex sumarbústaði og baðhús á fallegum
stað við Skeljavík, Steingrímsfirði. Húsin eru mis stór
en öll fullbúin. Rafmagn, heitt og kalt neysluvatn. Full-
búið baðhús með gufubaði fylgir. Húsin standa við fal-
lega vík við sjóinn. Mjög heillandi staður fyrir alla þá
er unna íslenskri náttúrufegurð (ekki aðeins hrauni og
kjarri). Kjörið tækifæri fyrir félagasamtök, jafnvel nokkur
saman, að bjóða félögum sínum spennandi valkost í
sumar- og vetrardvöl. Leitið upplýsinga.
S: 685009-685988 _______SkjpholtiJ
Auður eignaðist ung að áram
dótturina Mildríði Huldu, sjúkraliða,
í sambúð með Tryggva Eiríkssyni,
náttúrafræðingi, með Harry Kay,
bandarískum verkfræðiarkitekt,
sem vann á vellinum á eftirstríðsár-
unum. Var það ást við fyrstu sýn.
Hann vildi eiga Auði, en einhvem
veginn gat hún ekki hugsað sér að
flytjast af landi brott. Varð því
ekkert úr giftingu. Seinna giftist
Auður Ara Pálssyni, tæknimanni
hjá Sjónvarpinu og ágætis listmál-
ara. Eignuðust þau tvö börn, Har-
ald, sem vinnur hjá verktakafyrir-
tæki í Svíþjóð, kvæntur Jennýju
Björk Sigmundsdóttur og eiga þau
tvö börn, og Halldóra, sem er langt
komin í píanónámi í Amsterdam.
Auður var sérstakleg trygg þeim,
sem hún tók. Hún sá að mestu leyti
um föður sinn eftir að veikindi sóttu
að, en hann lézt árið 1977. Eftir
það tók hún að sér móður sína,
eftir að hún þurfti umönnun, en
Jóhanna lézt árið 1986. Hún og
móðir hennar vora nánar vinkonur.
Fljótlega eftir lát Jóhönnu fór
að bera á þeim vágesti, sem að lok-
um dró Auði til dauða. Það af-
brigði, sem þjáði hana er lítt þekkt,
þrátt fýrir alla tækni læknavísind-
anna. Allan þennan tíma, sem sjúk-
dómurinn ágerðist, var Auður alveg
andlega með á nótunum og tók
mótlæti sínu af einstöku umburðar-
lyndi og aldrei kvartaði hún. Hún
var kona, sem hvergi tranaði sér
fram, en var alltaf tilbúin að veita
öllum hjálp eða góð ráð, sem á
hennar fund komu, á meðan hún
hafði heilsu. Mildríður Hulda og hún
vora einnig nánar vinkonur og ann-
aðist Mildríður hana með mestu ást
og umönnun, sem nokkur dóttir
getur auðsýnt móður sinni. Auðvit-
að gerðu aðrir ættingjar það sem í
þeirra valdi stóð, en ég hygg, að á
engan sé hallað, þótt ég segi, að
hlutur Mildríðar hafi verið mestur
og bestur. Góð og vönduð kona er
hér kvödd, sem skilur eftir sig ynd-
islegar minningar. Blessuð sé minn-
ing hennar.
Elín K. Thorarensen.
Elskuleg vinkona mín lést á Borgar-
spítalanum 10. apríl, langt um ald-
ur fram. Fyrir nokkram áram fór
hún að finna fyrir skæðum sjúk-
dómi, sem jafnt og þétt bar hana
ofurliði. Mig langar að minnast
hennar með nokkram orðum.
Auði vinkonu minni kynntist ég
í 10 ára bekk í bamaskóla, og hef-
ur vinátta okkar verið mikil síðan.
Er ég horfi til baka, spretta fram
margar góðar minningar sem ylja
mér um hjartarætur. Ein af þeim
minningum sem fyrst koma í huga
mér, vora ferðir okkar á Bláu
stjömuna. Við voram einungis 13
ára og urðum því að spila svolítið
á foreldra okkar til að fá farar-
leyfi. Samverastundir okkar urðu
margar upp úr þessu, hvort sem
það vora heimsóknir, sameiginleg
ferðalög eða eitthvað annað. Þá er
minningin um vinkonu mína alltaf
eins. Snyrtimennska og glaðværð
vora hennar einkenni.
Síðustu árin vora Auði minni
erfið, en baráttuþrek hennar var
með ólíkindum. Hún lét aldrei bil-
bug á sér finna og alltaf tók hún
á móti vinkonu sinni með brosi og
hlýju. Auður átti orðið erfitt með
að ferðast á milli staða vegna mátt-
leysis. Hún var þó alltaf á ferðinni
og gerði þá iðulega grín að aula-
skapnum í sjálfri sér. Eiginmaður
hennar, Ari, var iðulega tiltækur
þegar Auður þurfti einhvers með,
og var hann henni ómetanleg hjálp
þessi síðustu ár sem önnur. Um
síðustu jól lagði hún meira að segja
land undir fót ásamt dóttur sinni
og heimsótti son sinn í Svíþjóð.
Þriðja barn hennar kom svo frá
Hollandi, Þar eyddi hún jólunum
ásamt bömum sínum þremur og
barnabömum. Að hún vinkona mín
skyldi komast þessa ferð skil ég
ekki. En þar hafa hjálpast að mik-
ill viljastyrkur hennar og dóttirin
Milla.
Minningamar era margar og
söknuðurinn mikill þegar ég horfi
á eftir jafnöldra minni og hugsa
hve mikið gæti verið eftir. En ég
er vinkonu minni þakklát fyrir
tryggðina og traustið sem alla tíð
ríkti á milli okkar.
Elsku Ari, Milla, Halli og Dóra,
megi Guð vera með ykkur í sorg
ykkar.
Kom, huggari, mig hugga þú,
kom, hönd, og bind um sárin,
kom, dögg, og svala sálu nú,
kom sól, og þerra tárin,
kom, hjartans heilsulind,
kom, heilög fyrirmynd,
kom, ljós, og lýstu mér,
kom, líf, er ævin þver,
kom, eilífð, bak við árin.
(Þýð. V. Briem.)
Jóna Kjartansdóttir.
Pétur Sigurbjömsson
frá Melabúð—Minning
Fæddur 4. nóvember 1911
Dáinn 30. janúar 1993
Pétur fæddist á Malarrifi í
Breiðuvíkurhreppi og fluttist á
fyrsta ári að Melabúð á Hellnum.
Við ólumst báðir upp á Hellnum og
voram saman í bamaskóla til ferm-
ingaraldurs. Við sóttum skóla að
Amarstapa, en þangað var hálftíma
gangur. Þá var ekki um annað að
ræða en að ganga til og frá hvern-
ig sem færð og veður var, en við
vöndumst þessu og vorum ánægðir
með lífíð ekkert síður en bömin nú.
Foreldrar Péturs vora hjónin Sig-
urbjörn Friðriksson og Jakobína
Þorvarðardóttir. Systkini Péturs
vora fjögur og era nú tvö þeirra á
lífi; Magnfríður, sem var elst af
systkinunum, og Páll, sem var
yngstur. Dáin era Hjörtur, hann
dó um tvítugt, og Una, dáin 1984.
Fjölskyldan öll var indæl og
elskulegt fólk. Sigurbjörn, maður
Jakobínu, dó árið 1928. Þá vora
börnin uppkomin. Jakobína hélt
áfram að búa í Melabúð eftir frá-
fall manns síns með hjálp barnanna
og bjó þar lengi í tvíbýli.
Pétur fór snemma heiman að í
vinnu og vann hann hjá bændum
hér á nesinu. Hann var bráðdugleg-
ur og mjög laginn til verka, að hverju
sem hann gekk. Það lék allt í hönd-
unum á honum. Þá var hann hneigð-
ur fyrir smíðar og smíðaði ýmsa
hluti og síðan hús, bæði útihús og
íbúðarhús. Hann var góður og vand-
virkur smiður.
Árin 1932 til 1934 byggði ég
fyrst íbúðarhús að Laugarbrekku á
húsalausri eyðijörð, ásamt bróður
mínum. Þá hjálpaði Pétur okkur vel
við að byggja húsið og bróðir hans,
Páll. Pétur var þá aðalsmiðurinn.
Það var gaman að vinna með þeim
bræðram. Þeir vora báðir svo mikil
ljúfmenni og áhugasamir við smíð-
ina, Þetta var steinhús og þurftum
við að hræra alla steypu með skófl-
um á bretti.
Pétur var glaðsinna og gaman
að ræða við hann. Foreldrar hans
í fáum orðum vil ég minnast
frænku minnar, er lést 10. apríl sl.
Fyrir nokkra var orðið ljóst, að
Auður hafði lotið í lægra haldi fýr-
ir illvígum sjúkdómi, sem hún háði
hetjulega baráttu við um alllangt
skeið. Dauði ástvina okkar birtist í
ýmsum myndum, en jafnvel þótt
hann boði komu sína með fyrirvara
og veiti vanheilum lausn frá þján-
ingum, verður aldrei hjá treganum
komist.
Eins og aðrir, sem Auði kynntust
náið, naut ég ávallt vinsamlegs
hugarþels hennar og greiðvikni.
Hún sýndi vinum sínum einlæga
virðingu og trúfesti og bjó yfír mikl-
um mannlegum dyggðum. í hljóð-
látu fari hennar var alltaf sérstök
reisn. Gestrisni var henni í blóð
borin, enda var mörgum kærkomið
að geta tyllt sér niður á heimili
hennar, skammt frá alfaraleið. Alla
tíð var Auður dugmikil kona og það
var henni mikil raun þegar kraftar
tóku að þverra, því að sjálfstæðið
var henni mikils virði. En glettnin
hvarf ekki úr augum hennar.
Minning hennar lifrn
Ragnar Ólafsson.
Látin er í Reykjavík mágkona
mín, Auður Haraldsdóttir, Grettis-
götu 90 hér í borg, og vil ég minn-
ast hennar nökkrum orðum.
Auður fæddist í Reykjavík 28.
apríl 1935 og var því nær 58 ára
þegar hún lést laugardaginn fyrir
páska. Hún var dóttir hjónanna
Haraldar Björnssonar, yfírféhirðis
við Pósthúsið í Reykjavík, og Jó-
hönnu Sigbjörnsdóttur, konu hans.
Haraldur var ættaður frá Sporði í
Línakradal, en Jóhanna frá Vík í
Fáskrúðsfirði. Þau era bæði látin
fýrir mörgum árum. Þau áttu fjögur
börn, þijár dætur, Sjöfn, Millý og
Auði, sem hér er minnst, svo og
soninn Bolla, sem dó langt um ald-
ur fram aðeins 36 ára að aldri.
Hinn 5. september 1959 giftist
Auður bróður undirritaðs, Ara, út-
varpsvirkjameistara, f. 21. júlí
1934, en hann er sonur Páls Skúla-
sonar, fyrrum ritstjóra Spegilsins,
og konu hans, Halldóra Elísdóttur.
Auður og Ari eignuðust tvö börn,
Harald, verkstjóra, búsettan í Sví-
þjóð, f. 24. október 1959, sem
kvæntur er Jennýju Sigmundsdótt-
ur og eiga þau tvö börn, Hlyn
Smára 10 ára og Marín Auði 7
ára, og Halldóru, pianókennara, f.
1. marz 1962, nú við framhaldsnám
í Hollandi. Fyrir átti Auður dóttur-
ina Mildríði Huldu Kay, f. 11. des-
ember 1956, sjúkraliða. Hennar
maður er Tryggvi Eiríksson. Öll er
bömin hin mannvænlegustu.
Auður sleit barnsskónum í
Reykjavík og gekk í Miðbæjar-
bamaskólann og Gagnfræðaskóla
Austurbæjar. Var hún skólasystir
og æskuvinkona Guðlaugar systur
okkar sem nú er látin. Þannig var
vora bæði gestrisin og glaðvær. Ég
átti mörg sporin að Melabúð um
ævina og alltaf var kaffi á könn-
unni hjá henni Bínu eins og hún
var kölluð. Við Sigurbjörn, faðir
Péturs, réram saman með Kristjáni
Brandssyni í Bárðarbúð.
Pétur giftist konu frá Pétursbúð
á Arnarstapa. Hún heitir Ásta og
lifír mann sinn. Hún er dóttir hjón-
anna Jóns Sigurðssonar og Guðrún-
ar Jóhannesdóttur. Þau voru sæmd-
arhjón. Ásta er indæliskona og var
hjónaband þeirra farsælt. Þau áttu
eina dóttur sem heitir Guðrún og
býr í Reykjavík. Pétur og Ásta
bjuggu allan sinn búskap í Reykja-
vík. Það var alltaf indælt að koma
til þeirra. Þau tóku mér alltaf opn-
um örmum.
Pétur var ekki að skipta um
vinnu. Hann vann alltaf hjá fyrir-
tækinu Héðni í Reykjavík við renni-
smíðar á meðan hann gat unnið.
Nú er Pétur horfínn sjónum okk-
ar. Lát hans bar brátt að. Ég þakka
honum indæla samleið í lífinu, vin-
áttu og tryggð. Minninguna geymi
ég um góðan dreng. Nú hvílir hann
í friði með englum Guðs í sólardýrð.
Konu hans, systkini, dóttur og fjöl-
skyldu, bið ég Guð að blessa og
styrkja.
Finnbogi G. Lárusson.