Morgunblaðið - 24.02.1994, Síða 37

MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. FEBRÚAR 1994
37
fyrir leik. Er ég sat hjá honum síð-
asta kvöldið sem hann lifði ræddum
við um stöðu mála hjá okkar gamla
félagi í knattspyrnunni. Þá ræddum
við um fyrirhugaðar rannsóknir
næsta dag og það að hann ætlaði
heim þar á eftir. Þannig maður var
Steinþór, hann gafst aldrei- upp, var
alltaf bjartsýnn á að úr myndi ræt-
ast.
Er ég nú kveð vin minn hinstu
kveðju vil ég fyrir hönd fjölskyldu
minnar senda eftirlifandi eiginkonu
og börnum innilegustu samúðar-
kveðjur okkar. Þeirra missir er mik-
ill. Megi algóður guð styrkja ykkur
í ykkar miklu sorg.
Haraldur Haraldsson. ,
Ég vil í stuttri minningargrein
um vin minn Steinþór Þórarinsson,
sem jarðsunginn verður í dag, minn-
ast á nokkur atriði í okkar samskipt-
um frá því ég kynntist honum fyrst
1975. Það ár gekk hann að eiga
systurdóttur mína, Laufeyju Jó-
hannsdóttur, sem hefur ávallt verið
í miklu uppáhaldi hjá mér.
Steinþór heitinn var skipasmiður
að mennt, en vann sem húsasmiður
lengi vel. Þau hjónin bjuggu á Akur-
eyri í nokkur ár. Steinþór eða Steini,
eins og hann var ávallt nefndur inn-
an fjölskyldunnar og meðal vina,
vann m.a. frá upphafi að byggingu
íþróttahallar Akureyrar. Árið 1980,
meðan á byggingunni stóð, varð
Steini fyrir því slysi, að detta úr
12-14 metra hæð á steypt gólfið í
íþróttahöllinni og var það krafta-
verki næst að hann skyldi lifa þetta
af án meiri háttar áverka. Steini
spilaði þá með meistaraflokki KA í
knattspyrnu og var í mjög góðu lík-
amlegu formi, sem vafalítið hefur
hjálpað talsvert._ Árið 1985 hóf hann
störf fyrst hjá Útvegsbanka íslands
og síðar meir íslandsbanka. Fyrir
rétt fjórum árum fékk hann kvef
og uppúr því bronkítis. Röntgen-
mynd þá leiddi í ljós lungnabólgu,
sem læknaðist ekki þrátt fyrir sýkla-
lyfjakúr. Lungnaspeglun leiddi síðan
í ljós að um illkynja sjúkdóm var
að ræða, ekki aðeins í lunga heldur
hafði breiðst út í bein þegar hér var
komið sögu. Steini var mikill ákafa-
maður og vildi og krafðist að fá
sannleikann og ekkert nema sann-
leikann um eðli síns sjúkdóms. Sá
úrskurður sem hann fékk var að
batahorfur væru nánast engar en
reyna mætti meðferð. Steini hafði
ávallt verið mikill keppnismaður og
hófst hans seinasti kappleikur —
nú við dauðann sjálfan. Sem betur
fer reyndust spárnar ekki réttar og
átti hann mjög svo gott einkennalít-
ið hálft fjórða ár. Auðvitað vissi ég
og þeir læknar sem stjórnuðu með-
ferðinni að baráttan væri vonlítil,
en kraftaverk hafa skeð. Ég er sann-
færður um að ást og væntumþykja
Steina til fjölskyldunnar hafi vafalít-
ið leyst úr læðingi ótrúlega orku,
sem læknavísindin skilja ekki enn
til fullnustu. Þegar tók að halla
undan fæti reyndi svo sannarlega á
styrk eiginkonu og barna, sem stóðu
sig eins og hetjur á meðan á dauða-
stríðinu stóð. Sem betur fer lést
Steini í svefni, en þá var þegar búið
að taka þá ákvörðun að allri með-
ferð yrði hætt. Að öllum líkindum
hefði hann brotnað við þau válegu
tíðindi.
Með okkur Steina tókst strax hin
mesta vinátta sem aldrei bar skugga
á. í lokaorrustunni kynntist ég hon-
um mjög náið og fann þá enn betur
hvílíkur mannkostamaður Steinþór
Þórarinsson var. Hann var sannköll-
uð hetja í orðsins fyllstu merkingu.
Elsku Laufey mín, Helga, Atli
Rúnar og Hildur. Minnist allra
þeirra skemmtilegu og dásamlegu
stunda sem þið áttuð með honum.
Guð gefi ykkur styrk á þessum erf-
iðu tímamótum. Minningin um góð-
an eiginmann og föður mun lifa.
Lífið heldur áfram þrátt fyrir sáran
missi.
Haukur Jónasson.
Maðurinn með ljáinn hafði að lok-
um betur. Ekki það að Steini væri
búinn að gefast upp, það var ekki
hans stfll. Tæki hann eitthvað í sig
varð skoðunum hans ekki haggað —
að minnsta kosti ekki áreynsluiaust
— og þess vegna sá hann enga
ástæðu til uppgjafar. Aðeins þremur
dögum fyrir andlátið kom hann upp
á efri hæðina til að athuga hvort
ég ætti í fórum mínum leiðbeiningar
um hvernig skrifa ætti grein. „Ég
hef verið að grúska svolítið í ætt-
fræði og mig langar til þess að
kaupa ættfræðiforrit. Það er ekki
nóg að fylla út nöfnin, ég verð að
geta skrifað eitthvað með tii þess
að vit sé í því,“ sagði hann.
Þegar við höfðum rabbað góða
stund um allt mögulegt, m.a. veik-
indin, stóð hann upp og kvaddi. Ég
hafði orð á því að mér.fyndist hann
vera að braggast. „Já, já,“ svaraði
hann. „Þetta er allt að koma. Það
er verst hvað ég er máttfarinn. Ég
þarf að fara meira út að ganga, þá
kemur þetta.“
Daginn eftir fór. hann í hefð-
bundna meðferð á Landspítalanum
og var væntanlegur heim eftir
nokkra daga, en það var þá sem
líkaminn og máttarvöldin tóku af
skarið.
Steinþóri Þórarinssyni og Lauf-
eyju Jóhannsdóttur kynntumst við
Bjarni ekki fyrr en fyrir tæpum sjö
árum þegar þau fluttu í húsið til
okkar, en þegar vinátta er annars
vegar skiptir árafjöldinn ekki alltaf
höfuðmáli. Djúpstæð vinátta getur
myndast á skömmum tíma. Við
komumst að raun um að þau voru
að flytja úr Hrafnhólum 6, en þar
höfðum við Bjami einmitt búið með
drengjum okkar áður en við fluttum
í Hlíðarnar. Þessi staðreynd fannst
okkur strax í upphafi lofa góðu.
Eitt mesta gæfuspor Steina tel
ég hafa verið stigið þegar hann
kvæntist Laufeyju 1. nóvember
1975 á allraheilagramessu. Enda
kom í ljós eftir að hann greindist
með krabbameinið fyrir þremur
árum, að hún var stoð og stytta íjöl-
skyldunnar og stóð alla tíð við hlið
hans eins og klettur. Það var að-
dáunarvert að fylgjast með hvernig
var tekið á veikindunum innan heim-
ilisins strax frá upphafi. Þar heyrð-
ist aldrei neinn barlómur heldur
byggðust samskiptin á jákvæðu
hugarfari, opinskáum umræðum og
þegar annað dugði ekki réð gálga-
húmorinn ríkjum.
Það einkenndi Steina einnig að
hann eirði sér aldrei verkefnalaus,
sem ég tel reyndar hafa verið bæði
kost hans og löst. í sumarfríum
varð hann alltaf að hafa eitthvað
fyrir stafni og þannig notaði hann
hluta þess til að leggja parket á
íbúð okkar Bjarna. I annað sinn
vorum við að ræða um að mála
þyrfti sameignina. Nokkru síðar
sagðist hann hafa keypt málningu
og vildi ganga strax til verks. „Eg
á sumarfrí inni, þannig að ég get
notað það til að mála.“ Hann var
ekkert að tvínóna við hlutina heldur
tókst strax á við verkefnin eftir því
sem þau komu.
Þetta sama viðhorf, að vera aldrei
verkefnalaus, einkenndi starf hans.
Hvort sem hann var í geisla- eða
lyfjameðferð lá hann fyrir eins stutt
og mögulegt var, en dreif sig síðan
í vinnuna, jafnvel samdægurs ef því
var að skipta. Vinnufélaga sína
"heimsótti hann í vikunni áður en
hann dó. Við urðum samferða inn
gangstíginn þegar hann kom til
baka með fangið fullt af möppum.
„Ég náði í nokkur verkefni. Ég verð
að hafa eitthvað fyrir stafni, annars
hætti ég að geta hugsað," sagði
hann um leið og við gengum upp
tröppurnar. Þar tók Hildur dóttir
hans á móti okkur og sagði að lækn-
irinn biði inni. „Nú, þá verð ég lík-
lega að líta til hans,“ sagði hann
um leið og hann kvaddi. Allt viðmót
hans og framkoma virkaði þannig
á okkur að það kom öllum í opna
skjöldu þegar lát hans bar að, þrátt
fyrir að allir vissu hvert stefndi.
Elsku Laufey, Helga, Atli, Hildur
og Valný. Við Bjarni og strákarnir
biðjum þess að þið öðlist styrk á
þessum erfiðu tímum.
Iiildur Friðriksdóttir.
Okkur langar með fáeinum orðum
að minnast góðs vinar, Steinþórs
Þórarinssonar, eða Steina eins og
hann var alltaf kallaður. Hvers
vegna er maður í blóma lífsins tek-
inn frá okkur? Þegar stórt er spurt
verður fátt um svör. Einhver hlýtur
þó tilgangurinn að vera. Við verðum
að trúa því að hans bíði mikilvæg
verkefni fyrir handan.
Fyrir fjórum árum varð ég undir-
rituð þeirrar gæfu aðnjótandi að
kynnast þeim sæmdarhjónum
Steina og Laufeyju. Laufey var
kennari minn síðustu ár mín í grunn-
skóla og málin þróuðust þannig að
ég var barnapía þeirra í mörg ár.
Það tók mig ekki langan tíma að
átta mig á því að ég var ekki bara
einhver stelpa sem passaði börnin
þeirra, heldur líka vinur. Það hefur
alltaf verið mér mikils virði og ég
man hvað ég var ofsalega stolt og
glöð þegar við Laufey komumst að
því að við vorum frænkur. Mér þótti
sárt að sjá á eftir Steina, Laufeyju
og börnunum til Reykjavikur en sem
betur fer hélst alltaf gott samband.
Seinna sá ég að þessi flutningur var
lán í óláni því að nokkrum árum
síðar varð heimili þeirra í Reykjavík
mitt annað heimili. Mér varð tekið
opnum örmum og hefur alltaf iiðið
eins og einni af íjölskyldunni. Þetta
breyttist ekkert eftir að sambýlis-
maður minn Hlynur Birgisson kom
til sögunnar, það bættist bara einn
við íjölskylunda. Steini og Hlynur
náðu mjög vel saman og gátu rætt
allt á milli himins og jarðar. Sárt
þykir okkur að Laufey Elísa dóttir
okkar fái ekki tækifæri til að kynn-
ast Steina.
Steini barðist i þijú ár hetjulegri
baráttu við illvígan sjúkdóm sem
að lokum hafði betur. Við hlið hans
stóð Laufey konan hans eins og
klettur. Aldrei kvartaði Steini þótt
sárþjáður væri og baráttan var til
staðar til hinstu stundar. Það er
huggun að nú þjáist hann ekki leng-
ur. Minningin um yndislegan mann
mun lifa í hjörtum okkar, mann sem
hugsaði fyrst um aðra og síðan um
sjálfan sig. Hann var sannkallaður
vinur í raun. Því miður fékk ég
ekki tækifæri til að hitta hann síð-
ustu mánuðina en það er okkur
mikils virði að aðeins fáeinum dög-
um fyrir andlátið áttu hann og Hlyn-
ur dagstund saman.
. Það er erfitt að sætta sig við að
eiga ekkj eftir að hitta Steina oftar
í Mávahlíðinni, en við munum ylja
okkur við minningar um góðan
dreng. Þær minningar munu lifa.
Elsku Steini. Hafðu þökk fyrir allt
og allt.
Elsku Lauféy, Helga, Atli Rúnar,
Hildur, Valný og aðrir aðstandend-
ur, megi guð styrkja ykkur í þess-
ari miklu sorg.
Skoðaðu hug þinn vel, þegar þú ert glaður,
og þú munt sjá, að aðeins það, sem valdið
hefur hryggð þinni, gerir þig glaðan.
Þegar þú ert sorgmæddur, skoðaðu þá
aftur huga þinn, og þú munt sjá, að þú
grætur vegna þess, sem var gleði þín. (Kahl-
il Gibran.)
Inga Huld og Hlynur.
Að morgni 16. febrúar sl. barst
okkur KA mönnum sú fregn að þá
um nóttina hefði látist á sjúkrahúsi
í Reykjavík félagi okkar Steinþór
Þórarinsson fyrrum leikmaður
meistaraflokks félagsins í knatt-
spyrnu. Lát hans kom þó ekki alveg
á óvart því hann hafði átt við veik-
indi að stríða undanfarin misseri.
Steinþór var á 43ja aldursári er
hann lést, fæddur 3. nóvember
1951. Hann byijaði að leika með
mfl. KA í knattspyrnu 1968-1969
þá enn Jeikmaður í öðrum aldurs-
flokki. Á þessum tima og allt til
haustsins 1974 sendu Akureyrarfé-
lögin sameiginlegt lið til_ þátttöku í
íslandsmóti undir merki ÍBA. Stein-
þór varð síðar leikmaður ÍBA liðsins
og lék með því síðustu árin fyrir
skiptinguna. Sumarið 1975 sendi
svo KA lið til þátttöku í íslands-
móti og þá í þriðju deild. Hópurinn
var ekki reynslumikill því auk Stein-
þórs kömu aðeins þrír leikmenn úr
gamla ÍBA kjarnanum til leiks í
upphafi móts, þó fleiri bættust við
er leið á sumarið. Þáttur „gömlu
mannanna" var því stór þegar liðið
fetaði sig úr þriðju deild til þess að
öðlast rétt til keppni í fyrstu deild
á aðeins þremur árum. Styrkur liðs-
ins reyndist ekki nógur til að festa
sig þar í sessi og næstu árin á eftir
skiptust á skin og skúrir. En frá
þessum tíma minnumst við Stein-
þórs í stöðu bakvarðar, hann var
kraftmikill og fljótur og geystist
gjarnan upp kantinn með boltann
þegar færi gafst.
Steinþór lék á annað hundrað
leiki með meistaraflokki KA og var
meðal leikjahæstu manna þegar
keppnistímabili lauk haustið 1980.
En um veturinn sem á eftir fylgdi
meiddist Steinþór alvarlega í vinnu-
slysi ér hann féll af þaki Iþróttahall-
arinnar niður á steypt salargólfíð.
Þau meiðsli komu í veg fyrir frek-
ari keppni í knattspyrnu en stuðn-
ingurinn við KA var áfram til stað-
ar. Hann annaðist þjálfun yngri
flokka félagsins og varð síðar að-
stoðarþjálfari meistaraflokks um
tveggja ára skeið.
Fyrir tæpum áratug flutti Stein-
þór til Reykjavíkur og starfaði þar
síðan.
Knattspyrnufélag Akureyrar
sendir eftirlifandi eiginkonu Stein-
þórs, Laufeyju Jóhannsdóttur, börn-
um þeirra og öðrum aðstandendum
innilegar samúðarkveðjur og biður
þeim blessunar á sorgarstund.
Jóhannes Bjarnason.
Ég sá Steina fyrst á stoppistöð
við Miklubrautina þar sem við biðum
eftir leið 1 og held að ég hafi fyrst
tekið eftir honum fyrir það að hann
beið öðruvísi eftir strætó en ég; ein-
hvern veginn óhagganlegur meðan
ég skimaði óþolinmóður upp á horn
í von um að hann færi nú að koma.
Við stóðum þarna flesta morgna
part úr ári án þess að annar yrti á
hinn.
Auðvitað tóku Laufey og Svana
af okkur ómakið, þær höfðu lengi
vitað hvor af annarri og einhveiju
sinni þegar þær hittust datt þeim í
hug það snjallræði, þar sem þær
unnu sitt hvorum megin við hádegi,
að gæta yngstu dætra okkar til
skiptis. Eitthvert kvöldið röltum við
svo til Laufeyjar og Steina í Máva-
hlíðina þar sem ég hitti fyrir „fé-
laga“ minn af stoppistöðinni. Okkur
varð strax vel til vina og ég mat
hann því meir sem ég kynntist hon-
um betur. Hann var prýðilega
greindur og vel að sér um margt
enda efnilégur grúskari og ekki
spillti að hann talaði umbúðalaust
um hlutina, á kjarngóðri norðlensku
ef því var að skipta. Viðmótið var
hlýtt og glaðlegt og greiðviknari
mann hef ég ekki hitt.
Milli fjölskyldnanna tókst góð
vinátta og upp í hugann koma marg-
ar skemmtilegar stundir, sumarbú-
staðaferðir og tíðar kvöldheimsóknir
auk þess sem við tókum upp þann
ágæta sið að kveðja árið með viðeig-
andi hætti á gamlársdagsmorgni.
Fótboltadelluna áttum við Steini
sameiginlega. Oft mæltum við okk-
ur mót á vellinum eða horfðum á
leiki í beinni útsendingu og þömbuð-
um þá kaffið stíft, svona eins og til
að auka á spennuna. Við ræddum
leikinn af djúpstæðri þekkingu og
sáum auðvitað í hendi okkar hvað
betur mætti fara en eflaust hefur
þrautreyndum meistaraflokks-
manninum úr KA fundist athuga-
semdir félaga síns frístundaspark-
arans nokkuð frumstæðar á stund-
um. Fótboltaáhugi vinar míns átti
þó til að sveiflast nokkuð í takt við
gengi KA-manna, þegar miður gekk
í þeim herbúðum var hann „eigin-
lega búinn að missa áhuga á þessu,
búinn með minn skammt“, en svo
blossaði áhuginn upp þegar minnst
varði,_mest þó daginn sem KA-menn
urðu ísiandsmeistarar um árið.
Fyrir þremur árum kom í ljós að
Steini var haldinn þeim illskeytta
sjúkdómi krabbameininu. Það er
ekki auðvelt að setja sig í spor fjöl-
skylduföður sem fær svo harðan
dóm. Erfíðust hlýtur þó að vera til-
hugsunin um aðskilnaðinn við sína
nánustu, að geta ekki lengur fylgst
með uppvexti barna sinna og ég
veit að sú tilhugsun hefur verið
honum erfíð svo stoltur sem hann
var af þeim.
Hann tókst hins vegar á við sjúk-
dóminn af fádæma æðruleysi og
baráttuþrekið var óbilandi. Við
töluðum oft um veikindi h'ans en
uppgjöf var alltaf víðs fjarri og þeg-
ar hann sagði mér einhveiju sinni
að hann hygðist taka upp þráðinn
við trésmíðarnar að nýju að fengn-
um bata var hann svo sannfærandi
að mér datt á þeirri stundu ekki
annað í hug en að honum tækist
þetta og efast reyndar ekki um að
honum hefði farist það allt listavel
úr hendi svo næmur sem hann var
á gott handverk.
Við hittum hann síðast í mann-
fagnaði vestur í bæ þremur dögum
áður en hann dó. Það var orðið ljóst
fyrir nokkur að hveiju dró en þama
var hann mættur, auðvitað hund-
veikur en ákveðinn í að skemmta
sér hið besta og standa meðan stætt
væri. Hann var á leið í lyfjameðferð
daginn eftir og ég talaði um að líta
inn til hans á spítalann. Honum
fannst betur til fundið að við Svana
röltum til þeirra í Mávahlíðina þegar
hann kæmi heim í miðri vikunni.
Hann kvaddi hins vegar í millitíð-
inni en ég veit að ef sú jarðneska
íþrótt knattspyrnan er í hávegum
höfð á æðri tilverustigum (sem ég
efast ekki um fyrir mitt leyti) mun-
um við setjast niður yfir góðum leik
og þamba kaffið og hver veit nema
við eigum þá í fórum okkar flösku
af þeim heilnæma drykk Chartre-
use, áþekka þeirri sem við ætluðum
að dreypa á á vori komanda.
Elsku Laufey, Helga, Atli, Hildur
og Valný, þið eigið alla samúð okk-
ar heimilisfólksins á Kjartansgötu
en við vitum að minningin um góðan
dreng mun fleyta ykkur yfir erfíð-
asta hjallann. Blessuð sé minning
hans.
Ólafur Axelsson.
Fleiri minningargreinar um
Steinþór Þórarinsson bíða birt-
ingar og munu birtast næstu
daga.
, ■ f/
KVÖU&ÍlÓLS
KOPAVOGS^
Spennandi námskeið hefjast í næstu viku
FITUSNAUTT FÆÐI GERBAKSTUR
VELRITUN
kennt á tölvur
FJOLGUN OG UPP-
ELDITRJÁPLANTNA
Tölvunámskeiö:
WINDOWS OG
WORD PERFECT
FYRIR WINDOWS
WORD PERFECT
FYRIR WINDOWS
Innritun i símunt
641507 og 44391
kl. 18-21