Morgunblaðið - 24.02.1994, Blaðsíða 38

38
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. FEBRÚAR 1994
Jóna Björg Jóns-
dóttir - Minning
Fædd 10. desember 1938
Dáin 17. febrúar 1994
Örfá orð, örstutt kveðja til Jónu
systur minnar, sem lést á afmælis-
daginn minn, 17. febrúar. Elsku
Jóna mín, ekki vildi ég trúa því að
þú værir að kveðja þetta líf þegar
ég kom að heimsækja þig á Land-
spítalann að kvöldi 16. febrúar. Ég
vonaðist eftir kraftaverki, vonaði
að þér ætti eftir að batna, þér sem
varst svo ung, aðeins 55 ára gömul
kona í blóma lífsins.
Minningarnar streyma um hug-
ann, minningar sem ég mun varð-
veita vel. Oft var nú gaman hjá
okkur þegar við vorum saman á
ferðalögum með slysavamakonum
bæði hér heima og erleridis. Manstu
hvað var oft gaman, hvað við sváf-
um stutt og skemmtum okkur vel.
Og á daginn vorum við að versla
alla daga þegar við vorum í útlönd-
um. Alltaf varstu að hugsa um litlu
bamabömin þín, þú sást alltaf eitt-
hvað fallegt sem þú þurftir að kaupa
handa þeim. Og á kvöldin þegar við
vomm svo þreyttar en við gátum
spjallað svo mikið saman og hlegið
að mörgu langt fram á nótt.
Þessi fáu orð eiga að vera þakk-
lætisvottur fyrir allt sem þú gerðir
fyrir mig og mína fjölskyldu. Margt
er þó ósagt, Jóna mín, en við eigum
eftir að hittast síðar og kveð ég þig
á meðan, kæra systir.
Elsku Össi minn, mamma, Guð-
jón, María, Guðný, Helga, Gunnar,
tengdaböm, bamaböm og aðrir ást-
vinir, ég votta ykkur öllum mína
innilegustu samúð. Missir ykkar er
mikill og bið ég góðan guð að varð-
veita ykkur og styrkja. Megi minn-
ing um ástkæra eiginkonu, dóttur,
yndislega móður og ömmu létta
ykkur sáran missi. Guð veri með
ykkur. Vertu sæl, elsku Jóna mín,
og ég bið góðan guð: Gættu hennar
vel og gefðu henni styrk.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinimir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Erfidrykkjur
(ilæsileg kalíi-
hlaðborð lallegir
sídir og nijög
g()ð þjónusta.
lipj)lýsing<ir
í síma 2 23 22
FLUGLEIDIR
léTIL LIFTLEIIII
Elskuleg móðir mín, amma og
tengdamamma er nú farin frá okk-
ur. I huga okkar var hún hetja sem
neitaði alltaf að gefast upp. Heim-
ili „ömmu Jónu“ var fallegt og geisl-
aði af hlýju og gleði og yfírleitt var
mikill gestagangur í 'Stigahlíðinni
þar sem allir voru velkomnir. Börn-
in okkar vildu sem oftast vera hjá
ömmu sinni þó ekki ætti hún alltaf
gott með þáð vegna slæmrar heilsu.
Minningin um hana mun aldrei
gleymast og við viljum þakka fyrir
þau ár sem við fengum að njóta
með henni. Við sendum okkar bestu
þakkir til gjörgæsludeildar Land-
spítalans fyrir sérstaka umönnun
og ekki síst fyrir þann styrk sem
við fengum frá hjúkrunarfólki og
læknum. Elsku pabbi, amma, systk-
ini mín og makar þeirra, ömmu-
böm, systkini mömmu og aðrir ást-
vinir, megi Guð veita ykkur styrk
í sorginni.
Helga Sigr., Róbert, Thelma
Dögg og íris Björk.
Við bijóst mitt hún hljóð og helsjúk lá,
sem hafði sungið um ástir og þri
Nú féllu henni tár bleika brá;
Nú blæddi henni, ástínni minni.
Þá grét ég í síðasta sinni.
Þá söng ég Guð mitt síðasta lag;
þá særði hann og bað hvert mitt hjartaslag
að lofa henni ennþá að lifa einn dag
og leika sér ástinni minni
þá bað ég í síðasta sinni.
Svo hætti það sjúka hjarta að slá,
sem hafði sungið um ástir og þrá.
Svo lagði ég hana líkfyalir á
og laut nið’r að ástinni minni
þá kyssti ég í síðasta sinni.
(Davið Stefánsson)
Guðjón, María, Guðný Rósa,
Gunnar Örn, Kolbrún, Heimir
Jón og Ásta.
)
Hin andlega veröld er okkur nærri,
og örþunnt tjaldið, sem heimana skilur.
Og gátan, sem öllum gátum er stærri,
skal greiðast sem ský, er sólina hylur.
Þá fáum við öll að sjá og sanna
samband og nálægð veraldanna.
(J.M. Neale, þýðing Sveinn Víkingur)
í dag er til moldar borin kær
systir og mágkona sem mun verða
sárt saknað af okkur og fjölskyldu
okkar. Jóna Björg Jónsdóttir, en
það hét hún fullu nafni, var fædd
í Reykjavík 10. desember 1938.
Hún var þriðja elsta bam þeirra
Jóns Jónssonar verkstjóra hjá
Reykjavíkurborg, sem nú er látinn,
og Guðnýjar Jóakimsdóttur hús-
móður, sem nú sér á eftir öðru
barni sínu.
Ég minnist þess frá æskudögum
mínum þegar Jóna stóra systir mín
fylgdi mér í mína fyrstu kennslu-
stund. Það var mikill styrkur að
henni.
Jóna giftist fyrri manni sínum
Magnúsi Karlssyni og eignuðust
þau þijár dætur, Maríu, Guðnýju
Rósu og Helgu. Þau slitu samvistir
en Magnús er nú látinn. Seinni
maður Jónu er Öm Stefánsson físk-
matsmaður og eiga þau Gunnar
Öm. Fyrir hjónaband eignaðist hún
soninn Guðjón. Barnabömin, auga-
steinar ömmu sinnar, eru nú tíu og
eiga þau eftir að sakna ömmu sinn-
ar sárt.
Jóna var mikil húsmóðir og lifði
fyrir fyölskyldu sína. Henni leið best
þegar hún hafði sem flesta af sínum
hjá sér. Á þeim tíma sem við vomm
með börnin ung var mikill sam-
gangur milli fyölskyldnanna og
minnast börnin og við þess þegar
komið var á heimili Jónu hversu
hlýlega var tekið á móti okkur og
hennar stórkostlegu gestrisni. Þeg-
ar við þurftum á pössun að halda
fyrir bömin voru þau ávallt velkom-
in í Stigahlíðina og sóttu þau á um
að koma þangað. Þó fjölskylda
hennar væri stór var ávallt nægjan-
legt hjarta- og húsrými fyrir aðra.
Erum við þakklát fyrir það.
Þegar Jóna fór í sína síðustu
aðgerð hafði hún á orði að hún
yrði komin af sjúkrahúsinu eftir
viku. En raunin varð önnur og átti
hún ekki afturkvæmt þaðan.
Margs er að minnast og gott er
að hafa minningarnar fyrir sig.
Þegar við í dag kveðjum kæra syst-
ur og mágkonu erum við viss um
að hittast aftur. Eiginmanni, böm-
um, barnabörnum og aldraðri móð-
ur sendum við innilegar samúðar-
kveðjur og biðjum Guð að styrkja
þau í sorg sinni.
~ Blessuð sé minning hennar.
Magnea og Guðmundur.
Allt eins og blómstrið eina
upp vex á sléttri grund .
fagurt með frjóvgun hreina
fyrst um dags morgunstund,
á snöggu augabragði
af skorið verður fljótt,
lit og blöð niður lagði, -
líf mannlegt endar skjótt.
(H.P)
Okkar ástkæra amma Jóna er
farin frá okkur á'nýjan stað þar
sem henni líður vel. Hún amma var
okkar hetja og barðist fram á hinstu
stund. Það var alltaf svo gott að
koma í Stigahlíðina til ömmu og
afa hvort sem var til að eyða helg-
inni hjá þeim eða koma í hádegis-
mat. Á meðan ég, Gunnar Öm, var
í ísakskóla átti ég alltaf samastað
hjá ömmu Jónu hvort _sem var fyrir
eða eftir skólatíma. Á hveiju vori
kom hún út í skóla til að hlusta á
okkur syngja, mig og Jónu Björgu
frænku mína. Og þá leyndi stoltið
sér ekki hjá ömmu.
Hún amma bar hag okkar bama-
barnanna fyrir bijósti, en nú er hún
amma farin frá okkur allt of fljótt.
Amma, við þökkum þér þann tima
sem við fengum að njóta þín og
biðjum Guð um að styrkja afa Öm,
mömmu, pabba, systkini mömmu
og maka þeirra, langömmu, og aðra
þá sem eiga um sárt að binda.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem.)
Þín að eilífu,
Gunnar Örn og
Sigríður Tinna.
Elsku amma nú ert þú horfin frá
okkur og kemur ekki aftur, það er
svo sárt að kveðja þig eftir þennan
stutta tíma sem við áttum með þér
ég, Jóna Björg, og Ama Rut systir
mín. Þú varst okkur báðum mikil
stoð í okkar lífí. Ég, Jóna Björg, á
ömmu og afa mikið að þakka því
hjá þeim átti ég mitt annað heimili
frá unga aldri. Mín velferð var þeim
ofarlega í huga og eftir að Ama
Rut fæddist áttum við báðar gott
skjól í Stigahlíðinni hjá afa og
ömmu. Með þessum orðum langar
okkur að biðja Guð um að styrkja
afa, börnin hans, tengdabörn og
okkur barnabörnin í sorginni.
Vertu nú yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni.
Sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum)
Blessuð sé minning ömmu okkar.
Jóna Björg og Arna Rut.
Amma Jóna er dáin. Þetta sögðu
mamma og pabbi mér einn daginn.
Vegna þess að ég gat ekki kvatt
ömmu mína áður en hún dó, langar
mig að gera það með þessum línum
og þakka henni alla ástúðina og
umhyggjuna sem hún sýndi mér.
Ég mun áfram heimsækja afa Örn
í Stigahlíðina, því ég veit að hann
er einmana nú. Við munum þá tvö
horfa á myndina af ömmu Jónu á
náttborðinu hans afa og rifja upp
ljúfar minningar um hana.
Vertu blessuð, amma mín og Guð
varðveiti þig. Ég mun aldrei gleyma
þér.
Þín Ruth.
Það er ótrúlegt hve stutt er á
milli lífs og dauða. Enginn veit
hvað lengi hann dvelur á þessari
jörðu en ég held að engum hefði
dottið í huga að þessi sjö-níu daga
spítalavist hennar Jónu, eins og hún
orðaði það, myndi draga hana til
dauða. Þessi aðgerð var smávægi-
leg, miðað við allt annað sem hún
var búin að ganga í gegnum. Ég
held að ég hafí aldrei gert mér grein
fyrir hvað hún var í raun og veru
búin að vera meira og minna veik
í gegnum árin, en dugnaði hennar
í þessum síðustu veikindum mun
ég aldrei gleyma.
Miðvikudaginn 9. feb. sl. fór ég
ásamt móður minni til að heim-
sækja hana en þá var hún búin að
fara í tvo uppskurði og var í öndun-
arvél og mjög mikið veik. Hjúkrun-
arfræðingurinn sagði okkur að hún
væri nýbúin að fá lyf og því myndi
hún sennilega ekki vita af okkur.
En dugnaðurinn og harkan sem hún
ávallt beitti sjálfa sig varð sterkari
og með miklum tilfærslum sann-
færði hún okkur um að hún vissi
vel af okkur. Þessari stundu mun
ég aldrei gleyma meðan ég lifí. Og
eitt er víst að hún Jóna gafst aldr-
ei upp þó að líffærin hafí þurft að
láta undan.
Margt kemur upp í hugann á
svona stundu, þó sérstaklega er
mér minnisstætt ættarmótið á
Laugarvatni sl. sumar. Hvað hún
og Ossi skemmtu sér konunglega
og okkur hinum. Ég held að þetta
mót hefði aldrei orðið svona
skemmtilegt án þeirra. Og stundin
sem við Helga áttum með þeim á
leið niður á Edduhótel. Þá fannst
mér aðdáunarvert hvað hún Helga
var góð við hana móður sína.
Á yngri árum var ég öllum stund-
um í Stigahlíð 2. Það kom varla
fyrir sú helgi að ég bæði ekki um
að fá að sofa. Alltaf var það sjálf-
sagt mál þrátt fyrir fullt hús af
fólki, ekki bara börnum heldur einn-
ig gestum utan af landi. Sjálfsagt
hefðu margir fengið nóg, en allir
voru velkomnir í Stigahlíð 2. Ég
man hana aldrei öðruvísi en síbak-
andi, enda kom það á daginn þegar
ég sjálf fór að búa og vantaði upp-
skrift að kökum þá hringdi ég L
Jónu.
Árið 1984 lést föðuramma mín
og mig langaði að gróðursetja blóm
og setja á leiðið hjá henni, en það
hafði ég aldrei gert áður. Þá bauðst
Jóna til að hjálpa mér. Svona var
hún. Alltaf boðin og búin til að
hjálpa.
Það er svo ótalmargt sem hægt
er að segja en ég kveð með sökn-
uði og þeirri trú að henni hafi verið
ætlað stórt hlutverk hinum megin.
Eisku Össi, Gaui, Maja, Guðný,
Helga, Gunnar og öll barnabömin.
Missir ykkar er mikill, en ég veit
að hún mun vaka yfír ykkur öllum.
Guð blessi yndislega frænku.
Hulda.
Ekki hvarflaði að mér þegar ég
hitti Jónu fyrir rúmum mánuði síðan
að það væri í síðasta sinn. Áður en
við kvöddumst talaði hún um að-
gerðina sem í vændum var, hress
i bragði. Við sem þekktum Jónu
vonuðum að hún næði sér fljótt eins
og alltaf áður.
Sú von varð aðeins þremur vikum
seinna að engu.
„Allt sem þér viljið að aðrir menn
gjöri yður, það skuluð þér og þeim
gjöra.“
Nú þegar ég minnist Jónu Bjarg-
ar Jónsdóttur leita þessi orð á mig.
Þín systir Anna.
ERFIDRYKKJUR
sími 620200
P F. R L A N
Þannig var Jóna. Hún vildi alltaf
allt fyrir aðra gera. Eigingirni var
ekki til í hennar orðabók. Minning-
ar um góða konu hrannast upp og
eru dýrmætar aðstandendum.
Ég kynntist Jónu bam að aldri
þegar hún giftist Erni móðurbróður
mínum. Böm eru ótrúlega næm á
fólk. Strax þá leið mér svo undar-
lega vel í návist hennar. Framkoiha
hennar og viðmót allt var slíkt.
Enda varð heimili þeirra hjóna í
Stigahlíð 2 fjótt miðstöð allra ætt-
ingjanna, hvort sem þeir komu frá
Vestmannaeyjum, Ákureyri eða
næsta nágrenni. Alltaf vom Örn
og Jóna þar fyrir okkur og maður
‘fann sig svo velkominn.
Seinna í gosinu var líka gott að
eiga þau að. Við skyldfólkið úr
Eyjum áttum þar mörg innskotin.
Þá gætti Jóna ásamt dætram sín-
um, Maríu, Guðnýju og Helgu, son-
ar míns Einars Þórs meðan ég sjálf
var í skóla.
Jóna var gift Emi Stefánssyni
og áttu þau saman soninn Gunnar
Öm. í fyrra hjónabandi átti Jóna
börnin Guðjón, Maríu, Guðnýju og
Helgu og gekk Öm þeim í föður-
stað.
Þó Jóna hafi alltaf verið góð
mamma þá var hún ekki síður góð
amma. Mér er minnisstætt hvað
hún ljómaði öll þegar hún talaði um
bamabömin sín en þau era orðin
tíu.
í erfíðum veikindum móður
minnar í haust og vetur hafa Jóna
og Öm ásamt bömum sínum reynst
henni afskaplega vel. Fyrir það er-
um við systumar ævinlega þakklát-
ar.
En nú er Jóna farin svona skyndi-
lega. Kveðjustundirnar era erfíðar.
Því vil ég segja: Sjáumst aftur
kæra vina. Allt hefur sinn tíma.
Elsku Öm, Guðjón, Mæja, Gunn-
ar, Guðný og Helga og öll bama-
bömin. Guð blessi ykkur og styrki
á þessum sorgarstundum.
Ir.nilegustu samúðarkveðjur til
ykkar allra frá fjölskyldu minni.
Ragnheiður Einarsdóttir.
Með þessum fátæklegu orðum
viljum við minnast vinkonu okkar,
Jónu Bjargar Jónsdóttur, sem lést
á Landspítalanum hinn 17. febrúar
1994 eftir tiltölulega stutta en erf-
iða sjúkdómslegu.
Jóna fæddist í Reykjavík hinn 10.
desember 1938. Foreldrar hennar
era frú Guðný B. Jóakimsdóttir sem
nú horfir á eftir elskulegri dóttur
sinni, og Jón Jónsson sem er látinn.
Kynni mín af Jónu hófust þegar
hún kynntist frænda mínum Emi
Stefánssyni. Heimili þeirra í Stiga-
hlíð 2 stóð mér alltaf opið og var
ég alltaf velkomin þangað, þó að
margt væri í heimili. Einnig naut
fjölskylda mína sömu gestrisni og
ég þegar fram liðu stundir. Sumir
era veitendur og aðrir þiggjendur í
þessu lífí. Jóna var örugglega veit-
andi. Heimili hennar og Amar var
alltaf opið þeim ættingjum sem
lengra vora að komnir, og ef þeir
ætluðu að mæla sér mót, var staður-
inn sem ákveðinn var oftast Stiga-
hlíðin hjá Jónu.
Þegar leiðir skilja svona óvænt,
situr maður og hugsar hvernig það
verður í framtíðinni þegar maður á
leið til Reykjavíkur og kemur við í
Stigahlíðinni, hvort ekki verði tóm-
legt þar. Auðvitað verður hennar
saknað þar, en ég vona að þegar
fram líða stundir ríki sama gleði þar
og ríkti á meðan Jóna var þar við
stjórnvölinn. Dugnaður og vinnu-
semi Jónu var mikil. Hún stóð sem
klettur úr hafínu þó heilsan væri
oft ekki upp á það besta.
Jóna giftist Magnúsi Karlssyni
hinn 27. apríl 1965. Þau eignuðust
saman fjögur yndisleg böm: Þau
Guðjón Magnússon, hann er giftur
Kolbrúnu Kópsdóttur og eiga þau
þijú böm; Maríu Magnúsdóttur, hún
er gift Heimi Jóni Gunnarssyni og
eiga þau tvö böm; Guðnýju Rósu
Magnúsdóttur, er hún í sambúð með
Guðlaugi Gunnarssyni, ’ Guðný átti
tvö börn fyrir þá sambúð; og Helgu
Sigríði Magnúsdóttur, gift Róberti
Hannessyni, og eiga þau tvö böm.
Jóna og Magnús slitu samvistir
1967. Magnús er nú látinn.
Hinn 28. desember 1974 giftist
Jóna frænda mínum Erni Stefáns-
syni. Þau eignuðust einn dreng,