Morgunblaðið - 24.02.1994, Síða 39

MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. FEBRÚAR 1994
39
Gunnar Öm Amarson, hann er gift-
ur Ástu Gunnarsdóttur og eiga þau
eitt barn. Örn og Jóna voru mjög
samhent í sinni sambúð. Öm var
oft fjarri heimili sínu sökum vinnu,
og þó að börnin væm mörg gat
hann alltaf farið áhyggjulaus að
heiman því Jóna stjórnaði því með
röggsemi. Nú í seinni tíð þegar
barnabörnin urðu til sóttu þau mik-
ið í Stigahlíðina. Þegar ég var stadd-
ur þar var unun að horfa á hvað
þau hændust að afa sínum og
ömmu, enda báru þau börnin á
höndum sér.
Jóna lifði fyrir heimili sitt, eigin-
mann sinn, börn og bamabörn. Hún
var börnum sínum stoð og stytta í
lífshlaupi þeirra þegar þau vom að
stofna sín eigin heimili og bytja lífs-
baráttuna. Því miður var Jónu ekki
ætlað að eiga fleiri stundir með
þeim. Það er ekki bara nánasta fjöl-
skylda sem á eftir að sakna henn-
ar. Það eru gríðarlega margir sem
notið hafa gestrisni og velvildar
þessarar heiðurskonu.
Ég er þess líka alveg fullviss, að
þó að við sjáum ekki Jónu lengur,
er hún ömgglega með okkur ennþá.
Jóna hafði gaman að því að fara
eitt og annað. Emi og Jónu fannst
mjög gaman að ferðast bæði innan-
lands og erlendis, en mest gaman
fannst Jónu að fara á bingó, annað-
hvort með manni sínum eða öðrum
ættingjum. Ég eins og margir aðrir
sem þekktum Jónu fundum fyrir
sérstakri vellíðan sem fylgdi því að
vera í návist við hana.
Hún var alltaf tilbúin að setjast
niður með manni og ræða málin
hvort sem þau vom alvarlegs eðlis
eða á léttari nótunum.
Nú er komið að leiðarlokum, Jóna
er farin í langt ferðalag sem við
vitum ekki hvar endar. Þó að stórt
skarð sé rofið í vinahópinn, vona
ég að Jóna fái góðar móttökur þeg-
ar hún kemur á sína endastöð. Hún
á það örugglega skilið.
Kæri Örn, Guðný og fjölskylda,
þið verðið öll að hjálpast að við að
styrkja hvert annað. Söknuðurinn
er mikill, en við vitum það öll að
Jónu líður ekki vel ef hún finnur
að þið þjáist lengi.
Það er erfitt að hafa yfír einhver
huggunarorð við þig, Örn minn, og
fjölskyldu þína, þó vil ég fyrir hönd
fjölskyldu minnar þakka fyrir alla
þá umhyggju sem þið Jóna hafið
sýnt mér og okkur. Ég vona að sú
umhyggja haldist áfram þó að stóri
hlekkurinn sé brostinn. Samt til
huggunar vil ég gefa þér orð í sálmi
121 í Guðs orði, þar stendur: „Ég
hef augu mín til fjallanna. Hvaðan
kemur mér hjálp. Hjálp mín kemur
frá Drottni skapari himins og jarð-
ar.“ Við getum leitað huggunar hjá
þeim sem öllu ræður á erfiðleika-
stundu sem þessari.
Jóna verður jarðsett í dag. Hvíli
hún í friði, með þökk fyrir allt og
allt.
Stefán Orn Jónsson,
V estmannaeyjum.
Þegar Dídí systir Jónu hringdi í
mig og sagði mér að Jóna hefði lát-
ist þá um morguninn, setti mig
hljóða og ótal minningar hrönnuðust
upp í huga mínum. Jóna var dóttir
hjónanna Jóns Jónssonar, f. 11.
október 1909, d. 13. október 1980,
sem ættaður var úr Reykjavík, og
Guðnýjar Jóakimsdóttur, f. 8. maí
1914, sem er ættuð frá ísafirði.
Þeim hjónum varð níu barna auðið
og var Jóna þriðja barn þeirra.
Fjórða barn þeirra hjóna, lítill
drengur, lést aðeins nokkurra mán-
aða gamall.
Jóna fór ung að vinna fyrir sér.
Fyrstu kynni mín af henni voru
þegar við hófum báðar störf hjá
Kexverksmiðjunni Esju og tókst þá
strax með okkur góð vinátta. Ævin-
týraþráin lék oft lausum hala hjá
okkur ungu stúlkunum. Hleyptum
við því heimdraganum og réðum
okkur í kaupavinnu austur að
Hrauni í Ölfusi. Þar sem við höfðum
báðar verið undir vemdarvæng okk-
ar ágætu foreldra, var nú komið að
þeim tímamótum að standa á eigin
fótum og það gerðum við sameigin-
lega þetta sumar. Öll hin leyndustu
mál voru dregin fram í dagsljósið
og rædd fram og til baka. Þetta
sumar varð til þess að treysta vin-
áttuböndin á milli okkar. Ekki létum
við staðar numið þama. Héldum við
síðan á vertíð vestur á Súganda-
ijörð. Þar var oftast unnið myrkr-
anna á milli og stundum allan sólar-
hringinn ef svo bar undir. Það voru
því oft þreyttar sálir sem lögðust
til hvílu að loknu dagsverki. Jóna
átti ættir sínar að rekja til ísafjarð-
ar og nutum við góðs af því og gist-
um oft hjá ömmu hennar sem dekr-
aði við okkur á sinn indæla hátt.
Þetta eru aðeins fáeinir dropar
úr brunni minninganna. Það sem
eftir er í brunninum mun ég geyma
og ylja mér við í tímans rás. Jóna
var ekki heilsuhraust um ævina.
Hún var mjög dul kona og bar ekki
tiifinningar sína á torg. Samskipti
okkar voru svo til engin hin síðari
ár, en við vissum þó alltaf vel hvor
af annarri.
Jóna eignaðist fimm börn en þau
eru Guðjón Magnússon, hans kona
Kolbrún Kópsdóttir, eiga þau þijú
börn; María Magnúsdóttir, hennar
maður er Heimir Jón Gunnarsson
og eiga þau tvö börn; Guðný Rósa
Magnúsdóttir, hennar maður er
Guðlaugur Gunnarsson og eiga þau
tvö börn; Helga Sigríður Magnús-
dóttir, hennar maður er Róbert
Hannesson og eiga þau tvö böm;
Gunnar Öm Arnarson, hans kona
er Ásta Gunnarsdóttir og eiga þau
eitt barn.
Ég kveð nú vinkonu mína Jónu
sem hefur endað sitt tilveruskeið á
þessari jörð og bið henni Guðs bless-
unar. Eftirlifandi eiginmanni Jónu,
Erni Stefánssyni, Guðnýju móður
hennar svo og öllum ástvinum sendi
ég mínar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Þegar æviröðull rennur
rökkvar fyrir sjónum þér
hræðstu eigi, Hel er fortjald
hinum megin birtan er.
Höndin, sem þig hingað leiddi,
himins til þig aftur ber.
Drottinn elskar, - Drottinn vakir
daga og nætur yfir þér.
(Sig. Kr. Pétursson)
Guðrún Guðjónsdóttir.
Nú er hláturinn hennar hljóðnað-
ur og brosið hennar horfið, hún er
dáin hún Jóna mín. Ég man alltaf
eftir því þegar ég hitti hana í fyrsta
sinn. Það var fyrir réttum tíu árum.
Ég hafði flutt ásamt fjölskyldu
minni í Stigahlíð 2 nokkmm dögum
áður og mig vantaði nokkrar prakt-
ískar upplýsingar varðandi stiga-
þvott, þvottahús o.fl. Ég hitti konu
á ganginum, en hún benti mér á
að fara til Jónu, hún vissi allt um
svona hluti betur en nokkur annar.
Ég hringdi bjöllunni á 2. hæð t.v.
og þama stóð hún, þessi lágvaxna
fallega kona og tók á móti mér eins
og við hefðum alltaf þekkst. Hún
bauð mér inn, við töluðum einhver
ósköp. Þennan dag var lagður
grunnur að sérstöku vináttusam-
bandi milli okkar, sem síðan átti
eftir að vaxa og dafna. Eftir þennan
fund var ekkert sjálfsagðara en að
koma við hjá Jónu næstum daglega,
fá kaffibolla og spjalla um lífið og
tilveruna. Þá rann það smám saman
upp fyrir mér hvað þessi fínlega
kona var í rauninni stór og sterk.
Hún hafði svo mikinn andlegan
styrk að undrun sætti. Rósemi henn-
ar, yfirvegun og létt gamansemi
gerði það að verkum að mér leið
svo undarlega vel í návist hennar.
Þegar ég kynntist Jónu var hún
orðin sjúklingur, hafði gengið í
gegnum erfíða krabbameinsmeðferð
og sigrað með hjálp hans Sigurðar
síns. Um Sigurð Björnsson lækni
talaði hún oft og sagði mér að hann
vekti yfír sér eins og prinsessu.
Seinna tóku við önnur veikindi og
áfram barðist Jóna, brosandi og
bjartsýn, allt voru þetta smámunir
þegar hún sagði frá. Hún hafði
meiri áhuga á að tala um björtu
hliðar lífsins, erfiðleikarnir voru
bara til að sigrast á þeim.
Jóna var mikil félagsvera og naut
þess að hafa fólk í kringum sig,
enda var eins og allir löðuðust að
henni. Bömin hennar fimm og
barnabörnin tíu komu næstum dag-
lega. Barnabömin hændust að henni
og fengu oft að vera hjá ömmu
næturlangt. Heimili hennar stóð öll-
um opið og oft var þröng á þingi í
„Hótel Stigahlíð“ eins og við kölluð-
um heimili hennar gjarnan okkar á
milii. Ættingjar og vinir komu við
í Stigahlíðinni og þáðu þar veitingar
og gistingu, en umfram allt hlýtt
viðmót „hótelstjórans". Og Skotta
kom og fékk nýjan fisk, rækjur og
rjóma, því heima hjá sér fékk hún
bara kattamat úr dós. Eiginlega
finnst mér Jóna alltaf hafa verið
að gefa. Hún mátti aldrei eignast
neitt án þess að aðrir fengju að njóta
þess með henni. Hvað sjálfa mig
varðar sagðist hún alltaf vera að
launa mér einhvern greiða sem ég
hafði gert henni, en sjálf vissi ég
sjaldnast hver sá greiði var. Nú
þakka ég í hinsta sinni allar góðu
gjafirnar sem mér voru gefnar.
Núna er Jóna farin svo skyndi-
lega. Ég á erfítt. með að trúa því
að ég fái ekki að sjá hana framar.
Hér sit ég hnipin og læt hugann
reika um þau tíu ár sem við áttum
vináttu hvor annarrar. Það er gott
að eiga minningamar. í gleðinni á
sorgin sinn uppruna, nú syrgi ég
þær gleðistundir sem við áttum sam-
an og þær voru margar. Og hvað
get ég annað en þakkað fyrir þau
ár sem við áttum saman, það var
sá tími sem okkur var ætlaður. Ég
þakka fyrir allt sem hún var mér
og bið góðan guð að gæta hennar
Jónu minnar.
Elsku Öm, þér og fjölskyldunni
færum við Erlingur og strákarnir
innilegustu samúðarkveðjur og biðj-
um guð að líkna ykkur í sorginni.
Við munum minnast Jónu eins og
hún var, svo fíngerð og veikbyggð,
en samt svo ótrúlega sterk. Og ekki
má gleyma glettnislegu brosinu
hennar og blikinu í augunum.
Hvíl í friði, kæra vina.
Hlín Daníelsdóttir.
Fleirí minningargreinar um
Jónu Björgu Jónsdóttur bíða
birtingar og munu birtast
næstu daga.
Minning
Guðmundur Jónsson
bóndi, Kjamastöð-
um, Biskupstungum
Fæddur 30. júlí 1905
Dáinn 15. febrúar 1994
En þeim sem vinnur verða launin
reiknuð, ekki af náð, heldur eftir
verðleika. (Rómveijabréf 4. kap. 4.
vers.)
Hinn 15. febrúar lést Guðmundur
Jónsson á hjúkmnarheimilinu Ljós-
heimum, Selfossi, þrotinn að kröft-
um á sál og líkama. Var því dauðinn
honum velkominn. En fyrir okkur
vini hans sem áratugum saman höf-
um haft hann sem fastan klett í
tilverunni og umhverfinu verður
skarðið stórt og vandfyllt. Enda var
persónan þeirrar gerðar, traust og
trygg sem aldrei reyndi að ota sér
fram til mannvirðinga, heldur vann
verk sín hljóðlátlega.
Guðmundur var fæddur 30. júlí
1905 á Laug í Biskupstungum, son-
ur hjónanna Vilborgar Jónsdóttur
og Jóns Guðmanns Sigurðssonar,
af ætt Haukdæla hinna yngri, næst-
yngstur í systkinahópnum stóra.
Þegar hann var í frumbernsku lést
faðir hans. Það var þungt áfall fyr-
ir heimilið á Laug. En Vilborg var
greind og mikilhæf dugnaðarkona,
sem hélt áfram búskap með hjálp
barna sinna.
Hjónin á Brekku, Jóhanna
Bjömsdóttir og Björn Bjarnarson,
gera sér ferð að Laug til Vilborgar
vinkonu sinnar og bjóðast til að taka
eitt barna hennar í fóstur til að létta
henni róðurinn í erfiðum heimilisað-
stæðum, sem hún mun hafa þegið
með þökkum, þó ekki væri það sárs-
aukalaust.
Guðmundur hlaut það hlutskipti
að yfirgefa móður sína tæpra fjög-
urra ára. Fyrir voru börn Björns,
Erlendur og Þóra. Þessum börnum,
og reyndar fleiri sem voru þar heim-
ilisföst langtímum saman, gekk Jó-
hanna í móðurstað af fádæma ást
og umhyggju, svo ekki varð á betra
kosið að sögn Gvendar eins og hann
var ævinlega nefndur. Bernskan leið
því ljúflega á mannmörgu menning-
arheimili, þar sem gleði og ein-
drægni ríkti. Þar sem umfram allt
var séð til þess að hann gæti rækt
samband við móður sína og systkini
á Laug.
Brekka er ekki nema snertispöl
frá „Konungsveginum“ gamla.
Gvendi voru ofarlega í minni tíðar
gestakomur, einkum samheldnin á
svokölluðum Hlíðarbæjum.
Meðan húsfreyjan hellti upp á
könnuna settist Bjöm við orgelið.
Þá upphófst mikill og fagur söngur,
söngur sem áratugum saman hljóm-
aði í eyrum hans.
Gvendur naut þeirrar menntunar
sem títt var í þá daga, farskóla sem
þá var á Brekku, ávallt hjá úrvals
kennurum. Framhaldsmenntunin
var skóli lífsins. Hann var ekki
maður bókarinnar, heldur kraftmik-
ill ákafamaður, sem hafði mestan
unað af vinnunni.
Þáttaskil verða í lífi Gvendar,
þegar Erlendur fósturbróðir hans
giftist Kristínu Sigurðardóttur og
þau kaupa jörðina Vatnsleysu. Þá
hófst fallegt og kærleiksríkt sam-
starf, þegar Gvendur gerðist vinnu-
maður hjá þeim hjónum. Á Vatns-
leysu eignaðist hann skjól, sem aldr-
ei fauk í og entist til hinstu stund-
ar. Fimm kynslóðir hafa notið hans
í þeirri fjölskyldu.
Gvendur átti hvorki konu né börn.
Þó átti hann mörg börn, þau hænd-
ust að honum og áttu þar hollan
vin. Ég minnist þess hvað við systk-
inin sem ólumst upp með honum
sóttum eftir að vera í návist hans
og hvað gott var að stinga litlum
lófa í sterka hönd hans og finna
hlýjan straum kærleika. Þá var hann
einkar laginn að virkja okkur til
hjálpar við bústörfin.
Meðan hann var á Vatnsleysu
átti hann ríflega hálft hundrað fjár
og tvo til þijá hesta.
Hvert vor að loknum sauðburði
vann hann við vegagerð undir stjórn
Jóns bróður síns á Laug, sá-vegur
var frá Brúará að Hvítá við Bláfell.
Alltaf var hann kominn heim fyrir
slátt.
Þegar sæluhúsið í Hvítárnesi var
reist tók Gvendur að sér að flytja
efnið í það á hestum og feija það
yfir Hvítá ásamt vini sínum. Þetta
hús átti.svo oft eftir að verða nátt-
staður hans.
Árið 1946 kaupir hann jörðina
Kjarnastaði, sem hafði verið i eyði.
Þurfti því að taka til hendinni bæði
hvað varðar hús og ræktun. Fyrstu
árin hafði hann aðstöðu á Vatns-
leysu, flutti síðan og varð einsetu-
maður, hafði þó nokkur sumur
kaupadrengi sér til aðstoðar. Hann
hafði lítið gert að því að vinna inn-
anhússtörf. Oft bar gesti að garði
og undruðust menn hvað allt var
hreint og góðgerðir rausnarlegar.
Gvendur var fastheldinn á gamlar
venjur, notaði hestaverkfæri lengst
alla manna hér í sveit. Undarlegt
var þó hvað honum gekk vel að
heyja, enda vinnudagur oft langur.
Tímarnir breytast og kraftamir
dvína. Því kom hjálp frá vesturbæj-
arheimilunum á Vatnsleysu æ meir
inn í búskapinn á Kjarnastöðum.
Þaðan fékk hann aðstoð og aðhlynn-
ingu eftir þörfum. Fyrir það var
hann þakklátur.
Ég sé Gvend fyrir mér á fögru
vorkvöldi, halla sér fram á stafinn
við bæjarhólinn á Kjarnastöðum.
Hann skimar fránum augum, lömb-
in leika sér í túnjaðrinum kringum
mæðumar. Hann teygar ilminn úr
jörðinni sem hann stendur á og fyll-
ist sælu þegar augað nemur alla þá
fegurð sem víðáttan og fjallahring-
urinn skapa.
En augað nemur alltaf staðar á
einu fjalli, það er Bláfell. Að baki
því býr töfradýrðin, öræfin, afrétt-
urinn þangað sem var haldið vor
og haust til smölunar áratugum
saman og alltaf veitti það jafn mikla
lífsfyllingu. Og tilhugsunin um kind-
urnar og öræfin, gat bægt frá hugs-
uji einsemdar sem án efa sótti að á
löngum vetrarkvöldum.
Gvendur var þekktur langt út
fyrir sína heimabyggð fyrir hesta-
kaup. Alltaf varð hann að fá millig-
jöf, því hans hestar vom ævinlega
betri. Ef ekki komu til peningar
voru ótmlegustu hlutir látnir koma
í staðinn. Margá vini eignaðist
Gvendur meðal hestamanna. Hvítu
hestarnir hans Svanur og Sörli voru
eiginlega æskuástin hans. Þegar
hann þeysti á þeim um gmndir á
svifmjúku tölti fór sælutilfínning um
sálina. Slíku er ekki hægt að lýsa.
Þeir hefðu ekki verið falir fyrir skíra
gull.
Gvendur var fyrst og fremst
bóndi. Þó hugsunin væri komin á
flug síðustu mánuði, voru það alltaf
hestarnir og kindumar, vinirnir sem
alltaf mátti treysta og hægt var að
tala um.
Fóstursysturina Þóru mat hann
mikils. Hún var honum hollráð, átti
oft við hann símtöl, auk þess sem
hann dvaldi hjá henni um það bil
viku vor og haust. Nú saknar hún
vinar í stað.
Ég hef kosið að geta sem minnst
um okkar persónulegu samskipti
sem mörkuðust af hans hálfu af
tryggð, drengsRap og umhyggju.
Eg, fjölskylda mín og þeir sem
ólust upp með honum og þeirra fjöl-
skyldur kveðjum Gvend hinstu
kveðju.
Og við vitum að hann fær laun
sín greidd fyrir fagurt líf.
Bjöm Erlendsson.
t
Innilegar þakkir færum vifi öllum þeim, er auðsýndu okkur samúð
og vinarhug við fráfall og útför elskulegs sonar okkar, bróður,
mágs og frænda,
ÞORSTEINS JENSSONAR
íþróttakennara.
Margrét Gufimundsdóttir,
Jens Kristjánsson,
Sigriður Jensdóttir, Emii Hauksson,
Guðmundur Jensson, Sigrfður Stefánsdóttir,
Erlingur Jensson, Line-Maria Hansen,
Freyja, Viðar, Margrét, Ingvi og Rúnar.