Morgunblaðið - 24.02.1994, Síða 40

40
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. FEBRÚAR 1994
Minning
Sigríður Brynja
Pétursdóttír
Fædd 29. janúar 1956
Dáin 18. febrúar 1994
Elsku dóttir mín. Ég óska þér
góðrar heimkomu.
Drottinn vakir, Drottinn vakir,
daga og nætur yfir þér.
Blíðlynd eins og besta móðir
ber hann þig í faðmi sér.
Allir þótt þér aðrir bregðist
aldrei hann á burtu fer.
Drottinn elskar, Drottinn vakir,
daga og nætur yfir þér.
(S.Kr. Pétursson)
Okkur langar að kveðja kæra
vinkonu sem lést langt um aldur
fram. Elsku Sigga, við viljum fá
að þakka þér fyrir allar góðu stund-
imar sem við áttum saman, þær
hefðu átt að vera svo miklu fleiri.
Elsku Kristgeir, Ragna og aðrir
aðstandendur, við vottum ykkur'
okkar dýpstu samúð.
Blessuð sé minning Siggu, megi
hún hvfla í friði.
Anna og Olöf.
Þú komst og fórst með ást til alls sem grætur,
á öllu slíku kunnir mikil skil.
Þú varst líf í ljósi einnar nætur,
það ljós sem þráði bara að vera til.
(Vilhjálmur frá Skálholti)
Þín mamrna.
Leikur við hafsbrún lítið ský.
Ljósnáttað vor er komið á ný.
Iðgrænir balar anga.
Vorgolan andar hógvær og hlý;
til heiðar ég ætla að ganga.
Þar átt hef ég marga unaðsstund.
Yngist og hressist þjökuð lund,
er hverf ég frá byggð til heiðar.
Ég sný nú baki við hal og hrund
og held þangað minnar leiðar.
En verðir þú þreyttur, vinur minn,
og virðist þér borgarglaumurinn
t
Elskuleg móðir okkar,
SIGRIÐUR SVANLAUGSDÓTTIR,
Hörðalandi 4,
lést að kvöldi 22. febrúar.
Anna Kristófersdóttir,
Harald Kristófersson,
Hjaiti Kristófersson.
t
Faðir okkar,
BJÖRGVIN SIGURÐSSON
-hrl.,
lést á hjúkrunarheimilinu Skjóli að kvöldi 22. febrúar.
Fyrir hönd aðstandenda,
Elín Bergljót Björgvinsdóttir,
Sigurður Björgvinsson.
t
Móðir mín, tengdamóðir, amma og langamma,
RAGNHILDUR JÓNSDÓTTIR
Hagaflöt 2,
Garðabæ,
er leát þann 20. febrúar, verður jarðsungin frá Fossvogskapellu
föstudaginn 25. febrúar kl. 10.30.
Jarðsett verður í Fossvogskirkjugaröi.
Blóm eru afþökkuð, en þeim, sem vildu minnast hennar, er bent
á Blindrabókasafn (slands, Hamrahlíð 17.
Sjöfn Óskarsdóttir, Páll Ól. Pálsson,
Ragnhildur Ó.P. Erwin, Austin Erwin,
Óskar Pálsson, Guðrún Kristjánsdóttir,
Sólveig Pálsdóttir, Árni Jónsson
og barnabarnabörn.
t
Maðurinn minn,*
GUÐLAUGUR HANNESSON
gerlafræðingur,
verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju föstudaginn 25. febrúar
kl. 10.30.
Ingunn Ingvarsdóttir.
hættur að heilla og seiða,
vera skaltu þá velkominn
að vormorgni upp til heiða.
Hér muntu finna frið og skjól,
fegurri veröld, hlýrri sól,
lund þín léttast og kætast,
og vordraumar þeir, sem æskan ól,
aftur birtast og rætast.
(Gunnar Einarsson frá Bergskála)
Hildur systir.
Snemma á föstudagsmorguninn
bárust mér þau sorgartíðindi að
Sigga mágkona mín væri látin langt
um aldur fram.. Mig setti hljóða og
minningar liðinna ára leita á hugann.
Kynni okkar Siggu hófust fyrir
ellefu árum og samband okkar var
mikið alla tíð. Mér hlotnaðist sú
ánægja að eignast stúlku sem skírð
var Brynja í höfuðið á frænku sinni.
Myndaðist með þeim frænkum sterk
bönd. Sigga fann svo margt líkt með
sér og dóttur minni að við foreldrarn-
ir vorum farin að halda að við ættum
lítið í baminu. Þvílík var væntum-
þykja Siggu til Brynju. Enda kemur
Brynja til með að búa að því alla tíð.
En elsku Sigga mín, þú minntir
■mig heldur betur á það að ekkert
er sjálfsagt í þessu lífi. Ég kveð þig
með þessum fátæklegu orðum mín-
um. Takk fyrir aílt. Elsku Ragna,
Kristgeir, Hildur og Dolli, megi Guð
styrkja ykkur á þessari sorgarstund.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinimir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir alit og allt.
'Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Þín mágkona Kristín.
Með þessum ljóðlínum langar mig
að kveðja þig, elsku Sigga frænka
mín, sem varst mér svo kær.
Sá sem eftir lifír
deyr þeim sem deyr
en hinn dáni lifir
í hjarta og minni
manna er hans sakna.
Þeir eru himnamir
honum yfir.
(Hannes Pétursson)
Þín frænka Brynja.
Snemma á föstudagsmorgun 18.
febrúar barst mér sú harmafregn
að Sigga vinkona mín væri dáin.
Minning
Olafía Halldórs-
dóttir Petersen
Fædd 7. september 1900
Dáin 15. febrúar 1994
Enn sá ég veturinn víkja á braut fyrir vor-
inu góða,
burknann í gijóti, blágresi í laut og rósina
ijóða.
Enn sá ég leysingar, læki og gil sem iifna
og bmna,
sá hvemig lífið og ljósið varð til úr frosti
og funa.
Enn sá ég sjálfur hið giitrandi gras og birki
sem bmmar,
hneggjandi gauk, og hve lystugt hann las:
Nú er sói! Nú er sumar!
Leyfðist mér ennþá að lifa þann dag þegar
lóumar kvaka,
bændumir teðja og tæta með brag, og af
túnunum raka.
Enn bar svo við að ég sólskríkju sá, og hún
synjaði ei lagsins,
jörðina hrökkva upp og hlýða þar á og
hlakka til dagsins.
Vorskýin leika um himin og heim og hrann-
ast þar saman,
þmmur og eidingar þjóta um geim, já þá
er nú gaman,
tíbrána dansa í hlíð og um hlað og huga
minn fanga,
fiðrildin hvitu sem flykkjast þar að sem P-
umar anga.
Gróandi vorlíf mér gafst enn að sjá og
geyma í minni.
Daprast mér lund: kannski leið það nú hjá
í síðasta sinni.
Látum svo vera, skal verða mitt svar, já
við það má lenda.
Ég þáði margfalt meira en mér bar, og allt
tekur enda.
Sú kemur tíð að ég sjálfur sný heim og
svíf út í bláinn,
velti mér syndandi í þytinum þeim. En þá
verð ég dáinn.
Allt það sem vorið á bijóstum sér bar, blóm
sem þú tínin
feðranna andi fagnar þér þar og fomvinir
þínir.
Því máttu vita að á velli og í mó er vorið
mér gáta.
Flautu ég skar sem flissaði og hló. Samt
fannst mér hún gráta.
(Vinje - Þýð. Þorsteinn Gylfason.)
í dag kveð ég kæra vinkonu og
glæsilega konu, Ólafíu Petersen.
Kynni okkar hófust með sérstæðum
hætti, þegar undirituð var ung og
búin að vera hér í Reykjavík í nokk-
ur ár, en þekkti fáa eins og gengur.
Ég var búin að fá vinnu í miðbæn-
um, en vantaði herbergi til leigu. Svo
sá ég auglýsingu í blaði þar sem
dama (Ólafía) auglýsir herbergi til
leigu. Eg dreif mig þegar til að at-
huga málið, en þegar á staðinn kom
var svo margt um manninn að ég
taldi tilgangslaust að bíða og var að
snúa við þegar þessi dama leggur
hönd á öxl mér og segir: „Viljið þér
ekki hringja í mig í kvöld?“ og það
gerði ég. Þannig hófust okkar kynni
t
Yndislegur og heitt elskaður sonur
okkar,
ÞORLEIFUR ÁRNI
REYNISSON,
Miðskógum 24,
Álftanesi,
lést af slysförum þriðjudaginn
22. febrúar.

Lfney Friðfinnsdóttir,
Reynir Oddsson.
Mig setti hljóða og minningar liðinna
ára leituðu á hugann.
Við kynntumst fyrir 22 árum þeg-
ar við unnum saman hjá H. Bridde.
Fljótlega eftir að við kynntumst bauð
Ragna móðir Siggu mér að flytja til
þeirra og bjó ég þar í nokkra mán-
uði. Minnist ég þeirra tíma með
ánægju, svo og ófáu puttaferða okk-
ar á sveitaböllin út og suður. Já, það
var nú líf í okkur Siggu minni í þá
daga.
Sigga var mikið fyrir að hafa fal-
legt í kringum sig, enda bar heimili
hennar og Kristgeirs á Leifsgötunni
þess merki. Allt svo fínt og fallegt
og bleikt, en það var uppáhaldslitur-
inn hennar Siggu. Siggu og Krist-
geiri auðnaðist ekki að eignast barn,
en lítinn augastein átti Sigga þó,
hana Brynju litlu frænku sína, og
er hennar missir mikill.
Ég þakka Siggu minni samveru-
stundirnar og bið algóðan Guð að
geyma hana og varðveita. Elsku
Kristgeir, Ragna, Dolli, Hildur og
ijölskyldur, Guð veri með ykkur á
þessum erfiðu tímum.
Blessuð sé minning Sigríðar
Brynju Pétursdóttur.
Nú ertu leidd, mín ljúfa,
lystigarð Drottins í,
þar áttu hvíld að hafa
hörmunga’ og rauna frí,
við Guð þú mátt nú mæla,
miklu fegri en sól
unan og eilíf sæla
er þín hjá lambsins stól.
Dóttir, í dýrðar hendi
Drottins, mín, sofðu vært,
hann, sem þér huggun sendi,
hann elskar þig svo kært.
Þú lifðir góðum Guði,
í Guði sofnaðir þú,
í eilífum andarfriði
ætíð sæl lifðu nú.
(H.P.)
Bára.
sem staðið hafa í 43 ár. Svo það er
margs að minnast og margt að þakka
sem ekki verða gerð nein skil í nokkr-
um línum. Svo liðu árin, ég gifti mig
og herbergið dugði ekki, svo Ólafía
útvegaði okkur íbúð í húsi sínu og
lífið gekk sinn vana gang og alltaf
var hún til staðar. Svo lánaðist okk-
ur að eignast stúlku sem skírð var
Sigríður Brynja og er styst frá því
að segja að Ólafía ól hana upp ekki
síður en við foreldrarnir og þá var
nú gleði á Hverfísgötunni. Allt var
gert fyrir þessa litlu stúlku og fyrir
það get ég aldrei launað. Svo stækk-
aði fjölskyldan og við fluttum inn í
Voga. En það breytti ekki því, að
allar helgar var Sigríður puntuð upp
í sitt fínasta púss og haldið var niður
á Hverfisgötu. Alltaf var sama til-
hlökkunin hjá baminu og Ólafíu og
ekkert var nógu gott fyrir barnið.
Fyrir slíkt getur enginn launað nema
Guð einn. Við Ólafía höfðum sam-
band daglega, svo lítið gerðist án
hennar vitundar. Hún tók þátt í sorg
og gleði okkar alla tíð, svo mikil var
tryggðin og umhyggjan, þar til yfir
lauk. Ólafía var gift Stefáni Peters-
en, en var búin að missa mann sinn
fyrir okkar kynni og söknuðurinn var
mikill. En glæsileik sínum og reisn
hélt hún alltaf.
Nú kveð ég þig og bið þér Guðs
blessunar. Sömuleiðis þakka ég þér
fyrir bömin og bamabömin sem þú
gleymdir aldrei.
Mig langar fyrir hennar hönd að
þakka hjúkrunarfólki á Skjóli fyrir
umhyggjuna.
Álfdís.