Morgunblaðið - 03.06.1997, Side 46

-- 46 ÞRIÐJUDAGUR 3. JÚNÍ 1997
MINNIIVIGAR
MORGUNBLAÐIÐ

t
Bróðir okkar,
JÓN GUÐMUNDSSON
bóndi,
Fjalii,
lést á Sjúkrahúsi Reykjavíkur sunnudaginn
1. júní.
Sigríður Guðmundsdóttir,
Guðfinna Guðmundsdóttir.
+
Faðir okkar og tengdafaðir,
HALLDÓR SIGURÐSSON
kennari og tréskurðarmaður
frá Bæjum
á Snæfjallaströnd,
lést á Sjúkrahúsinu á Egilsstöðum, miðviku-
daginn 28. maí.
Útförin fer fram frá Egilsstaðakirkju laugar-
daginn 7. júní kl. 14.00.
Einar Þór Halldórsson, Gerður G. Aradóttir,
Hlynur Kr. Halldórsson, Edda Kr. Björnssdóttir,
Sigrún Halldórsdóttir ísleifur Guðjónsson,
Sigurður Már Halldórsson, Þórhildur Kristjánsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Sambýlismaður minn, faðir okkar, afi og
langafi,
ÞÓRARINN GRÍMSSON,
Bogahlíð 13,
Reykjavik,
lést á Sjúkrahúsi Reykjavíkur 28. maí sl.
Jarðsungið verður frá Fossvogskirkju fimmtu-
daginn 5. júní nk. kl. 10.30.
Blóm vinsamlegast afþökkuð, en þeir, sem vildu minnast hans, láti
líknarsjóði njóta þess.
Margrét Magnúsdóttir,
Theódóra Þórarinsdóttir, Guðjón Þórarinsson,
Rakel Birgisdóttir, Hlynur Guðjónsson,
Hrefna Mjöll Þórisdóttir.
+
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
ARTHÚR VILHELMSSON,
Birkilundi,
Grenivík,
lést á Fjórðungssjúkrahúsi Akureyrar 31. maí.
Kristjana Jónasdóttir,
Vilhelm Arthúrsson, Inga Ingólfsdóttir,
Díana Arthúrsdóttir, Jóhannes Siggeirsson,
Agnes Arthúrsdóttir, Ólafur Arason,
barnabörn og barnabarnabarn.
V
+
Ástkær eiginkona mín,
INGIBJÖRG VETURLIÐADÓTTIR,
Langagerði 64,
Reykjavík,
sem lést á hjartadeild Sjúkrahúss Reykjavíkur
laugardaginn 24. maí sl., verður jarðsungin frá
Bústaðakirkju fimmtudaginn 5. júní kl. 13.30.
Fyrir hönd aðstandenda,
Róbert Bjarnason.
>
+
Maðurinn minn, faðir okkar, tengdasonur, sonur og afi,
JÓN VILBERG GUÐMUNDSSON,
andaðist á heimili sínu í Landskrona, Svíþjóð, laugardaginn 31. maí.
Áslaug Nikulásdóttir,
Börkur Davíð Jónsson,
Benjamín Vilberg Jónsson,
Sigrún Arnardóttir, Sigmundur Hannesson,
Guðmundur Brynjólfsson
og barnabörn.
ÁSTA
GUÐMUNDSDÓTTIR
+ Ásta Guð-
mundsdóttir
fæddist á ísafirði
27. júní 1907. Hún
lést á Landspítalan-
um hinn 25. maí síð-
astliðin. Foreldrar
hennar voru hjónin
Ingileif Stefáns-
dóttir og Guðmund-
ur Kristjánsson
skipstjóri. Ásta var
elst tólf systkina, en
tvö þeirra dóu í
æsku. Árið 1925
fluttist Ásta frá
Isafirði til Hafnar-
fjarðar.
Ásta giftist Sigurbent Gísla-
syni hinn 12. maí 1928. Sigur-
bent var sonur hjónanna Gísla
Bjarnasonar og Sigríðar Bein-
teinsdóttur frá Hafnarfirði.
Börn Ástu og Sigurbents eru:
1) Stefán, f. 7. ágúst 1929, d.
20. des. 1973. Stefán kvæntist
Kristbjörgu Björg-
ólfsdóttur, og eiga
þau: eina dóttur
Sigríði Björgu. 2)
Gísli, f. 6. nóv. 1931.
Gísli kvæntist
Kristbjörgu Ás-
bjarnardóttur og
eiga þau þrjá syni:
Gunnar, Guðbjörn,
og Ásbjörn, Gísli og
Kristbjörg slitu
samvistir. Gísli átti
eina dóttur fyrir
hjónaband, Björgu
Sigríði. 3) Margrét,
f. 6. nóv. 1934, d.
27. maí 1935. 4)
Guðrún, f. 3. feb. 1949. Guðrún
er gift Jóhanni Má Jóhannssyni
og eiga þau þrjú börn: Gunnar
Má, Asthiidi Margréti og Heiðu
Björgu.
Útför Ástu fer fram frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
Elsku amma mín, ég kveð þig
með miklum söknuði, það er sárt
og erfítt að horfa á eftir konu eins
og þér, en allar góðu minningarnar
sem eftir standa yija manni um
hjartarætur. Þar sem ég ólst upp á
Suðurgötunni hjá þér og afa kynnt-
ist ég þér mjög náið, þú varst alltaf
tilbúin að hjálpa mér þegar á þurfti
að halda. Dugnaðurinn í þér var
ótrúlegur og oft hugsaði ég að það
væri nú gott að fá bara brot af því
sem þú hafðir. Alveg fram á síðasta
dag varst þú að vinna í húsinu þínu,
og ekki eru nema nokkrir dagar síð-
an þú varst svo stolt að sýna mér
hvað gluggarnir væru fínir, þú varst
nefnilega nýbúin að mála þá, alla
daga varst þú úti í garði að vinna,
mála að utan jafnt sem innan, tveim-
ur dögum áður en þú lést varst þú
að hræra steypu og gera við vegginn
hjá húsinu þínu. Handavinnan þín
var einstök og allur frágangur full-
kominn. Þegar ég og maðurinn
minn, Gunnar, vorum að byggja
húsið okkar tók hún amma okkur
öll inn á sitt heimili og taldi það
ekki eftir sér. Hún amma fylgdist
vel með öllu sem gerðist í þjóðmálum
og oft setti hún mann alveg á gat
og gerði athugasemd við mig fyrir
það að fylgjast ekki nógu vel með.
Hún amma hugsaði alveg einstak-
lega vel um alla í fjölskyldunni og
þegar ég kom til hennar var hún
eyðilögð ef hún gat ekki sent eitt-
hvað með mér heim, eins og klein-
ur, skonsur eða annað sem hún hafði
lagað. Þegar hún amma mín hringdi
í mig heyrði ég strax að eitthvað
var að og þegar ég kvaddi hana á
spítalanum kvöldið áður en hún dó
grunaði mig ekki að þessi kveðja
okkar væri sú síðasta. í huga mér
varstu alveg einstök amraa og eng-
inn kemur í þinn stað. Ég veit að
góður guð hjálpar okkur öllum í
okkar sorg og söknuði.
Þá mánaskin sindrar um sund og um voga
sendi ég kveðju með blænum til þín
sem kveiktir í huga mér helgastan loga
í hjartanu að eilífu minningin skín.
Frá því að við létt í lund
leiddustum á gleðifund
því að yndi aðeins hlær
þaðr sem ástin fegurst grær.
En örlögin ráða oft ævinni, vinur
og óskirnar missa sinn fegursta glans
ég hugsa til þín þegar hafaldan stynur
og hafmeyjar stíga við knörrinn þinn dans.
(Sigurunn Konráðsd.)
Sigríður Björg Stefáns-
dóttir og fjölskylda.
Ég vil minnast með nokkrum
fátækum orðum tengdamóður
minnar, Ástu Guðmundsdóttur. Lítt
upplitsdjarfur kom ég inn á heimili
hennar og eiginmanns hennar Sig-
urbents Gunnars Gíslasonar um
mitt ár 1966 með dóttur þeirra
Guðrúnu Ágústu og urðu kynni
okkar mjög góð og er ég gæfumað-
ur að hafa fengið að kynnast þeim
hjónum báðum en Benni dó '1972
fyrir aldur fram og missti Ásta
mikið er hann dó. Mikill styrkur og
persónuleiki hennar átti eftir að
koma vel í ljós því um tveim árum
seinna dó eldri sonur hennar Stefán
sem var henni mikill styrkur í fyrri
raunum og hafði Stefán ásamt fjöl-
skyldu sinni búið í mörg ár á efri
hæðinni á Suðurgötu 33, Hafnar-
firði og var mikill samgangur á
milli efri og neðri hæðanna og var
dóttir Stefáns og Kristbjargar, Sig-
ríður Björg, mikið hjá ömmu sinni
og voru þær Guðrún sem systur.
Ekki er ein báran stök því nokkru
seinna kom enn eitt áfallið er veik-
indi urðu í fjölskyldunni. 1981
veiktist Ásta af krabba og gekkst
undir mikinn uppskurð en áfram
hélt Ásta og sýndi okkur hinum að
hægt er að sigrast á ótrúlegum
erfiðleikum. Alltaf var hún vinn-
andi, hélt húsinu við, bæði múraði
og málaði, sá um garðinn og var
til dæmis að múra upp í holur á
vegg daginn fyrir andlát sitt. Hún
var okkur leiðarljós bæði í hagsýni
og fyrirhyggju og umhyggja hennar
fyrir náunganum var einstök. Hún
fylgdist með öllu, bæði stjórnmálum
og viðburðum, og t.d. skrifaðist hún
á við nunnurnar úr Karmel klaustr-
inu eftir að þær fluttu til Hollands
og sagði þeim fréttir úr Firðinum.
Ég má til að nefna eitt atriði þó
ég gæti haldi lengi áfram. Þegar
við Guðrún vorum á heimleið frá
Japan á bv Ólafí Bekk 1973 sendi
hún okkur miklar fréttir að heiman,
úrklippur úr blöðum sem við feng-
um um borð er við biðum eftir að
komast inn í Panamaskurð. Fyrir
þetta og allt annað vil ég þakka.
Guð blessi þig.
Þinn tengdasonur,
Jóhann Már Jóhannsson.
FALLEGIROG LISTRÆNIR
LEGSTEINAR
ÁJsíensÁIiönnun
15% AFSLATTUR
Á GRANÍTSTEINUM
AFGREIÐSLAN OPIN KL. 13-18.
Nýbýlavegi 30, Dalbrekkumegin
Kópavogi. Sími: 564 3555
Elsku amma. Þegar ég kom til
þín aðeins fimm dögum áður en þú
lést átti ég allt eins von á því að
þú myndir lifa í hið minnsta 10 ár
til viðbótar. Við ætluðum að halda
upp á 90 ára afmæli þitt hinn 27.
júní næstkomandi og hlökkuðum
við öll til þess dags. Því er svo erf-
itt að sjá á eftir þér þegar þú fórst
svo skyndilega frá okkur. Lífsorkan
og dugnaðurinn var alltaf svo mik-
ill að það væri lofsvert ef maður
gæti sagt að maður hefði helming-
inn af þínum dugnaði. Síðasta dag-
inn sem við vorum saman hjálpaði
ég þér við að mála garðvegginn og
borðaði dýrindis ömmubollumáltíð.
Með hennar kærleiksstuðningi
borðaði ég lámark á við þijá og var
mettur næstu daga. Þegar ég
kvaddi þig sagðirðu mér að þú ætl-
aðir að vinna við steypuskemmdir
á veggnum fljótlega og þegar þú
varst látin varstu búin að steypa
upp í skemmdirnar og ætlaðir að
fara að sauma. Ég mun minnast
þín fyrst og fremst fyrir dugnað
þinn og þann kærleika sem þú veitt-
ir okkur öllum. Þakka þér fyrir all-
ar samverustundir okkar og Guð
geymi sálu þína.
Þinn dóttursonur,
Gunnar Már Jóhannsson.
Kæra amma! Þú sem við héldum
að yrði til staðar hjá okkur alla tíð.
Dauðinn er ótrúlegur. Hann tekur
án þess að spyija. Einn daginn erfu
hjá okkur sterk, þann næsta farin.
Einhvern veginn, líklega vegna eig-
ingirni minnar, bjóst ég við að hafa
þig næstu tíu árin því síðast þegar
ég sá þig fannst mér nóg að lífs-
krafti eftir og var mér því mjög
brugðið þegar þú fóst svona skyndi-
Iega. Dauðinn er alltaf sáraukafull-
ur og erfitt er að sleppa einhveijum
sem manni þykir vænt um. Dugnað-
urinn svo mikill og athafnasemin
svo mikil hjá þér að ég mætti vera
þakklát ef ég hefði á við helming
af kraftinum þínum. Ég vil t.d.
nefna að fyrir aðeins tveimur árum
lagðir þú það á þig að sauma þjóð-
búning á mig og notaðir þú meira
að segja millurnar af þínum þjóð-
búningi til að setja á minn. Fyrir
þenna gullfallega búning og margt
annað vil ég þakka þér. Það er
hreinlega ekki hægt að lýsa þér,
þessari einstöku persónu, í nokkrum
orðum. Ég þakka þér fyrir allt sem
þú hefur gefið mér, allan kærleik-
ann, umhyggjuna og þolinmæðina
sem þú hefur sýnt mér. Ég mun
hafa þig að leiðarljósi fyrir allt sem
ég tek mér fyrir hendur því ég veit
þú gafst aldrei upp. Guð geymi þig.
Með þakklæti frá mér, dótturdóttur
þinni.
Ásthildur M. Jóhannsdóttir.
Elsku Ásta amma. Nú sefur þú
á góðum og fallegum stað og ég
veit að þér líður vel. En það er svo
margs að minnst um það þegar við
vorum saman eins og á jólunum.
Jólin með þér voru yndisleg og hafð-
ir þú hannað hina ýmsu hluti til að
gefa okkur. Amma var mikil hann-
yrðakona og gerði nánast hvað sem
var. Alltaf var hún með eitthvert
góðgæti á borðinu þegar við komum
í heimsókn, kleinurnar voru í uppá-
haldi hjá mér og líklega fleirum,
og þurfti ég ekki að borða meira
þann daginn eftir veisluna hjá
ömmu. Það var virkilega gaman að
því hvað hún var mikill grínisti og
komu oft skemmtileg skot inn í
samræður þegar maður átti síst von
á. Ég lærði ótal margt hjá henni
t.d. að hekla dúk og var hún alltaf
til í að hjálpa og kenna. En ég sé
mjög mikið eftir því að hafa ekki
farið og lært meira því við áttum
svo góðar stundir saman. Amma
var mjög sérstakur persónuleiki,
glaðlynd, hugulsöm, var með allt í
röð og reglu og mjög sjálfstæð.
Mig langar svo innilega að hafa þig
alltaf hjá mér því þú varst svo traust
og sterk. Þó veit ég að þú munt
ætíð vera hjá okkur í öllu sem við
gerum. Takk fyrir allt elsku amma,
Guð veri með þér og sofðu vært.
Þitt ömmubarn,
Heiða Björg Jóhannsdóttir.