Morgunblaðið - 28.06.1998, Side 34

34 SUNNUDAGUR 28. JÚNÍ 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
GUÐLÍN
JÓNSDÓTTIR
+ Guðlin Ingiríð-
ur Jónsdóttir
fæddist 20. septem-
ber 1911 í Lindar-
brekku, Reykjavík.
Hún andaðist í
Sjúkrahúsi Reykja-
víkur í Fossvogi
hinn 18. júní 1998.
Foreldrar Guðlínar
voru Ingibjörg
ísaksdóttir, fædd 2.
mars 1884, og Jón
Magnússon fiski-
matsmaður, fæddur
26.júní 1876.
Maki Guðlínar var Theodór
Skúlason læknir, fæddur 28.
febrúar 1908, látinn 27. júlí
1970. Þau slitu
samvistum.
Börn Guðlínar og
Theodórs: Skúli
Jón, fæddur 16.
desember 1938, lát-
inn 1. ágúst 1997;
Auður Ingibjörg,
fædd 24. júlí 1942;
Arndís Gná, fædd 1.
nóvember 1943;
Elín Þrúður, fædd
1. nóvember 1943;
Ásgeir, fæddur 14.
júlí 1945.
títför Guðlínar
fer fram frá Dómkirkjunni,
mánudaginn 29. júní og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Tengdamóðir mín, Guðlín Jóns-
dóttir, betur þekkt undir nafninu
Lína í Lindarbrekku, er látin.
Við andlát þessarar merkiskonu
hverfur á braut ættmóðir okkar,
konan sem tengdi saman fimm kyn-
slóðir og gat miðlað upplýsingum
frá einni kynslóð til annarrar, okk-
ur til ánægju og umhugsunar. Sá
þráður verður ekki tekinn upp með
-■ sama hætti og áður og við erum fá-
tækari fyrir bragðið. En það vega-
nesti sem hún gaf okkur, tryggir að
minningin um sterka og stórbrotna
konu lifir með okkur öllum áfram.
Fyrstu kynni mín af Línu voru
þau að ég hafði mikinn hug á að
kynnast nánar dóttur hennar sem
síðar varð konan mín. Eg held að
Línu hafi ekkert litist á þetta í upp-
hafi. Einhver strákur úr Austur-
bænum var að reyna að hernema
eina af prinsessunum úr Lindar-
<,brekkunni. Enda fór hún í dreka-
ham til að verja kastalann. En fyrr
en varði breyttist drekinn í svan
sem tók mig undir sinn væng.
Nú þegar Lína er horfin á braut
kemur tvennt upp í hugann öðru
fremur. Annars vegar að hafa notið
þeirrar ánægju að hafa kynnst
henni og umgengist í öll þessi ár og
hins vegar söknuður yfir því að nú
verði bið á líflegum og beinskeytt-
um umræðum um lífið og tilveruna
þar sem enginn þurfti að velkjast í
vafa um afstöðu hennar.
Lína fylgdist vandlega með lífi
bama sinna, bamabarna og barna-
barnabama. Hún gerðist umyrða-
laust trúnaðarvinur hvers okkar
4 sem þess óskaði og margt var hvísl-
að í hennar eyru sem aðrir fengu
ekki aðgang að. En hún áskildi sér
einnig rétt til þess að láta í sér
heyra ef henni mislíkaði eitthvað.
4
e
■4
„Hvað sagði amma?“ var oft spurt
meðal barnabarna ef einhverjum
hafði lítillega orðið á í lífshlaupinu.
Lína var stór kona á alla vegu.
Kynni við hana létu engan ósnort-
inn. Ég þakka sérstaklega fyrir all-
ar þær ánægjulegu stundir sem við
áttum saman. Dóttir okkar hjóna,
Auður Gná biður fyrir sérstakar
kveðjur til ömmu sinnar. Hún er
erlendis og á ekki heimangengt um
þessar mundir. Ættingjum votta ég
samúð mína.
Ingvar Hjálmarsson.
Tengdamóðir mín, Guðlín
Ingiríður Jónsdóttir, eða Lína í
Lindarbrekku eins og hún var
ávallt kölluð, er látin. „Hún dó með
sæmd enda sómakona, hún amma
mín,“ sagði yngsti sonur okkar þeg-
ar hann frétti hvernig dauða henn-
ar bar að og eru það orð að sönnu.
Ég kynntist Línu fyrir rúmum 30
árum þegar yngri sonur hennar og
ég fórum að draga okkur saman.
Lína var ábúðarfullur og ákveðinn
einstaklingur og var ekki laust við
að ég, sem var þá ennþá á tánings-
aldri, væri hálf smeyk við hana í
fyrstu en það hvarf svo sannarlega
við frekari kynni.
Margs er að minnast þegar hugs-
að er til baka. I huganum er Lína
og Lindarbrekkan eitthvað sem er
óaðskiljanlegt enda Lindabrekkan
æskuheimili Línu og hefur löngum
verið tengd nafni hennar. Það var
gott að koma í Lindarbrekkuna þar
sem við vorum ætíð velkomin enda
naut Lína þess að hafa fjölskyldu
sína í kringum sig. Ég sé Línu fyrir
mér sitjandi við hannyrðir en í
þeim komu fram listrænir hæfileik-
ar hennar og eru það ófá verk sem
eftir hana liggja á því sviði. Með
sanni má segja að henni hafi sjald-
an fallið verk úr hendi á meðan hún
hafði sjón og heilsu til. Ég minnist
allra matarboðanna í Lindar-
brekkunni þar sem Lína reiddi
fram dýrindis máltíðir af svo mikl-
um skörungsskap og myndarbrag
að fáir voru henni þar fremri.
Heimsóknirnar í litla bústaðinn við
Hafravatn þar sem alltaf var tekið
á móti okkur af hlýhug og mikilli
gestrisni eru ógleymanlegar. Til
Línu var líka gott að leita þegar
eitthvað bjátaði á því hún hafði lag
á því að sjá björtu hliðamar á til-
Persónuleg,
alhliða útfararþjónusta.
Sverrir Olsen, Sverrir Einarsson,
útfararstjóri útfararstjóri
Útfararstofa íslands
Suðurhlíð 35 ♦ Sími 581 3300
Allan sótarhringinn.
verunni og uppgjöf var ekki til í
hennar orðaforða.
Ég minnist notalegs tíma sem við
áttum saman þegar hún kom að
heimsækja okkur þegar við vorum
búsett erlendis og þeirrar gleði og
ánægju sem hún veitti bömum okk-
ar þar. Ástúð hennar og áhugi á
barnabörnunum sem öll áttu sér-
stakan stað í hjarta hennar var með
eindæmum og allt fram á síðustu
stundu vissi hún nákvæmlega hvað
hvert þeirra hafði fyrir stafni og
hvert hugur þeirra beindist enda
áttu þau öll það sameiginlegt að
geta trúað henni fyrir sínum leynd-
ustu hugsunum. Þau sakna hennar
nú sárt en vita að hún var sátt við
að deyja, ekki hvað síst eftir að hún
missti eldri son sinn sem dó langt
um aldur fram fyrir tæpu ári.
En tilveran verður svo sannar-
lega litlausari án Línu því konur
eins og hún hafa lag á því að auðga
lífið í kringum sig með nærvera
sinni.
Ég kveð þig með söknuði en
minningin um þig lifir um ókomna
framtíð.
Björg.
Elsku amma mín Lína.
Ljúf sem lindin (okkar).
Hörð sem bjarg.
Andstæður svo sterkar en um
leið svo brothættar.
Stolt, gleði, glettni, glæsileiki,
næm og gagnrýnin hugsun.
Ein kona sem engu eða engum
var lík og það var hún amma.
I gegnum líf mitt var hún mér
allt, kenndi mér svo margt. Leiddi
mig um lífsins sali, styrkti mig og
studdi. Var alltaf ekki bara amma
heldur líka minn besti og dýrmæt-
asti vinur.
Minningar frá stundum okkar
tveggja heima í Lindarbrekku og
eins uppi á Hafravatni, en þar
eyddum við saman óteljandi stund-
um, minningar sem aldrei verða frá
mér teknar og lifa um eilífð, elsku
amma.
Haust í Skotlandi er að mörgu
leyti táknrænn tími fyrir okkur
tvær. Þínar góðu stundir með afa í
landi sem seinna átti eftir að verða
mitt land um tíma. Oteljandi mynd-
brot sem áður tengdust ímyndun
urðu skyndilega að raunveraleika.
Fyrir nokkrum árum lagði hún
amma mín Lína í hendur mér litlu
bókina sína, en þar er kvæði sem
verður kveðja mín til hennar:
Ég vildi, að eg væri
vín á þinni skál,
gneisti i glæðum þínum,
gam í þinni nál,
skeið þín eða skæri,
skipið, sem þig ber,
gras við götu þína,
gull á fingri þér,
bók á borði þínu,
band á þínum kjól,
sæng þín eða svæfill,
sessa í þínum stól,
ár af æfi þinni,
eitt þitt leyndarmál,
blóm á brjósti þínu,
bæn í þinni sál.
(DavíðStef.)
Þín alltaf,
Linda Björk.
Minning
Svo góð,
með örmunum fagnandi
svo sterk,
nánast óbugandi
svo glettin,
með hláturinn dillandi
svo bjartstór,
að eilífu færandi
þannig minnist ég þín.
Páll Ásgeir Guðmundsson.
Húsið hennar Línu hét Lindar-
brekka og í hugum okkar strák-
anna, vina Ásgeirs, sonar hennar,
gegndi þetta hús ákveðnu hlutverki
og var okkur mikilvæg kjölfesta á
því tímabili, sem unglingssálimar
vora að mótast hvað hraðast. Hún
Lína unni þessu gamla virðulega
húsi, sem stóð ofarlega við Vestur-
vallagötuna, rauðmálað, stórt og of-
urlítið dulúðugt. Hún var alltaf
kennd við Lindarbrekkuna. Bara
hún, ekki Theódór eða krakkamir.
Foreldrar hennar bjuggu í húsinu á
undan henni. Þama hafði verið
menningarheimili frá fomu fari og
ekki var því síður þannig farið með-
an Lína réð þar ríkjum. Húsgögnin
hennar vora gömul og þung, en
ákaflega falleg og á veggjunum
héngu málverk, sem hefðu sómt sér
vel í hvaða konungshöll sem var.
Mest bar á verkum mágs hennar,
Þorvalds Skúlasonar, en einnig vora
þar verk annarra meistara. Heimil-
ið hennar Línu var eins og listasafn,
en samt ákaflega hlýlegt og alltaf
öllum opið, á nóttu sem degi.
Það era tæp 36 ár síðan ég hitti
Línu Jónsdóttur fyrst. Ég var sext-
án ára, hún rúmlega fimmtug,
glæsileg kona og stolt, með snjó-
hvítt hár, svolítið stórskorin en
ákaflega virðuleg. Hún var hispurs-
laus, gamansöm og hlátui-mild, ör-
ugg í framkomu, örlítið hijúf á
stundum. Talið var tæpitungulaust,
hjartað úr gulli. Hún tók öllum vin-
um Ásgeirs opnum örmum og
meira en það; við voram eins og
börnin hennar. Og næstu árin varð
heimilið hennar félagsmiðstöð okk-
ar strákanna. Við eldhúsborðið hjá
Línu var lífsgátan leyst mörgum
sinnum, draumamir opinberaðir.
Hún deildi með okkur gleðistund-
um og huggaði þegar á bjátaði. Ef
við urðum hins vegar of viðkvæmir,
átti hún það til að snúa alveg við
blaðinu og láta okkur fá það óþveg-
ið. „Andskoti er að vita þetta
drengur, láttu mig ekki heyra
svona dellu,“ sagði hún gjaman, ef
setja þurfti ofan í við mann.
Það var sammerkt með okkur
vinunum, að námið þvældist lítið
fyrir okkur. Lífið hafði svo margt
annað að bjóða, að skólinn vildi
verða út undan. Þetta mislíkaði
Línu og las okkur oft pistilinn um
leið og hún hellti upp á könnuna
fyrir okkur eða smurði og bakaði
ofan í síhungraða strákaslöttólfana.
Hún brýndi fyrir okkur iðni og
ástundun og sagði okkur sögur af
sínu uppeldi. Tíðrætt varð henni
um fátæka stúdenta fyrri tíma, sem
nutu aðstoðar góðs fólks við það að
berjast til mennta. En þegar hér
var komið sögu var tími allsnægt-
anna ranninn upp. Það þekktist
varla lengur að skólanemar leptu
dauðann úr bláskel og við strákam-
ir höfðum litlar áhyggjur af lífsbar-
áttu feðranna.
Og tíminn leið. Börnin hennar
Línu yfirgáfu hreiðrið eins og
gengur og loks varð hún ein eftir í
Lindarbrekkunni. Við strákarnir
litum til hennar af og til, en þó allt
of sjaldan, og loksins lagði Elli
kerling sína þungu hönd á öxlina á
Línu, sem neyddist þá til að selja
Lindarbrekkuna sína, þar sem hún
Skilafrestur
minningargreina
EIGI minningargrein að birtast á útfarardegi (eða í sunnudagsblaði ef
útfor er á mánudegi), er skilafrestur sem hér segir: I sunnudags- og
þriðjudagsblað þarf grein að berast fyrir hádegi á fóstudag. I miðviku-
dags-, fimmtudags-, föstudags- og laugardagsblað þarf greinin að ber-
ast fyrir hádegi tveimur virkum dögum fyrir birtingardag. Berist grein
eftir að skilafrestur er útranninn eða eftir að útför hefur farið fram, er
ekki unnt að lofa ákveðnum birtingardegi. Þar sem pláss er takmarkað
getur þurft að fresta birtingu greina, enda þótt þær birtist innan hins
tiltekna skilafrests.
hafði ekki krafta til að sinna henni
eins og hún vildi. Hún fluttist í litla
en fallega íbúð við Aflagranda, þar
sem hún hafði þá hluti hjá sér, sem
hún vildi.
Nú er þessi aldna höfðingskona
öll. Síðustu árin vora henni erfið,
heilsan þrotin og sérstaklega angr-
aði hana sjónleysið. En hugsunin
var skýr og kímnin leiftrandi allt
fram á síðustu stundu. Daginn fyrir
andlát hennar útskrifaðist sonar-
sonur Línu frá Læknadeild HI og
veitti það henni mikla gleði. Börnin
hennar og fjölskyldur þeirra áttu
líka hug hennar allan, enda sérlega
vandað fólk, sem hún var stolt af. I
ágúst á sl. ári missti hún eldri son
sinn úr krabbameini og varð það
henni mjög erfið raun þótt hún
bæri missinn vel.
Kæra gamla vinkona. Við Anna
kveðjum þig með virðingu og sökn-
uði, en við vitum, að þú varst södd
lífdaga, þráðir hvfldina og þá er
dauðinn líkn. Aldurinn var hár, lífs-
hlaupið fullkomnað. Bömum þín-
um, tengdabömum, barnabörnum
og barnabamabömum sendum við
okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Jóhannes Helgason.
í Vesturbæ við Vesturvallagötu
stendur gamli bærinn að Lindar-
brekku, er var reistur árið 1898.
Fyrr á öldinni var þar rekinn bú-
skapur og þar bjuggu hjónin Ingi-
björg Isaksdóttir og Jón Magnús-
son, yfirfisldmatsmaður og fisk-
verkandi. Jón var þekktur og um-
svifamikill athafnamaður er hafði
fjölda manns í vinnu. Hjónin í Lind-
arbrekku lifðu við góð efni og var
umhugað um velferð starfsmanna
sinna og leystu úr vandamálum
þeirra eftir því sem aðstæður buðu.
Fáir vita að Jón Magnússon studdi
verkamenn í Reykjavík til félags-
stofnunar og lánaði þeim m.a. hús-
næði sitt til stofnfundar Dagsbrún-
ar.
í þessu umhverfi ólust dætur
þeirra hjóna, Lína og Margrét, upp
við mikið ástríki og eftirlæti.
Línu voru góðar gjafir gefnar,
hún bjó að sterkri eðlisgreind, var
ákveðin, einörð, glaðbeitt og hjálp-
söm og umhugað um velferð ann-
arra, en tamdi sér aðgát í nærvera
sálar.
Lína mætti fólki eins og fram-
koma þess gaf tilefni til og brá ekki
ró, þótt hún byrsti sig enda gróinn
Vesturbæjararistókrat. Lognmolla
og deyfð þrifust ekki í hennar ná-
vist.
Lína tók við húsráðum í Lindar-
brekku eftir lát foreldra sinna og
þar bjó hún fjölskyldu sinni heimili.
Á reisn Lindarbrekku varð ekki lát,
heimilið stóð áfram opið og kjöl-
festan núna var húsmóðirin.
Fyrstu kynni mín af fjölskyld-
unni í Lindarbrekku urðu fyrir
tæplega 40 áram, er vinskapur varð
með okkur Ásgeiri syni hennar í
menntaskóla og héldum við fjórir
félagar þétt hópinn. Lindarbrekka
var okkar athvarf og annað heimili.
Þar voru plönin lögð, þaðan var
lagt út á lífið og þangað var aftur
horfið. í Brekkunni vora málin
rædd, kaffið drakkið og bitið í
brauðið. Á þessum síðkvöldum varð
til sá samhljómur með okkur og
fjölskyldunni sem enn varir.
Baklandið okkar var Lína, umburð-
arlyndi hennar og sá trúnaður er
hún sýndi okkur efldi með okkur
sjálfstraust og virðingu fyrir mann-
gildum.
Lína var stór og um hana næddi,
hún varð fyrir þungum áfóllum en
bar hljóð sár sín og harma. Hún
vissi að þeir einir missa sem eiga.
Lína naut líka ríkulegrar lífs-
hamingju þar sem lífsviðhorf henn-
ar var jákvætt og hugurinn opinn
og hún mótuð af sterkri guðstrú og
vissu um endurfundi við gengna
ástvini. Þessir eðliskostir gerðu
henni vistaskiptin léttbær. Þrátt
fyrir háan aldur varð Lína aldrei
gömul heldur virkur þátttakandi í
lífi og leik afkomenda og vina allt til
enda.
Ég kveð þig kæra vinkona, í
þökk.
Kristján Stefánsson.