Morgunblaðið - 05.09.1998, Blaðsíða 45

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
LAUGARDAGUR 5. SEPTEMBER 1998 46
STEINAR
BENJAMÍNSSON
+ Steinar Benja-
mínsson var
fæddur í Reykjavík
11. febrúar 1944.
Hann lést á Sjúkra-
húsi Reykjavíkur
18. ágúst síðastlið-
inn. Foreldrar hans
voru Guðlaug B.
Björnsdóttir, f. 25.
júlí 1923, d. 12. febr-
úar 1976, og Benja-
nu'n H. Jónsson, f. 3.
mars 1918, d. 29.
ágúst 1983. Steinar
var elstur af þrem
systkinum og eru
hin: 1) Sigurður Viðar, f. 28.
ágúst 1945. Eiginkona hans er
Steinunn Marinósdóttir, þeirra
synir eru Þórir Marinó, dóttir
hans er Brynja Lísa og Einar
Björn. 2) Elsa, f. 31. mars 1949.
Eiginmaður hennar er Olafur
Gunnarsson: þeirra synir eru
Gunnar, Kjartan,
Pétur og Kolbeinn.
Steinar kvæntist
28. desember 1968
eftirlifandi eigin-
konu simii Lilju
Dóru Hjörleifsdótt-
ur, f. 7.10. 1947 frá
Vestmannaeyjum.
Böm þeirra em: 1)
Hjörleifur Hreiðar,
f. 20. maí 1969,
unnusta hans er
Katrín Brynjarsdótt-
ir. 2) Benjann'n, f. 19.
aprfl 1973, unnusta
hans er Dagný Bald-
ursdóttir 3) Guðlaugur Ingi, f. 8.
des. 1977. 4) Guðlaug Bima, f.
14. janúar 1979. 5) Inga Rós, f.
15. nóv. 1985.
Utför Steinars fer fram frá
Hvítasunnukirkjunni Ffladelfíu
í dag og hefst athöfnin klukkan
14.
Ástin mín. Nú er þjáningum
þínum lokið og þú ert kominn
heim til Jesú sem þú settir allt þitt
traust á og sem hélt þér uppi í öll-
um þínum veikindum. Oft var
þetta erfitt en eftir situr þakklæti
mitt fyrir allt sem þú gafst mér.
Þú gafst mér ást þína og traust og
fimm yndisleg börn sem nú hjálpa
mér að fylla tómarúmið sem
myndast hefur við fráfall þitt. Eg
kveð þig, ástin mín, með virðingu
og þakklæti fyrir 30 árin sem við
áttum saman. Vertu Guði falinn.
Fel Drottni vegu þína
og treyst honum, hann mun vel fyrir sjá.
(Sálmur 37,5.)
Mig langar að þakka Stefáni
Matthíassyni lækni, starfsfólki á
deild 6B á Sjúkrahúsi Reykjavík-
ur, sjúkrahúsprestum, starfsfólki
á gjörgæslu, læknum og starfs-
fólki á Sjúkrahúsi og Heilsugæslu
Suðurlands á Selfossi fyi-ir frá-
bæra umönnun, kærleika, vináttu
og fórnfýsi. Megi Drottinn Jesús
ríkulega launa ykkur og blessa
störf ykkar.
Lilja Dóra Hjörleifsdóttir.
Elsku pabbi minn, mig langar
bara að segja þér hversu mikið
mér þykir vænt um þig og hve
sárt ég sakna þín. Allt er svo
óraunverulegt og mér finnst alltaf
eins og ég sé að fara að hitta þig á
morgun en svo átta ég mig á að
svo er ekki og það er svo sárt.
Þú hefur alltaf verið stoð mín og
stytta og stutt mig í öllu sem ég hef
tekið mér fyrir hendur. Og þegar
ég byrjaði að fikta við að teikna
einhvern tímann í æsku hvattir þú
mig alltaf áfram í gegnum öll þessi
ár og í dag lít ég á sjálfan mig sem
listamann rétt eins og þú gerðir og
á ég það þér að þakka.
En elsku pabbi minn, enda þótt
þú sért horfinn af þessari jörðu þá
veit ég að þú verður alltaf hjá mér
og þú munt alltaf vera mér hvatn-
ing í öllu sem ég mun taka mér
fyrir hendur og þú munt halda
þínum verndarvæng yfir mér og
fjölskyldu þinni alla tíð. Ég sakna
þín, pabbi minn, og mun alltaf
geyma þig í mínu hjarta.
Sæll er sá er gefur gaum að bágstöddum,
á mæðudeginum bjargar Drottinn honum.
Drottinn varðveitir hann
og lætur hann njóta lífs og sælu í landinu.
(Sálmur 41:2.-3. vers.)
Þinn sonur,
Benjamín.
Drottinn er minn hirðir, mig mun ekkert
bresta.
Á grænum grundum lætur hann mig hvíl-
ast,
leiðir mig að vötnum,
þar sem ég má næðis njóta.
Hann hressir sál mína,
leiðir mig um rétta vegu
fyrir sakb nafns síns.
Jafnvel þótt ég fari um dimman dal,
óttast ég ekkert illt,
því að þú ert hjá mér,
sproti þinn og stafur hugga mig.
Pú býr mér borð
frammi fyrir fjendum mínum,
þú smyrð höfuð mitt með olíu,
bikar minn er barmafullur.
Já, gæfa og náð fylgja mér
alla ævidaga mína,
og í húsi Drottins bý ég
langa ævi.
(Sálmur 23.1.-6. vers.)
Elsku pabbi minn, nú veit ég að
þú ert hjá Jesú þar sem engin
þjáning er, bara gleði og kærleik-
ur Drottins. Ég elska þig og sakna
þín.
Þín dóttir,
Inga Rós.
Hver fær að stíga upp á fjall drottins,
hver fær að dveljast á hans helga stað?
Sá er hefir óflekkaðar hendur
og hreint hjaita,
eigi sækist eftir hégóma
og eigi vinnur rangan eið.
Hann mun blessun hljóta frá Drottni
og réttlætingu frá Guði
hjálpræðis síns.
Elsku pabbi minn, nú þegar þú
ert farinn, þá fyrst átta ég mig á
því hve mikið ég sakna þín. Þegar
ég fékk fréttirnar, þar sem ég var
að vinna í Noregi, þá brotnaði ég
og aldrei hefur mig langað jafn
mikið að tala við þig og segja þér
hve heitt ég elska þig, elsku pabbi
minn. Það voru þung spor að
koma heim frá útlöndum og eng-
inn pabbi að taka á móti mér. En
ég þakka Guði fyrir það þú þurftir
ekki að þjást meir og fékkst bara
að sofna. Mér fannst svo gott að
heyra frá mömmu hve þú varst
ánægður með hvað heimilið þitt
væri fallegt og þú varst svo sáttur.
Ég hefði gert allt til þess að
vera hjá þér á kveðjustundinni, en
það er víst ekki hægt að breyta
því núna. En það sem gladdi mig
mest, var að þú fékkst leyfí til að
fara út af spítalanum og koma
með til að keyra okkur út á völl.
En elsku pabbi minn, nú veit ég
að þú þarft ekki að þjást meir og
þarft ekki að vera hræddur. Og ég
veit að þar sem þú ert hjá Jesú
núna hugsar hann um þig og ég
veit að nú þarf ég ekki að vera
hrædd um þig.
En elsku pabbi minn, nú er
kominn tími til að kveðja. Hvíldu í
friði.
Þín dóttir,
Guðlaug Birna.
Lofaður sé Drottinn,
því að hann hefir heyrt grátbeiðni mína.
Drottinn er vígi mitt og skjöldur,
honum treysti hjarta mitt.
Ég hlaut hjálp, því fagnar hjarta mitt,
og með ljóðum mínum lofa ég hann.
Drottinn er vígi lýð sínum
og hjálparhæli sínum smurða.
Hjálpa lýð þínum og blessa eign þína,
gæt þeirra og ber þá að eilífu.
(Sálm. 28:6.-9. vers.)
Elsku pabbi minn, nú ert þú
farinn frá okkur og nú er ekkert
eftir nema minningarnar um þær
góðu stundir sem við áttum sam-
an. Eins og allar þær veiðiferðir
sem við fórum saman og er ég
rosalega þakklátur fyrir. Nú ert
þú farinn á betri stað, en ég á eftir
að sakna þín mikið, elsku pabbi
minn. Friður sé með þér.
Þinn sonur,
Guðlaugur Ingi.
Þegar farið er í sumarfrí, reikn-
um við alltaf með að allt sé óbreytt
þegar við komum heim. En svo
var ekki þetta árið, því tvisvar var
hringt í okkur til Svíþjóðar til þess
að tilkynna um dauðsfall í fjöl-
skyldunni, og var í öðru tilvikinu
Steinar, maðurinn hennar Lilju
systur. Steinar var búinn að vera
sjúklingur síðustu ár, en engan
grunaði að lífsgöngu hans væri að
ljúka, enda var hann að búa sig
upp fyrir bæjarferð með Lilju,
þegar hann datt niður með hjarta-
stopp. Tókst læknum að koma
hjartanu af stað, en þrátt fyrir það
lést hann tæpum sólarhring síðar.
Ævin hjá þeim hefur oft verið erf-
ið, en það sem hefur hjálpað systur
minni í öllum henna erfiðleikum er
lifandi trú á Jesú Krist. Þau störf-
uðu mikið í Hvítasunnusöfnuðinum
Betel í Vestmannaeyjum.
Fyrstu kynni mín af Steinari
voru fyi-ir rúmum 30 árum þegar
LOja systir kynnti hann fyrir fjöl-
skyldunni. Nokkram mánuðum
seinna var ákveðið systrabrúðkaup
sem átti að vera í Landakirkju í
Vestmannaeyjum. Er mér mjög
minnisstætt atvik frá kvöldinu fyrir
bráðkaupið. Þá ákváðum við fjögur,
Lilja, Steinar, ég og Þórður að spila
vist. Eitthvað var Steinai- óánægð-
ur með frammistöðu Lilju, en ég
tók auðvitað málstað systur minn-
ar, og úr þessu varð hörkuhávaði
og rifrildi á milli okkar Steinars. Þá
sagði mamma: „Guði sé lof að þið
ætlið ekki að giftast hvort öðra.“
En oft gekk þetta svona á milli okk-
ar Steinars, því að skoðanir okkar
voru mjög ólíkar, en þess á milli
voram við ágætis vinir, og var þar
fyrst og fremst hugsað um Lilju,
því báðum þótti okkur mjög vænt
um hana, og veit ég að Lilja hefur
oft átt mjög erfitt út af svona mál-
um. En systir mín er svo mikill per-
sónuleiki að það er nánast ekkert
sem getur komið henni úr jafnvægi.
Þegar farið var upp á land með
Herjólfi var nánast fastur punktur
að koma við á Selfossi í kaffi hjá
Lilju og Steinari, alltaf tóku þau
jaíh vel á móti okkur, og ekki vant-
aði það að þau vildu vita hvort við
hefðum öragga gistingu, hvort við
kæmum ekki í kvöldmat o.s.frv.
Hún systir mín átti það líka til, ef
hún vissi af einhverjum úr fjöl-
skyldunni í Reykjavík, að hringja
svona einni klst. fyrir mat og segja:
„Heyrðu, elskan, ég er búin að elda
svo mikinn mat, drífið ykkur austur
og fáið ykkur að borða.“ Þetta var
nú ekki mikið mál.
Elsku Lilja mín. Þú hefur svo
sannarlega barist fyrir lífinu, við
hlið mannsins þíns, og staðið þig
vel. Þú ert og verður alltaf hetja í
augum okkar allra. Ég bið Guð að
styðja þig og styrkja í sorginni, og
megir þú eiga góða daga þegar
aftur birtir til.
Elsku Hjölli, Benni, Gulli,
Lulla, Katrín og Dagný. Megi Guð
styðja ykkur í sorginni.
Elsku Inga Rós mín. Þú sem
varst svo mikil pabbastelpa. Ég
veit að þú verður dugleg og hjálp-
ar mömmu þinni, og þið huggið
hvor aðra í sorginni. Guð gefi þér
styrk til þess.
Systkinum Steinars, þeim Sigga
og Élsu ásamt fjölskyldum, sendi
ég innilegar samúðarkveðjur.
Mági mínum bið ég Guðs blessun-
ar í nýjum heimkynnum.
Guðmunda Hjörleifsdóttir.
A þeim áram þegar menn era
ungir og allt virðist mögulegt þá er
stundum eins og þeir séu ekki
fæddir í heiminn til annars en að
þiggja allt það góða sem heimurinn
hefur að gefa. Bak við næstu hæð er
fjársjóður, enginn veit í raun og
vera nákvæmlega hvers slags fjár-
sjóður. Eitt er samt víst, hann er
þama, hann virðist innan seilingar
og ferðalagið þangað verður
skemmtilegt. Menn vita innst inni:
Gæfan verður þeim hliðholl. Þeir
hljóta að komast hvert sem þeir
vilja. Og sumir hafa einstakt lag á
því að hrífa aðra með sér í þessa för.
Einn þeirra manna var mágur
minn Steinar.
Ég kynntist Steinari Benjamíns-
syni fyrir þrjátíu áram. Þannig
vildi til eins og gengur og gerist að
ég hafði gist næturlangt í fyrsta
sinn hjá systur hans sem síðan
varð konan mín. I dögun var barið
á dyrnar, ögn þunglega þó. Og fyr-
ir utan stóð þetta gervilega glæsi-
menni og bauð í morgunkaffi.
Ameríski snillingurinn Thomas
Wolfe lýsir bróður sínum Fred
Wolfe á eftirfarandi hátt í skáldsög-
unni Engill horfðu heim: „Andlit
hans var kirkja þar sem gleðin og
vonin gengu í heilagt hjónaband."
Ég á ekki nokkra von til þess að
geta komist betur að orði til þess að
lýsa mági mínum eins og hann kom
mér fyrst fyrir sjónir fyrir réttum
þrjátíu áram, hrokkinhærður með
bil á milli tannanna og brosandi.
Hann var nýkominn úr siglingu
með niðursoðna ávexti eins og
hver vildi hafa og hvílíkar sögur
sagði hann ekki af ferðum sínum.
Hann hafði séð illúðlega sleggju-
hákarla og hrægamma svo stóra
að skyggði á borgir þegar þeir
breiddu út vængina . . . þetta vora
sögur farmannsins sem lent hafði í
ævintýrum og ég fékk aldrei nóg
af því að hlusta.
Og þegar Steinar sagði síðar
meir: Vinur minn og félagi, við
skulum kaupa okkur dýrastu
haglabyssur í heimi og fara á
rjúpu; þá rauk ég til.
Og ef þessi mágur minn hefði
sagt: Sérðu! Þarna einhvers stað-
ar í fjarskanum, þarna bak við
sjóndeildarhringinn, þar er
rjúpnafellið mikla og það er svo
krökkt af fugli á því, félagi, að sér
ekki í það, þá hefði ég fylgt honum
... alla leið á heimsenda.
En þó að sumar okkar veiðiferða
yrðu ekki til mikilla fugla þá gat
Steinar séð það jákvæða jafnvel
við leiðangra sem enduðu með því
að við stilltum upp flöskum til að
dúndra á. Eitt sinn þegar við kom-
um heldur slyppir af heiðum sagði
hann og kippti öllu í lag: Næst
þegar við föram á rjúpu þá höfum
við með okkur almennilega að éta!
Því það að vera glaður og borða
góðan mat, slíkt er hlutskipti yðar
undir sólinni, segir Prédikarinn.
En svo gerðist það í lífi Steinars
í samræmi við orð Prédikarans,
sem segir einnig að allt sé hégómi
undir sömu sól, að gangan að góðu
hlutunum í tilverunni varð æ
strangari og lengri en Steinar
hafði haldið. Veraldarinnar gæði
vildu ekki alveg rata rétta leið til
þessa manns sem hafði þann höfð-
ingsskap til að bera að hefði hann
haft úr öllum íslensku fjárlögun-
um að moða til vina og kunningja
og venslafólks þá hefðu þau ekki
dugað til.
Og svo fór að lokum að hann
missti heilsuna. En þótt það
dimmdi með tíð og tíma í kirkj-
unni sem var andlit hans þá
rökkvaði þar aldrei alveg enda átti
hann verkfærasafnið sitt sem hon-
um var annt um til þess að dunda
sér við og silungurinn beið þess í
vötnum að láta veiða sig. Hann
átti minninguna um foreldra sína
en hann var þeim ákaflega hollur
og góður. Hann átti engan venju-
legan lífsförunaut heldur Lilju
Hjörleifsdóttur frá Vestmannaeyj-
um, konu með gullhjarta og marg-
faldan Islandsmeistara í köku-
gerð. Hann átti sand af börnum,
Hjölla og Benna og Gulla og Lullu
og Ingu Rós, hann var fjölskyldu-
maður og meira og betra jólabarn
en nokkur manneskja sem hefur
orðið á vegi mínum fyrr eða siðar.
Hann var byrjaður að skreyta
húsið sitt í október og sparaði
hvorki veggskraut né músastiga.
Og þótt mér þætti þar stundum
dálítið ofhlaðið þá stóð ég frammi
fyrir þeirri staðreynd að innra
með Steinari bjó merkilegur list-
málari sem hann hefði kannski
getað kynnst betur hefði hann hirt
um að berja fastar upp á hjá hon-
um. Hann málaði eina litla myncV
af fjalli sem hefur staðið fyrir sínu
þann aldarfjórðung sem liðinn er
síðan ég sá myndina fyrst.
Kannski þar sé fellið okkar,
rjúpnafjallið dýrðlega sem alltaf
var handan við næstu hæð.
Þegar kom að því að ég samdi
skáldsöguna Tröllakirkju þá hlaut
það að verða að Steinar gengi inn í
bókina og legði einni persónunni
til nokkuð af manngæsku sinni,
mildi og glæsimennsku. Ég orðaði
þetta aldrei við mág minn og ég er
ekki viss um að það hefði skipt
hann miklu, honum þótti eins og
skiljanlegt er skemmtilegra að
stinga spólu í tækið og kíkja á ein^,
góða með „Klintinum", en að lesa
grafalvarlegar bókmenntir.
Það er misskilningur að rithöf-
undar sæki sér efnivið til fólks
sem þeim er í nöp við þegar þeir
skrifa bækur. Það er nú öðru nær.
Þá leita menn fanga hjá þeim sem
þeir líta upp til og elska.
Olafur Gunnarsson.
Látinn er æskuvinur minn Stein-
ar Benjamínsson. Þegar við Steinat?
vorum 11 ára lágu leiðir okkar fyrst
saman. Þá vora foreldrar okkar að
byggja einbýlishús í Heiðargerði í
smáíbúðahverfinu. Þegar við flutt-
um þangað þótti þetta langt út úr
bænum. Það var enginn skóli kom-
inn í hverfið. Við Steinar fóram
saman í Laugarnesskóla og lentum
saman í bekk. Það var skólabíll sem
keyrði okkur í skólann og var oft
mikið fjör í skólabílnum. Við strák-
arnir í hverfinu voram með okkar
eigið fótboltafélag sem hét Þröstur.
Við voram mikið í fótbolta og oft
voram við langt fram á kvöld í leikj-
um úti enda var ekkert sjónvai-p þá
til að sitja yfir. Steinar reyndist
góður félagi og hjálpsamur, hanrt
var fljótur til ef á þurfti að halda.
Steinar bjó í nokkur ár í Vest-
mannaeyjum og vann þar ýmis
störf. Hann fór á sjóinn og keyrði
rátu með ferðamenn um Eyjuna
eftir gos. Fyrir nokkram áram
veiktist Steinar og var hann búinn
að vera mjög sterkur í sínum veik-
indum. Steinar átti góða konu, Lilju
Dóru, sem reyndist honum hin
sterka stoð í hans veikindum. Þeg-
ar ég heimsótti hann á Sjúkrahús
Reykjavíkur var hann að fylgjast
með heimsmeistarakeppninni í fót-
bolta og stytti það honum stundir.
Ég votta fjölskyldu Steinars og
systkinum hans samúð mína.
Árni Friðrik Markússon.1
Handrit afmælis- og minningargreina skulu
vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett.
Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disk-
lingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er
móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru
nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect eru einnig auðveld í
úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í
bréfasíma 569 1115, eða á netfang þess
(minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið
greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.
Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum.
Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina
fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðal-
línubil og hæfilega línulengd - eða 2.200
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnar-
nöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunuijv-
öarösl^om 1
, v/ l-ossvogskirkjugará y
554 0500 /
---■---^ *