Dagblaðið Vísir - DV - 27.02.1993, Blaðsíða 15

Dagblaðið Vísir - DV - 27.02.1993, Blaðsíða 15
LAUGARDAGUR 27. FEBRÚAR1993. 15 Nagdýr í nábýli Pistilskrifari er dagfarsprúður maður og kippir sér ekki upp við smámuni. Reglur hef ég fáar sett og treyst á pað að hlutirnir reddist. Mál hafa æxlast þann veg að minn betri helmingur hefur stýrt heimilishaldi og börnum og ég í besta falli talið mig hafa frestandi neitunarvald, likt og forseti íslands gagnvart fram- kvæmdavaldinu. Eina reglu setti ég þó og hef reynt að halda. Ég vil ekki gæludýr inn á heimtiið. Gaukurinn Olli aumingi Sumum finnst þetta skrítið og telja að ég sé ekki dýravinur og því síður vinur barnanna minna sem hefðu gott af þvi að umgangast dýrin. Það á þó alls ekki við. Ég vil bórnunum allt hið besta og hef gaman af dýrum annars staðar en inni á heimilum. Ég sýni þó umburðarlyndi fólki sem er með dýr á heimilum sínum. Þannig hef ég horft upp á góðvini okkar hjóna ala upp kanínur, ótal páfagauka og nagdýr af ýmsum gerðum. Þau halda nú páfagauks- ræksni sem gegnir því óvirðulega nafni Olli aumingi. OUi þessi er talinn fremur heimskur og um leið hughtill eins og nafnið bendir til. Hann vill því helst halda sig í búr- inu og sýnir engar sérstakar fiug- kúnstir. Kanínu skilað í húmi nætur Lengi framan af vorum við hjón- in sama sinnis í þessum dýramál- um. Hún óttaðist, líkt og ég, að lét- um við undan suði um dýr lenti umönnun öll á okkur. Ég segj okk- ur en veit þó að konan taldi þetta lenda allt á sér. Þá mun hún miða við ónnur afrek eiginmanns síns í heimilishaldi. Ég man til dæmis röggsemi konunnar gagnvart yngri bróður sínum fyrir margt löngu. Strákurinn, þá á barnsaldri, hafði vélað foreldra sína til þess að gefa sér kanínur. Kvikindin voru keypt í Sædýrasafninu sem þá var og hét. Þar var hægt að fá dýr af ýms- um tegundum þótt varla tilheyrðu þau sædýrum. Fljótt kom á daginn að það var mikið verk að sjá um kanínurnar og því nennti enginn. Mín tók sig því til áð næturlagi og skilaði kanínunum í Sædýrasafnið. Hún fór þar að líkt og ræningjarnir í Kardimommubænum. Þeir skil- uðu Soffíu frænku þegar þeir höfðu fengið nóg af hreinlætisæðinu í henni. Vonandi hafa sædýramenn getað selt kanínurnar öörum sak- lausum foreldrum. Ósamlyndi fugla Við hjónin vorum þvi samtaka þegar við neituðum börnunum um gæludýr. Að vísu brustu varnir mínar fyrir allmörgum árum. Þá tókst syni okkar að koma páfa- gauki inn á heimihð. Búr var feng- ið utan um fuglinn og undu þeir nú glaðir við sitt, sveinninn og gaukurinn. Að systur sveinsins setti hins vegar nokkra ógleði. Hún taldi gæðum heimsms misskipt. Bróðirinn ætti gauk og búr en hún ekki neitt. Til þess að hugga barns- hjartað hélt móðirin af stað í gælu- dýrabúð og kom heim með annan gauk og annað búr. Stúlkan tók gleði sína en ég tók að efast um gleði gaukanna. Þeir görguðu ákaft hvor í sínu búri og héldu fyrir mér vöku. Við hjónin ræddum ástandið og komumst að því að ómannúðlegt væri að halda fuglunum aðskild- um. Við settum þá því saman í búr og héldum að þar með væru öll vandamál úr sögunni. En þá tók ekki betra við. Fiðurfénaður þessi reifst nú ákaflega og vildi hvorugur láta sinn hlut. Það varð því snar- lega að setja þá aftur á sinn stað sinn í hvoru barnaherberginu. Fuglarnir voru ekki lengur í hættu en héldu samt áfram næturbUstr- inu. Verra var þó að krakkarnir misstu fljótt áhugann á fuglunum og það kom í hlut móður þeirra að gefa þeim. Um þverbak keyrði þeg- ar strákurinn stakk hundakexi í búrið hjá sínum gauk og taldi þar með vikuskammtinn tryggðan fyr- ir fughnn. Við hjónin urðum þvi harla glöð þegar samningar tókust um að gefa báða fuglana með öUu tilheyrandi. Taldi ég dýrahald okkar heyra sög- unni til og undi glaður við mitt næstu misseri. Laugardagspistill Jónas Haraldsson fréttastjóri Gullhamstur í kúlu Það var svo á liðnu hausti að dóttir okkar, sú er áður átti gauk- inn, fór mjög að venja komur sínar til frændfólks síns nokkru vestar í bænum. Þar var og er gott fólk og tiúft heim að sækja en aðdráttarafl- ið nú var engu að síður gullhamst- ur. Þetta kvikindi voru frændur stúlkunnar með öllum stundum. Þeir hnoðuðu dýrið framog til baka milh þess sem það þeysti um gólf í glerkúlu. Ég gerði engar athuga- semdir við heimsóknir dóttur minnar til að skoða nagdýrið. Ég fagnaði þeim raunar og taldi það af hinu góða að aðrir foreldrar sætu uppi með þetta loðna kvikindi sem mér sýndist standa einhvers staðar mitt á milh músar og rottu í útiiti. Tekinn í bólinu Ég uggöi ekki að mér og þóttist þekkja konu mína. Fátt hræðist hún meira en mýs og rottur nema ef vera skyldu kóngulær. Það hvarflaði því aldrei að mér að loðið smádýr kæmi inn á okkar heimUi. Frændurnir Utiu komu að vísu einu sinni með loðdýrið í heimsókn en þá var það ekki tekið úr glerkúl- unni. Hægt var að faUast á það fyr- irkomulag. Ég greip því ekki til neinna varúðarráðstafana þrátt fyrir suðið í stelpunni um að eign- ast hamstur. Grunlaus lét ég hrein- lega taka mig í bólinu. Sú árás á mína einu grundvaUar- reglu var úthugsuð. Frændurnir komu til okkar í heimsókn á jólun- um með foreldrum sinum. Eg tók eftir því að þeir komu með hamstur í búri og það kom ekki á óvart. Raunar hugsaði ég með mér að þetta væri sniðugt. Nú léku krakk- arnir sér með dýrið og við fuUorðna fóUdð fengjum tíma til að tala sam- an yfir jólasmákökunum. Hamst- urinn færi síðan heim með sínu fólki. Eitthvað var þó svUi minn, faðir drengjanna, skrítinn á svip þegar hamsturinn bar á góma. Þeg- ar þau sýndu á sér fararsnið um kvöldið bað ég þau endtiega að muna eftir fósturbarninu. Ég ætl- aði ekki að herbergja það nætur- langt. Þá fékk ég gusuna. Þetta var nýtt dýr og gjöf til dóttur okkar hjóna. Ég leit á konuna í þeirri fuU- vissu að hún myndi styðja mig og neita að fá nagdýr inn á heimUið. Hún var eins og engUl í framan og jóladýrðin skein af henni. Það var eins og hún hefði aUtaf þráð að fá mús, rottu eða hamstur til eignar og ábúðar. Frændfólkið bauð góða nótt og kvaddi. Eftir sátum við með nagdýrið. Hamstur hleypur í hjóli Hver andskotinn er þetta? sagði ég og orðbragðið var ekki jólalegt. Eigum við að sirja uppi með þetta kvUtindi næstu árin? Hver sam- þykkir þetta? Ég, sagði konan eins og ekkert væri. Laglega hafði nú verið farið á bak við mig. Móðir drengjanna og systir konu minnar hafði spurt hana hvort verða mætti við óskum dóttur okkar. Minn betri helmingur samþykkti aö taka við nagdýrinu - konan sem stekkur hæð sína í öUum herklæðum ef hajjamús verður á vegi hennar. A jólanótt bættist því við nýr meðlimur heimUisins - hamstur í búri. Og í búrinu var hjól til þess að dýrið fengi næga hreyfingu. Og þetta dýr var hreyfiþurfi. A jóla- nótt og aðfaranótt annars í jólum skeiðaði kvUcindið ýmist eða brokkaði í hjóUnu svo söng í. Nag- dýrið hélt fyrir mér vöku Ukt og gaukarnir forðum. Mæðgurnar sváfu engUbjartar og hamingju- samar og heyröu ekki neitt Rauðeygður í baðherberginu Hamstur þessi er þeirrar náttúru að hann er albínói og því hvitur á skinn og rauðeygður. Þetta varð til þess að stelpan kaUar kvUtindið AUa albínóa eða bara AUa. Bróðir hennar, kominn á virðulegan ald- ur, lagði til að dýrið yrði nefnt Alm- ar. Hann komst ekki upp með það. Ég náði samkomulagi við konu mína og dóttur um að flyrja AUa úr barnaherberginu inn á bað þriðju nóttina. Þá gat ég lokað á skeiðspretti hans í hjóhnu. Ég náði því nokkrum svefni áður en ég mætti aftur til vinnu eftir jóUn. Að vísu þótti mér það fyrstu dagana svoUtið undarlegt að fara í sturtu að morgni dags um leið og AUi góndi rauðeygður á mig. Það hefur þó vanist furðanlega og AUi er ekki áhugasamari um þessi morgun- verk mín en svo að hann brokkar gjarnan í hjótinu meðan ég skola af mér. Sambúð skánar Ég geng út frá því að AUi sé karl- kyns en hef þó engar sönnur á því. Ég hef ekki séð neitt á skepnunni sem hægt væri að nota til kyngrein- ingar. Þar kemur og tti að ég hef enn ekki tekið á honum en ein- hvern tíma hlýtur að koma að því. Ég er nefnUega farinn að venjast AUa og kann aUs ekki tila við hann. Ég ávarpa hann oft á morgnana þegar ég raka mig og hann tekur því ekki fálega. Þá hef ég gaukað að honum korni og korni þegar vel Uggur á mér. Það sem mesta undrun mína vek- ur þó er það að sjá eigjnkonu mína handleika AUa. Hún sem áður gat ekki klappað ketti. Fróðlegt verður að sjá í sumar þegar hún hittir fyrstu hagamúsina, svo ekki sé nú minnst á kóngulærnar blessaðar.

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.