Dagblaðið Vísir - DV - 27.02.1993, Blaðsíða 22

Dagblaðið Vísir - DV - 27.02.1993, Blaðsíða 22
22 LAUGARDAGUR 27. FEBRUAR1993 Sérstæð sakamál Bemd Bunse. Hér átti fjölskyldan heima. Hann gerði sér fallöxi Það má í raun segja að sorgar- leikurinn hafði byrjað þann dag sem Bernd Bunse fæddist, en hann kom í heiminn þann 16. september 1966. Fæðingin reyndist móöur hans um of og hún lést fáum klukkustundum eftir hana, en hún hafði gengiö með þríbura. Þeir héldu allir lifi. Bunse-hjónin höfðu átt tvö börn fyrir svo að faðirinn sat nú einn uppi með fimm börn. Þríburarnir, tveir piltar og ein stúlka, voru skírð Bernd, Dirk og Heike. Börnin tvö, sem fyrir höfðu verið, voru tvíburar sem fæðst höfðu fjórum árum áður og hétu þau Klavs og Dagmar. Næstu tvö árin sá faöirinn, Bunse, um börnin auk þess sem hann sinnti störfum sínum og gekk það nokkuð vel, þótt óneitanlega væri mikið að gera á heimilinu. En það er vart við því aö búast að ungur maður uni einlífi um langa hríð og þar kom því að Bunse fór að svipast um eftir konuefni. Annað hjónaband Bunse hafði ekki bara erfiði held- ur erindi og brátt komst hann í kynni við konu sem honum leist vel á. Þau fóru að fara út saman og þar kom aö þau ákváöu aö ganga í hjónaband. Nýja konan gerði sér auðvitað U'óst að hennar biðu mikil og erfið heimilisstörf en hún lét það ekki á sig fá. Stjúpmóðirin fór nú að sjá um börnin fimm. Hún fór sínar eigin leiðir í uppeldinu og mótaði afstöðu sína til barnanna sem einstaklinga en ekki sem systkinahóps. Og brátt fór að koma í ljós að hún var mis- jafnlega hrifin af börnunum. Sum- um þeirra sýndi hún meiri ástúð og umhyggju en öðrum. Og hún gerði einnig misjafnlega harðar kröfur til þeirra um góða fram- komu. Heike, einn þríburanna, varð brátt augasteinn hennar. Það var fátt sem stjúpmóðirin vildi ekki gera fyrir hana. Hún naut mikils kærleiks og stöðugt var hún að fá gjafir. Þá var þess gætt að hlífa henni við flestum óþægindum dag- legs lífs og er Ijóst að í raun var Heike vernduð um of, allt frá morgni til kvölds. Vandi Bernds Bernd, einn þríburanna, var hins vegar ekki jafn heppinn og Heike. Hann var ekki í náðinni hjá stjúp- móður sinni. Hún sinnti honum vart umfram það allra nauðsynleg- asta og hann naut lítils sem einskis kærleiks. Er frá leið þróaðist þetta ástand til hins verra og samband Bernds við stjúpmóðurina fór að einkenn- ast af afskiptaleysi og hatri. Hann fjékk aldrei að heyra vingjarnlegt orð og fékk aldrei klapp á kinn. Hins vegar fór að bera á því að stjúpmóðirin sparkaði í hann og þar kom að segja mátti að hann þyrfti lítils annars að vænta á heimilinu. Bernd átti nú í raun viö svipaðan vanda að ræða og börnin í ævintýr- unum sem urðu að sætta sig við að eiga vonda srjúpmöður. Munur- inn á Bernd og bórnunum í ævin- týrunum var aftur sá að í þeim endar allt vel. Faðir Bernds gerði sér í fyrstu litla grein fyrir því sem var að gerast á heimilinu meðan hann var í vinnunni. Þegar ástandið fór að verða svo slæmt að það fór ekki lengur fram hjá honum lét hann svo sem hann sæi ekki hvað var að gerast. Fylgdi fordæminu Það leið svo ekki á lóngu þar til faðir Bernds tók að umgangast hann á sama hátt og stjúpmóðirin. Það leiddi aftur til þess að hin börn- in fjögur fóru smám saman að líta svo á að bróðir þeirra ætti skfiið þá meðferð sem hann fékk hjá föð- urnum og stjúpmóðurinni og því ættu þau líka að taka hana upp. Bernd varð því sá sem allir gátu farið með eins og þeir vildu. Hann reyndi hins vegar stöðugt að fá eitthvað af þeim kærleik og umhyggju sem systkini hans fengu. En þaö tókst honum ekki. Honum varð því tíðlitið til systur sinnar, Heike, sem var í svo miklu uppá- haldi. Hún fékk allt sem hún bað um og var hlíft við öllu sem erfitt var eða mjög óþægilegt en hann varð að taka skömmum og niður- lægingu dag eftír dag. Og þar kom að hann var sem plága á heimilinu og þá ákváðu stjúpmóðirin og faðir- inn að senda hann á barnaheimili. Þaö gerðist áður en hann var orð- inn tíu ára. Það með átti vandamál- ið að vera leyst. Heim aftur Bernd var ekki lengi á barna- heimilinu sem hann var sendur á. Þaðan var hann sendur á annað og þannig gekk það nokkrum sinn- um. Loks var hann sendur á heim- ili fyrir börn sem þörfnuðust með- ferðar sálfræðinga og geðlækna. Það var í Hamborg. Þar tókst sér- fræðingunum aldrei að komast að því hvað bjó að baki þeim vanda sem þjáði Bernd. Starfsfólk þessa heimihs minnist Bernds sem afar tilfinninganæms drengs með mjög góðar gáfur. „Hann var næstum því undrabarn í stærðfræði," var haft eftír einum kennara hans þar. „Það var vart til það dæmi sem hann gat ekki leyst." Þegar Bernd var orðinn tólf ára var hann sendur heim aftur og þá tók ekki betra við en fyrr. Að stað- aldri var hann sleginn og í hann sparkað og andlegar pyntingar varð hann að þola daglega. Stjúp- móðir hans og faðir hættu þannig að tala við hann þegar hann varð fjórtán ára og fóru nú óll tjáskipti þannig fram að skipst var á bréfum. Ömurlegt heimilislíf Bernd var með öllu orðinn utan- gátta en í þessari eymd sinni lét hann sig engu að síður dreyma um að fá að njóta þess kærleiks sem systir hans, Heike, var sýndur. En þegar allt hélt áfram að snúast á verri veg fyrir hann varð mikil breyting á tilfinningalífi hans. Það fór nú að einkennast af hatri, eink- um á stjúpmóðurinni og Heike. Og hatrið varð stöðugt meira og meira, enda varð honum æ ljósara að hon- um yrði aldrei sýndur neinn kær- leikur af hans nánustu. Þannig gekk lifið hjá Bernd í tíu ár. Þá var hann orðinn mjög beygð- ur og bældur. Og árið 1988 sagði hann við sjálfan sig að nú væri öll von um betri daga úti. Þá barst honum bréf frá lögfræðingi þess efnis að faðir hans og stjúpmóðir vildu losna við hami af heimilinu. Þann 31. ágúst það ár skyldi hann vera farinn og yrði hann ekki við þeim tilmælum yrði lögreglan kvödd til og látin fjarlægja hann. Viðbrögðin Líf Bernds var nú í rústum. Hann hafði reynt aö koma sér fyrir í þjóð- félagnu og gerst lærlingur hjá garð- yrkjumanni, en nú var honum ljóst að hann yrði einn síns Uðs og hefði hvergi höfði sínu að að halla. Loks komst Bernd að þeirri nið- urstöðu að hann gætí ekki þolað við lengur. Og hann tók ákvörðun. Hann ætlaði að hlýða skipuninni um að hverfa af heimilinu en hann ætlaði að gera það á annan hátt en stjúpmóðir hans og faðir ætluðust til. Hann ætlaði að svipta sig lífi. En fyrst skyldi systir hans, Heike, deyja. Annars næði réttlætiö ekki fram að ganga. Síðasta daginn, sem Bernd var heima, gekk hann inn í herbergi Heike, brá nælonreipi um háls hennar og herti að. Síðan lét hann hamarshögg dynja á höfði hennar. Hamrinum stakk hann síðan undir sófa. Nú var kominn tími til að fremja sjálfsvígið. Bernd tók nú fram fall- öxi sem hann hafði smíðað með það í huga. En þegar hann ætlaði að leggja höfuðið á stokkinn bilaði kjarkurinn. í réttarsalnum í stað þess að svipta sig lífi gekk Bernd út úr húsinu, tók fram hjól- hestinn sinn og hélt heim til eldri bróður síns til að segja honum hvað gerst hafði. Þaðan hélt hann svo á næstu lögreglustöð og játaði á sig verknaðinn. Við málaferUn, sem hófust nokkru síðar, þurftí Bernd að svara tíl saka fyrir morðið á systur sinni. Þá var loks flett ofan af því hvern- ig farið hafði verið með hann í nær tvo áratugi. Þegar lýsingin á með- ferðinni lá fyrir tóku viðstaddir að skipta um skoðun á sakborningn- um. Þeirri skoðun var nú haldið á loftí að í raun ætti annað fólk en Bernd aö sitja á sakamannabekkn- um, srjúpmóðirin og faðirinn. Við venjulegar aðstæður hefði Bernd liklega fengið ævilangan fangelsisdóm, en dómarinn tók til- Ut til aðstæðna og dæmdi hann í átta ára fangelsi. Á þeim tíma skyldi hann vera í höndum sál- fræðinga og geðlækna. Málið vakti mikla athygh í Þýska- landi, enda óvenjulegt. Og þeir sem um það hafa fjaUað eftir dómsuppk- vaðninguna segja að í raun hafi það verið faðirinn og stjúpmóðirinn sem gengu út úr réttarsalnum sem dæmt fólk. Þau hafi orðið að taka dómi aUnennings fyrir það siðferðUega brot sem þau frömdu með áralangri UM meðferð á Bernd og þyrftu nú að horfast í augu við afleiðingar gerða smna, enda geti ekkert fært þeUn Heike aftur. Þannig lauk sögunni af systkin- unum sem voru lengi undir sama þaki en bjuggu samt við svo ólíkar aðstæður að segja mátti að þau Ufðu í ólíkum heunum. -

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.