Frjáls verslun - 01.04.1985, Blaðsíða 51

því þá nemur aukningin á sæl-
gætisneyslunni um 400 tonnum.
Framleiðsla innlendu fyrirtækj-
anna stendur hins vegar þvi sem
næst í stað, þannig að aukningin
eröll í innflutningnum. Við Islend-
ingar eigum ekki að sætta okkur
við minna en 70% markaðshlut-
deild.
Nói-Sírius hefur aukið sölu
sína i kilóum á undanförnum
þremur árum um 35 - 40%. Við
stöndum okkur þokkalega i sam-
keppninni. Viö höfum hreinlega
ekki annað eftirspurn í sumum
tegundum. Þetta stendur til bóta
og verður vonandi úr sögunni á
þessu ári, þegar allar vélar verða
komnar i gang. En erfiöast er að
berjast við erlendu framleiðend-
urna i verði. Gæðalega stöndum
við þeim framar, ef eitthvað. En á
síðasta ári hækkuðu t.d. afurðir
kakóbaunarinnar, kakósmjör og
kakómassi, i verði um 70%. Við
hækkuðum okkar verð á siðasta
ári um 25%. Og svo voru til
menn, sem sögðu að afnám
verðlagsákvæða myndi trylla ís-
lenska framleiðendur! Erlendu
framleiðendurnir eru ekki næst-
um jafn viðkvæmir fyrir svona
sveiflum, og geta þess vegna
haldiö óbreyttu verði hér langtim-
um saman, á meðan þeir reyna
að mylja undirsig markaðinn."
Þannig virðast stjórnvöld i
þessu landi alltaf eiga við stóriðju
og stóriðnað, þegar islenskur
iðnaður ber á góma. Ég hefi ekk-
ert á móti stóriðju, langt frá því,
og geri mér fulla grein fyrir mikil-
vægi hennar. En þá sjaldan, sem
rikið reynir að örva íslenskan
smáiönað, þá vill þvi miður oftar
en ekki takast slysalega til, svo
sem nýleg dæmi sanna. Hins
vegar geta skömmtunarstjórar
Alþingis alls óhræddir ákveðiö að
eyóa 300 milljónum í Sjóefna-
vinnslu i þessu kjördæmi, ef
tryggt er, að greiðinn skuli endur-
goldinn með svipaðri fjárfestingu
i hinu kjördæminu. Siðan þegar i
Ijós kemur, að fjárfestingin er vit-
lausari en tali tekur, geta skyn-
samir menn ekki fengið að draga
i land með þeim rökum að betri
sé hálfur skaði en allur. Á sama
tima verða islensk iðnfyrirtæki,
þar sem ríkiö á enga aðild, en
styrkja vilja sig í samkeppni og
koma á aukinni hagræðingu, að
berjast fyrir lífi sinu meö kjafti og
klóm og kreista hverja krónu úr
fjárfestingalánasjóðum og
bankastofnunum.
Raforkuverð hér er margfalt
hærra til iönfyrirtækja en t.d. á
hinum Norðurlöndunum, þar sem
raforkan er sums staðar fram-
leidd með oliu. Hér eru að rísa
verksmiðjur i rikiseign, þar sem
stjórnendur beinlínis hafa i hót-
unum, að fái þeir ekki orkuna á
þessu og hinu verðinu, langt und-
ir markaðsverði, þá munu þeir
bara kaupa annan ofn, sem
brennir oliu, þó hann kosti ein-
hverjar milljónir i viðbót. Og þetta
er sagt þó hinn sé kominn til
landsins og biði uppsetningar.
Það væri gaman aö sjá viðbrögð-
in ef við smákallarnir byrjuðum
að brúka okkur á þennan hátt. Ég
er smeykur um að það kostaði
okkur einn „gúmoren“ eða tvo.
En við getum einnig litið á aðra
hluti. Mér finnst það ekki eðlilegt,
aö fyrirtæki, sem nýtur einokun-
araðstöðu, og til skamms tima
mikilla skattfriöinda og jafnvel
skattleysis, skuli geta farið i
samkeppni við almenn iðnfyrir-
tæki. Tökum sem dæmi fyrirtæki,
sem hefur einokun á kaupum,
vinnslu og sölu mjólkurafurða. Er
eðlilegt, aö það geti siðan sem
aukabúgrein, hafið framleiðslu á
is, brauðmeti alls konar og kök-
um og djúsi?
í framhaldi af þessu má einnig
minna á óþolandi mismunun á
innheimtu vörugjalda á milli ein-
stakra framleiðslugreina. Þetta
eru dæmi um ósanngjarna sam-
keppni."
Að lokum: Borðar þú
mikið sælgæti?
„Ég er óttalega svag fyrir öllu,
sem veitir manni ánægju, þar á
meðal sælgæti."
Nýtt líf—
tískublað
BlaÖið sem bregst ekki
— Áskriftarsími 82300
51