Lesbók Morgunblaðsins - 23.12.1964, Blaðsíða 14

Lesbók Morgunblaðsins - 23.12.1964, Blaðsíða 14
Fréttin um bankarániö (eins og hún værí skrífuð í útlöndum) IGÆR gerðist sá atburð- ur í Aðalbankanum, að tveimur óþekktum mönnum tókst að ræna 750 þúsund krón- um og hyerfa á braut, án þess að nokkur fengi rönd við reist. Gerð- ist þetta um hábjartan daginn á mesta annatíma bankans. VATNSBYSSA Lögreglunni var þegar gert að- vart, og þegar hún kom á vettvang, fann lögregluþjónn númer 234, Gest- ur Jónatansson, skotvopn á gangstétt- inni fyrir utan bankann. Var þetta byssa sú, sem annar þjófanna hafði otað að gjaldkeranum, en við nánari athugun kom á daginn, að þetta var aðeins vatnsbyssa. TAUGAÁFALL Aðalgjaldkeri bankans, Aðalbjðrn Aðalsteinsson, var fluttur á Slysa- varðstofuna, þar eð hann hafði feng- ið taugaáfall. Skv. upplýsingum, sem blaðið fékk hjá Slysavarðstofunni, er hann nú á góðum batavegi, Hjálparsveit skáta leitar nú þjóf- anna með aðstoð sporhundsins Jonna. Þannig gæti fréttin litið út. Stutt- orð og gagnorð. Engar hugleiðingar fram yfir staðreyndirnar í málinu. Með hæfiloga stórri fyrirsögn og fjögurra dáika mynd (t.d. af spor- bundinum eða vatnsbyssunni), væri frásögnin fullkomin. Til hvers líka að teygja lopann, þegar nóg er af efni í blaðinu? Hins vegar er ekki hægt að neita því, að frétt, eins og þá, sem að ofan getur, mætti færa í mjög áhrifaríkan búning. Oft og tíðum er það líka ákaf ¦ lega freistandi. Fréttin um ránið í Aðalbankanum er til dæmis hin ákjósanlegasta uppistaða í spennandi smásögu. Yfirskriftin gæti verið eitthvað á þessa leið: viö jöröu á auqabragði. Viö endur tökum: Sýndu engan mótþróa, laqsi, því annars veröur þér kál- aö". Það varð þögn, löng þögn. Aðalbjörn Aðalsteinsson, aðal- gjaldkeri, starði höggdofa á velktan pappírssnepilinn, sem lá á borðinu fyrir framan hann. Gat þetta átt sér stað? Hann lyfti gleraugunum upp á ennið og pirði augun á manninn, sem hafði ýtt miðanum til hans, hávaxinn náunga, klæddan í svart- an frakka, rauðbirkinn, augun hulin undir lútandi hattbarði. Svo ræskti hann sig, klóraði sér vandræðalega í kollinum, hreyfinigar hikandi, lát- bragð þvingað. yrði banikanum lokað; gæti hann beð- ið þangað til, gæti hann dregið af- hendingu peninganna, þar, til buið væri að loka bankanum? Nei, óhugs- andi. Núna var einmitt mesti anna- tíminn, rétt fyrir lokun; hvað var til ráða, hvað gat hann gert? Hann var á báðum áttum, hann hamraði fingrunum óþolinmóður í borðið, leit í kringum sig. Enginn samstarfsmanna hans veitti honum athygli. Allir voru önnum kafnir, þetta var rétt fyrir lokun, mesti anna- tíminn. Maðurinn í svarta frakkanum hafði ekki sagt aukatekið orð, pappírs snepillinn lá á borðinu milli þeirra. Aðalbjörn setti aftur á sig gleraugun og las hann einu sinni enn. Jú, þetta voru glæpamenn, stór- n Sýndu engan mót- þróa, lagsi, því annars verður þér kálað." Hann las það aftur: „Láttu þér elcki brepSa, þectar þú lest þessar línur, en haföu þaö hugfast, aö þetta er fúlasta álvara Tœmdu peningaskúffuna í hvelli, láttu seölana sér í voka og smá- myntina sér. Ef þú sýnir hinn minnsta mótþróa, þá muntu fá aö súpa af því seyöinu, því aö félaqi minn stendur í anddyrinu, reiðubú- inn «ð kasta D.D.T. sprengju í sal inn, en hún mun jafna T^etta hús C^Sj/í3-* >• Gat það verið? Hann sagði ekkert, gat ekkert sagt, þagði, steinþagði. Þögnin var drepandi. Hann hvarflaði auigunum til dyr- anna. Jú, það bar ekki á ijðru: Þarna stóð svartklæddur maður með slút- andi hattbarð, þeir voru tvímæla- laust af sama sauðahúsinu, það var ekki um að villast; hann hallaði sér upp að dyrastafnum, þetta var sam- særi, fíann hélt á poka í annarri hend inni, sprengjunni, D.D.T. sprengjunni, tvímælalaust samsærL Aðalbjörn Aðalsteinsson reyndi að hugsa rökrétt: eftir tíu mínútur Maðurinn í svarta frakkanuni var orðinn óþolinmóður. glæpamenn, þeir mundu ekki skirrast við að láta til skarar skríða, þetta voru ófyrirleitnir þorparar. , Hann yrði að bjarga Aðalbankanum frá því að verða fórnarlamb D.D.T. sprengjunnar hræðilegu. Tortíming blasti við, hann yrði að firra vand- ræðum, hann yrði að verða við ósk þessa draugalega, ókunnuga, svart- klædda manns, þessa glæpamanns, stórglæpamanns. • Hann yrði. >að var blátt áfram skylda hans, og um leið stórkostleg hetjudáð: tvær flugur í einu höggi. Daginn eftir kæmu myndir af honum í öllum blöð- unum, samtal við hann, hann yrði hafinn upp til skýjanna, hann yrði hetja dagsins. Hann var þegar far- inn að ímynda sér. fyrirsagnirnar: „Fyrir frábært snarræði og fífldjarfa hetjulund aðalgjaldkera Aðalbank- ans, Aðalbjörns Aðalsteinssonar, fórst það fyrir á elleftu stundu, að Aðal- bankinn yrði sprengdur í loft upp!" Aðalbjörn Aðalsteinsson, aðal- gjaldkeri, brosti með sjálfum sér. Hann fálmaði eftir hvítum lérefts- poka, hendurnar skulfu dálítið, en hann reyndi að vera rólegur. Það var um að gera að vekja ekki grun, um að gera. Að öðrum kosti gæti hann ekki 'bjargað Aðalbankanum frá glötun, að öðrum kosti yrði hann ekki fræg- ur. Hann tók peningastaflana, hvern á eftir öðrum og lét þá hverfa ofan í pokann; hann var búinn að ákveða sig, já vissulega — eða var það ann- ars ekki? Var hann nú kannski að gera eitthvert bannsett glappaskotið? Var verið að hafa hann að ginningar- fífli? Hann hætti sem snöiggvast að láta peningana í pokann, leit á svart- klædda manninn, draugalega, sem stóð andspænis honum. Var þetta ein- hver galgopi? Var þetta í raun og veru rán? Var maðurinn,- sem stóð við dyrnar, í raun og veru með D.D.T. sprengju? Hann leit til dyranna enn einu sinni.^ Þarna stóð sá svartklæddi otg hélt á poka í annarri hendinni. Aðalbjörn Aðalsteinsson fann augnaráð hans hvíla á sér, stingandi, drepandi. Jú, þetta var í raun og veru rán, tvímælalaust samsæri Svartklæddi maðurinn andspænis honum hamraði fingrunum óþolin- móður í borðröndina. Aðalbirni Aðalsteinssyni rann kalt vatn milli skinns og hörunds. Hvílíkir glæpamenn, stórglæpamenn, já, qg sniilingar, hvílíkir snillingar, hugmyndaauðgin, skipulagningin. Hann brosti útí annað munnvikið og Framhald á bls. 18. 14 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS- 38. tbl. 1964

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.