Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1965, Blaðsíða 31

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1965, Blaðsíða 31
Bj'ó upp l miðjar hlíðar.** Svo var þá skipinu snúið tíl lands, og slysalaust svamlaði það, oftast með öldu- stolök í kafi, áfram, áfram — með stefnu á Sauðanesið. Lengstum stóð Jóhannes ejálfur við stjórn: „Sikkrast, sikkrast, drengiír minn." sagði hann, þegar Guðni var að bjóða honum að hvíla hann. „Það er öllu óhætt tneð blóðhitann hans Jóa gamla Bjarna- sonar, það er gamalt og margreynt galdramannablóð í honum. Passið þið foara, strákar mínir, að stappa og berja ykkur svo, að þið króknið ekki, sem ætti reyndar ekki að koma til í frosttausu veðrinu. Ekki er sjófrostið. Það er eins og það ylji mann að fá á sig sjógusu, og hvað skyldi deyfa betur sutt en að súpa á sjó? Það er verst, að hann Stjáni litli lætur svo bölvanlega, að það er varla gerlegt að þið hitið ykkur við að fljúg- ast á." Svona fórust honum orð við básetana, og annað veifið mælti hann nokkur vel- valin orð til skipsins: „Já, svona vinurinn, þetta gekk, nú foærilega...... Nei, nú stakkstu þér í dýpsta lagi. Mér að kenna? Segðu mér ekkert af því, — ég er eins samgróinn bér hérna við rórpinnann og kjölurinn er stefninu...... Svona, já, — þarna tókst þér aftur upp. Þetta styttist nú óðum. Og hugsaðu þér, hvað þér Kður vel, þegar þú ert lagztur á sléttum sjó á Flateyrarlæginu!" brygftiunni, og bráM kom þar, að þre- mennm,garnir stukku ofan í hann. Nú skyLdi leggja leið sína á síimstöðina, áð- ur en gengið væri á fiund Kjartans Rósinkranzsonaij. Biðstofa símstöðvarinnar á Flateyri var aðeins Htil kompa, hvergi hægt að tylla sér niður. Þeir stóðu og ræddu, Jóhannes og Sigurður, þegar Jóhannes hafði beðið um símtal við Carl Proppé. Jú, Jóhannes var svo sem bærilega mál- hress, og Sigurður þurfti heldur betur að skýra frá þvi, hvernig honum hefði K, vmd, og hann ranka'ði ekki við sér fyrr en þar sem hann lá undir beru Jpifti og Jóhannes, skipstjóri, var að heila úr vatnsfötu yfir höfuð honum. En Ludvig náði séfr fljótt, og næstu daganna naut hann — eins og félagar hans — góðrar matarvistar á heimili Kjartans Rósinkranzsonar. Svo er þá í rauninni ekki frá neinu eftirminnilegu að segja, unz haldið var af stað vestur. Njáll hafði Kristján í eftirdragi í blíðu- veðri, og tungl skein frá bláum og heið- um himni í andlit Ludvigs, þar sem hann stóð við stýrið á Njáli, en í vélarhúss- dyrunum stóð Sigurður Fr. Einarsson og söng við raust: „Ég stóð uni nótt við stjórn á völtu fleyi, er stjörnur lýstu svala vetrardröfn...." Þá greip Ludvig fram í og sagði hátt og hressilega: „Það var nú það, sem gerði gæfumun- inn á norðurleiðinni, að það var sko ekki neinn vetur eða frostbitra." Sigurður steirtþagnaSi, leit um öxl og starði á hinn 14 ára félaga sinn: „Það kann að vera sabt og rétt, en aldrei gagnast manni að vera noklkra stund svolítið rómiantískur!" k.lukkan miun hafa verið um fjög- ur eftir hádegi, þegar Kristján var kom- mn inn í mynni Önundarfjarðar, og nú skyldu menn ætla, að allar þrautir hetðu verið sigraðar. En þegar kom inn fyrir Hrafnaskálanúpinn, var veðurlagið þannig, að ýmist var allt að því logn með typpingssjóum eða allur fjörðurinn landa á miili var eins og pottur með Sjóðandi vatni. Svo máttu þeir þá varla Vikja fra risreipinu, Guðni og Ludvig. Strax og við gall rödd Jóhannesar: „Fu-a í pikk!" urðu þeir að láta risið á seglmu síga, svo að roki'ð næði ekki að þenga lárinað1 en hina litlu hyrnu, sem þá var eftir af tvírifuðu seglinu. En samt sem áður leið ekki á löngu, unz skipið var komið inn fyrir Flateyrar- oddann. Þeir Guðni og Ludvig höfðu dregið upp keðju stóra akkerisins um það bú, sem skipið köm upp í fjarðar- mynnið, og lá hún nú í snyrtilegum bugðum á framþiljunum. Svo kom þar, að Jóbannes ka.llaði: „Gerið akkerið klárt, drengir'" Síðan: „Fokkuna niður, Lúlli, Laggo, Guðni!" Og svo kvað við hið ónotalega skark keðjunnar, sem rann út um járnklætt festargatið. Næsit var þá að taka niður stórseglið og ganga tryggilega frá því, og síðan beindust augu þeirra félaga til lands. Og j'ú, jiú, _ þarna lagði Njáll frá Guðni Bjarnasoa gengið ferðin, hvað sagt hefði verið, hverjar óheillaspár. hefðu verið uppi og hverju hann hefði svarað: „Þið þekkið ekki hann Jóa Bjarna, ekki eins og við fyrir vestan. Það er ekki í fyrsta sinn, sem hann hefur snuð- að sjó og dauða um sæmilega vissan feng. — Þeir segja það nú sumir, meðal annars hann Benjamín, maður, sem veit hvað hann segir, þegar sjórinn er annars vegar: „Sjórinn, hann er löngu búinn að gefa upp alla von um að sigra í þrátefl- inu við hann Jóa, — hann leggur sig frekar eftir þeim, sem yngri eru og úr mýkra efni." Og Sigurður kerrti hnatoka og bætti við: „En ég var hræddur um drenginn, þó að hann flygi failega, þegar hann tók heljarstökkið." En hvað leið nú drengnum, efltir að hann hafði fengíð fast land undir fæt- ur? Honum hafði sannast sagt fundizt öill veröldin rugga, þegar hann sté upp á bryggjuna, og víst hafði honum veizit örðugt að láta ekki á því bera, að hann væri reikull i spori á leiðinni upp á símstöðina. Og nú stóð hann kyrr, varð að standa kyrr vegna þrengslanna í kompunni, það vissi hann, og honum fannst hann snúast hring eftir hring — eða var það ver- öldin í kringuim hann, sem snerist? Nema atlt í einu hvarf honum öll vit- >f' Hagalagðar Steingjörfingar mínir. Séra Friðrik Bergmann lét svo um mælt að guðsorðabækur Péturs bisk- ups væru fullar af steingjörfingum. Um það kvað biskup vísu þessa; Þegar hrynja háreistir hrokaveggir þínir, standa munu stöðugir steingjörfingar mínir. {Kalkofnsvegur. I Kringum 1870 var hafin nokkur kalkvinnsla í Esju skammt frá Mó- gilsá. Var komið upp kalkofnum Reykjavík til þess að brenna kalkið Af þeim er dregið nafnið Kalksofns- vegur. Kalk þetta var töluvert not að til húsagerðar í Reykjavík með- an það var unnið, en reksturinn bar sig ekki og lagðist niður eftir fáein ár. V & $J sí n.r.'tz Alhed Edward Housman: Rætt Wð dauðan mann (Tuttugasta og sjöunda kvæðið úr Ijóðabók Housmans, A Shropshire Lad, 1896) „Er eykið mitt enn að'drætti á akrinum, lætur ei vel — eins og á ævinnar dögum — í aktygjum, beizli og mél?" Jú, eykið er enn að drætti, í aktygjum marrar nóg, bótt hylji big martraðarmyrkur moldar, sem bar binn plóg. „Er knattspyrnuliðið að leikjum, liðið, sem aldrei sveik? Dunar ei dátt í velli, þótt dæmdur sé ég úr leik?" Jú, knötturinn eirir engu, um árbakkann leikurinn berst. Þinn markvörður upphlaupum öllum a£ afburðasnarræði verst. „Hefur ei látið huggast hnjákan, sem unni ég mest? Var ekki hjartasorg hennar og hörmum slegið á frest?" Jú, hamingjan lagði henni harmbót við dauða þinn. Sorgin er vaf alaust sefuð. En sof ðu nú, vinur minn. „Er vinur minn ekki óðf ús til ásta, bótt sé ég nár? Beið hans ei beður mýkri en bjó ég við liðin ár?" Vel sofa vinir bhiir; en værðina kaus ég mér í svefndyngju dauðs manns svanna; — ég segi ekki hver hann er. Guðmundur Frímann íslenzkaði. 24. desember 1965 -LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 31

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.