Morgunblaðið - 17.11.2001, Qupperneq 55

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 17. NÓVEMBER 2001 55
skemmtilegum frásögnum af kynleg-
um kvistum úr litskrúðugu mannlífi
Vestmannaeyja. Þá var lengi vakað
og mikið hlegið. Það er ekki fjarri
lagi að líkja Gogga við náttúruna í
Eyjum í litauðgi sinni og margbreyti-
leik. Saga hans var samslungin sögu
og menningu byggðarlagsins og sér-
hver hugsun hans var tengd Vest-
mannaeyjum.
Fljótlega spurðist það „suður“ að
pilturinn væri kominn með unnustu,
en hann kvæntist Hörpu Rútsdóttur
árið 1976. Georg var mikill auðnu-
maður í einkalífi en hann eignaðist
fjögur mannvænleg börn, barnabarn,
sem hann sá ekki sólina fyrir og eig-
inkonu sem stóð sem klettur við hlið
hans á hverju sem gekk en hún var
jafnframt besti vinurinn.
Georg sendi frænku sinni jafnan
fréttapistla meðan hún var við nám í
Ameríku. Hann vissi sem var að hún
hafði minni áhuga á Sjálfstæðis-
flokknum en Samfylkingunni og kom
þá reglulega úttekt á pólitískri stöðu
hennar svo sem skýringar á fylgis-
aukningu eða tapi þar sem pólitísk
reynsla hans og þekking naut sín til
fulls. Í þessum bréfum var ekki hall-
að á nokkurn mann enda var það ekki
í hans anda að tala illa um fólk.
Mannfagnaður í Stakkagerði í
Grímsnesi síðla sumars 1999, sem
börn þeirra Ted og Kidda efndu til,
var sem bergmál gamla tímans í
Klöpp. Þarna voru fjölskyldurnar
komnar saman að nýju, það var talað
hátt og mikið, gripið fram í hvert fyr-
ir öðru, dansað og hlegið fram eftir
bjartri sumarnóttinni. En forsjónar-
innar huldu vegir ákváðu að hætt
skyldi gleði er hæst hún stæði.
Frændi greindist með illvígt krabba-
mein rúmlega ári síðar sem bar hann
ofurliði.
Síðast þegar fundum okkar bar
saman sátum við með þeim hjónum
aðeins fáum vikum fyrir andlátið.
Þarna bar fyrir sterkan mann sem
vissi hvert stefndi. Í einlægni rifjaði
hann upp löngu liðna atburði úr Eyj-
um. Hann kom inn á pólitíkina og
sagði skemmtilega frá því hvernig
sérframboð hans bar að. Hann
minntist með þakklæti hversu þétt
Vestmannaeyingar stóðu við hlið
hans í þeim slag. Það var undravert
hversu vel honum lét að sjá skoplegu
hliðar tilverunnar allt til hins síðasta
þegar hann fárveikur greip á lofti at-
vik líðandi stundar og kom með drep-
fyndnar athugasemdir. Það var reisn
yfir honum til síðasta dags.
Við vottum eiginkonu, börnum,
barnabarni og systkinum hans inni-
lega samúð og biðjum Guð að styrkja
þau öll í sorginni.
Katrín, Guðfinna, Georg
og Þórður.
Nú ertu horfinn á braut, kæri fé-
lagi, þjáningar þínar horfnar og þú
kominn á stað þar sem allt er svo fal-
legt og gott. Á stað þar sem Guð hef-
ur valið þér hlutverk sem er mikil-
vægara en við getum gert okkur
grein fyrir.
Þegar ég lít til baka minnist ég
Edduferðarinnar sem farin var í
ágúst 1983. Ég var þá sextán ára
gamall og ekki leist henni ömmu
minni vel á hugmynd mína að vera
flækjast til Englands. En þegar
amma sá nöfn Gogga í Klöpp og
Hörpu á ferðalistanum sá hún að ég
yrði í góðum höndum. Ég gleymi
aldrei atviki sem gerðist í upphafi
dvalarinnar í Englandi. Við vorum í
tímaþröng á leið frá Newcastle til
Manchester á leik. Stoppað var í
litlum bæ á leiðinni; „10 mínútur og
svo brunum við af stað“ var sagt. Ég
sagði við Gogga að ég ætlaði að reyna
að finna Nottingham Forest-búning.
„Það finnur þú aldrei hér, þeir selja
bara búninga með alvöruliðum á
svona stöðum,“ sagði Goggi. Dreng-
urinn hljóp nú sem fætur toguðu um
bæinn og svo fór að búninginn var að
finna í hinum enda bæjarins, en þá
var líka tíminn liðinn og langt hlaup
til baka. Þegar ég kom til baka var
allt brjálað í rútunni, enda flest allir
United-aðdáendur. „Hvað ætlarðu að
láta okkur missa af leiknum?“ sögðu
menn. En þegar Goggi í Klöpp sá
hvað ég var með í höndunum glotti
karlinn við tönn og sagði: „Þetta
reddast allt saman.“ Með þessum
orðum var haldið af stað og auðvitað
reddaðist allt saman. Ferð þessi var
stórkostleg og oft verið um hana
rætt, en það var í þessari ferð sem
Goggi í Klöpp og Harpa voru mér
sem foreldrar og hafa verið alla tíð
síðan.
Þá minnist ég þeirra ára þegar þú
ræstir mann í útskipanir og stemmn-
inguna sem í kringum þær voru, þú
þeysandi fram og til baka á litla gula
trog-bílnum – V-27.
Þegar ég opnaði Mánabar studduð
þið hjónin dyggilega við bakið á mér
og áttum við á þessum tíma margar
gleðistundir saman, þá sérstaklega
þegar Mánabar varð fjögurra ára og
við fórum saman út að borða. Það
kvöld fórstu gjörsamlega á kostum
með gömlum sögum sem þú sagðir
okkur Heimi.
Ég gæti rifjað upp ótal mörg atvik,
svo margar voru samverustundir
okkar, en allt verður þetta vel varð-
veitt í minningunni um góðan og hlýj-
an mann, hann Gogga í Klöpp.
Elsku Goggi minn, við söknum þín
öll svo mikið, en um leið óskum við
þér alls hins besta í hinu nýja hlut-
verki. Við Dóra biðjum fyrir þér svo
og Daníel Freyr, Tanja Rut og litla
skvísa. Þau biðja fyrir Gogga afa.
Kær kveðja.
Jón Óli.
Vinur minn, Georg Þór Kristjáns-
son, er látinn langt fyrir aldur fram,
aðeins 51 árs. Vináttubönd fjöl-
skyldna okkar eiga sér djúpar rætur.
Því er mikill harmur að okkur kveð-
inn. Harmurinn er þó mestur hjá
Hörpu og börnum þeirra og systk-
inum Georgs Þórs, en í þeim hópi var
hann ávallt leiðtoginn.
Leiðir okkar Georgs Þórs lágu
fyrst saman fyrir alvöru í Eyverjum,
félagi ungra sjálfstæðismanna hér í
Eyjum. Við vorum þar saman í stjórn
og tókum svo að okkur félagið, ég
sem formaður og hann sem varafor-
maður, á árunum 1980 til 1985. Georg
Þór var þá þegar orðinn bæjarfulltrúi
fyrir Sjálfstæðisflokkinn, en Georg
var kosinn fyrst í bæjarstjórn árið
1978. Eyverjaárin verða okkur og fé-
lögum okkar ógleymanleg, fé-
lagsskapurinn var svo fínn og „mór-
allinn“ ótrúlegur og árangurinn í
pólitíkinni magnaður. Eyverjasalur-
inn var okkar staður, þar sem við
lögðum á ráðin og margar góðar hug-
myndir voru framkvæmdar sem and-
stæðingunum í pólitíkinni voru ekki
alltaf að skapi. Þegar við sendum öll-
um nýjum kjósendum sápustykki
með pólitískum skilaboðum er trú-
legast eftirminnilegasta kosninga-
bragðið sem kom frá Eyjverjum á
þessum tíma. Landsfundirnir og
SUS-þingin hafa skilið eftir sig hafsjó
af minningum, en á þessum árum
voru Eyverjar hvað öflugastir innan
SUS. Þá var heimsókn NUU (ungir
hægrimenn á Norðurlöndum) til
Eyja mjög eftirminnileg, en þar átti
Georg Þór hvað stærstan þáttnn í
hvað sú heimsókn tókst vel bæði í
starfi og leik.
Það eru þessi minningabrot ásamt
hundruðum annarra sem varpa ljósi í
því svartnætti sem dundi yfir okkur
félaga og vini Georgs Þórs við fráfall
hans. Georg Þór var alla tíð mjög
staðfastur í pólitíkinni og honum varð
ekki hnikað í þeim málum sem hann
hafði tekið ákvörðun um. Í brjósti
hans bjó rík réttlætiskennd og sann-
girni og lét hann skoðanir annarra og
þrýsting ekki raska ró sinni. Georg
Þór sat samtals í 16 ár í bæjarstjórn
Vestmannaeyja, en á vettvangi bæj-
armála sat hann í fjölda nefnda og
ráða og var m.a. um hríð forseti bæj-
arstjórnar. Þrjú kjörtímabil sat hann
fyrir Sjálfstæðisflokkinn og eitt kjör-
tímabil fyrir H-listann, sem hann
stofnaði með stuðningsmönnum sín-
um þegar honum fannst vegið að sér
við val á lista Sjálfstæðisflokksins. Í
þeim kosningum var Georg Þór sig-
urvegarinn og munaði minnstu að
hann næði inn tveimur mönnum.
Þetta framboð breytti Georgi Þór
ekki neitt. Hann var alla tíð sjálf-
stæður sjálfstæðismaður og þar
sýndi hann hvað í honum bjó.
Georg var hamhleypa í félagsmál-
um. Hann starfaði innan íþrótta-
hreyfingarinnar og Kiwanishreyfing-
arinnar í rúm 20 ár. Innan
Kiwanisklúbbsins Helgafells gegndi
hann öllum helstu embættum auk
þess að vera svæðisstjóri Sögusvæðis
og á árunum 1997 til 1998 var hann
yfirmaður Kiwanishreyfingarinnar á
Íslandi og í Færeyjum.
Georg Þór var listamaður í sér á
margan hátt, hann hefur ófáar bæk-
urnar og skinnin skrautritað. Þá
vann hann oft með okkur við að
skreyta Dalinn fyrir þjóðhátíð. Söfn-
unarárátta hans var einskonar list-
grein fyrir mér, natni hans og smekk-
vísi við að halda hlutum til haga var
hans fag og ekki síst voru myndaal-
búmin snilld. Þá átti Georg gott safn
listaverka, flest eftir listamenn frá
Eyjum.
Georg stundaði knattspyrnu á sín-
um yngri árum og var m.a. í fyrsta
liði ÍBV sem varð Íslandsmeistari í
knattspyrnu, en það var 4. fl. árið
1964.
Ég vil þakka vini mínum fyrir sam-
fylgdina. Ég vil þakka honum hrein-
skilnina og vináttuna sem var svo
dýrmæt. Nú þegar hann er farinn á
æðra tilverustig eigum við allar
minningarnar sem eru ómetanlegar.
Ég vil votta Hörpu og börnum
þeirra, og litla Georgi Þór, samúð
okkar Siggu. Megi góður Guð styrkja
þau í baráttu lífsins.
Ásmundur Friðriksson.
Við viljum með þessum orðum
minnast æskuvinar okkar Georgs
Þórs Kristjánssonar eða Gogga í
Klöpp sem hann oftast var kallaður.
Þessi vinátta nær til frumbernsku
þar sem fjölskyldur Einars og Gogga
voru vinafólk og skyldmenni. Mæð-
urnar systkinabörn austan af fjörð-
um og feðurnir þremenningar frá
Eyjum. Mjög snemma bættist jafn-
aldri okkar í hópinn Geir á Reynistað.
Þannig var þessi þrenning Einar í
Valhöll, Goggi í Klöpp og Geir á
Reynistað nánast órjúfanleg í hálfa
öld þótt leiðir okkar lægju í ýmsar
áttir vegna ytri aðstæðna er aldurinn
færðist yfir, pólitík, skólaganga, fjöl-
skyldur og mismunandi áhugamál.
En alltaf er við hittumst var mikið
spjallað og gömlu dagarnir rifjaðir
upp og þá oft á þannig tungumáli að
konurnar okkar skildu ekki hvernig
þetta væri hægt. Leikvöllur okkar
var Lautin og nánasta umhverfi eins
og svo margra peyja í miðbænum.
Ýmislegt var brallað eins og gefur að
skilja og væri það að æra óstöðugan
að fara að telja það upp. En það er
tvennt sem stendur upp úr er við rifj-
um upp lífshlaupið og alltaf samein-
aði okkur og við vitum að var Gogga
mjög hugleikið. Það var knattspyrn-
an og „Redshirts“.
Við þrír vorum saman í fyrsta Ís-
landsmeistaraliði ÍBV í knattspyrnu
árið 1964 í 4. flokki og það væri nú
synd að segja að við hefðum ekki ver-
ið svolítið grobbnir af því. Síðast en
ekki síst var það hljómsveitin Reds-
hirts sem Goggi átti hugmyndina að
því að stofna um fimmtán ára aldur.
Bítlaæðið í algleymingi og útstilling-
arglugginn hjá Bebba bank með sín-
um plötum. Redshirts er sennilega
lífseigasta hljómsveit sem stofnuð
hefur verið í Eyjum þrátt fyrir að
hafa aldrei spilað opinberlega en það
var eingöngu fyrir frábæra auglýs-
ingaherferð sem Goggi var höfuð-
paurinn í. Hún fólst í myndatöku hjá
Óskari ljós í hinum ýmsu pósum í
svörtum peysum og rauðum skyrtum
með sólgleraugu. Hver man svo sem
ekki eftir því? Við síðan dreifðum
þeim eins og hverjum öðrum leikara-
myndum. Leikaramyndirnar eru
týndar, meira að segja Franke Ava-
lon en margir eiga enn mynd af
Redshirts og svo voru nú meðlimirnir
ekki mjög til baka er Redshirts bar á
góma. Goggi var mikill fagurkeri og
vildi gjarnan vera öðruvísi og eitt
sinn stakk hann upp á því að láta
sauma á okkur sérsniðin jakkaföt í
Últíma í Reykjavík eins og voru í
tísku hjá kúrekunum í Texas þar eð
jakkinn átti að ná nánast niður að
hnjám. Við héldum að hann væri að
grínast en svo var ekki og þegar pilt-
ur var búinn að fá einhverja hugdettu
átti hún hug hans allan og varð nú
ekki svo auðveldlega aftur snúið.
Jakkafötin voru sniðin og verður að
segjast eins og er að þau voru mjög
flott og vorum við einkar stoltir af
þeim.
En nú er allt svona lagað búið. Sú
hryggilega staðreynd liggur fyrir að
Goggi er horfinn á braut og sé til líf
eftir dauðann erum við vissir um að
hann muni lifa því á jafn glaðlegan
hátt og hann gerði í hinu jarðneska
lífi. Við munum sakna hans og varð-
veita minningu um yndislegar og
ógleymanlegar stundir er við áttum
saman.
Elsku Harpa, þú og börnin hafið
staðið ykkur frábærlega á þessum
erfiðu tímum og einnig veitt okkur
styrk til að takast á við brotthvarf
hans.
Vertu sæll, Goggi.
Einar Friðþjófsson,
Geir Sigurlásson.
Ég á svo ótal margar góðar minn-
ingar um æsku okkar, vináttu og
samstarf í seinni tíð. Georg var ein-
stakur vinur og hjálpsamur í meira
lagi. Á unglingsárum okkar í Eyjum
var hljómsveitin The Hollies í algjöru
uppáhaldi. Eitt lag er með þeirri
góðu sveit sem mér hefur alla tíð þótt
lýsa persónueiginleikum Georgs. Það
er lagið He Ain’t Heavy, He’s My
Brother. Þannig var Georg í lífi sínu
og störfum. Bóngóður, hugaður og
honum þótti svo sjálfsagt að bera
byrðar með öðrum. Lagið góða sem
ég nefndi áðan (lag Bobby Scott, texti
Bob Russel) á sína sögu. Ungur
drengur bar fatlaðan bróður sinn oft
langar leiðir. Þegar nágrannarnir
fóru að spyrja hvers vegna hann
gerði þetta og hvort hann þreyttist
aldrei var svarið: Hann er ekki byrði,
hann er bróðir minn. Þannig var
Georg fjölskyldu sinni, félögum og
vinum.
Erfið leið og löng
liggur um dimmar gjár.
Enn sé ekkert ljós,
er ösla gegnum ár.
Ég hann brotinn ber,
beygður er og sár.
Ekkert þungur er
ástkær bróðir mér.
Áfram örkum við
og eitt ég markið set.
Fljótt ég finna verð,
og fá hjálp sem get,
heill (svo) verði hann
eftir hættuferð.
Ekkert þungur er
ástkær bróðir mér.
Angrar mig eitt
illa svo kenni til,
hjartans þrá
hatri fái breytt.
Fyllast fegurð á
finna kærleiksyl,
og ást hvers annars til.
Erfið leið og löng
löngu farin var.
Kross ég fann og Krist
og kærleikslogann þar.
Líkn mér gaf og ljós,
létti ok sem bar,
bróðurbyrði af,
barmi á hans svaf.
Ekkert þungur er
ástkær bróðir mér.
(Þýð. Gunnþór Ingason.)
Georg var elstur í stórum systk-
inahópi er kenndur er við húsið
Klöpp í Vestmannaeyjum. Myndar-
legt og duglegt fólk sem hefur sett
svip sinn og mark á bæjarfélagið og
auðgað það á margan hátt.
Ég veit að eiginmanns, föður, afa
og bróður, foringjans verður sárt
saknað.
Við biðjum algóðan guð um að
styrkja Hörpu, börnin og fjölskyld-
una alla á þessum erfiðu tímum.
Minningin lifir um góðhjartaðan,
fórnfúsan og frábæran dreng.
Andrés Sigmundsson
og Þuríður (Rúrý).
Í dag er borinn til grafar Georg
Þór Kristjánsson. Goggi eins og hann
var kallaður, ólst upp í miðbænum.
Hann lék knattspyrnu í lautinni með
sínum félögum, en við kynntumst í
fótboltanum fyrir 40 árum. Seinna
meir, 14 ára gamlir, urðum við Ís-
landsmeistarar með ÍBV. Það höfum
við haldið upp á reglulega á tíu ára
fresti en þar naut Goggi sín með
myndum og skreytingum enda mjög
listrænn.
Árin liðu og Goggi kynntist Hörpu
sinni og eignaðist fjölskyldu sem var
honum mikilvægust. Börnin fæddust
hvert af öðru og alvaran tók við af
fjöri og glensi unglingsáranna en allt-
af var stutt í glensið.
Það væri of langt mál að fara að
rekja allt það sem Goggi hefur verið
að sýsla við gegnum árin. En hvort
sem það var að fara á sjóinn, standa í
pólitík eða annað, var það hans hjart-
ans mál sem hann var að gera hverju
sinni. Ég má til með að segja frá þeg-
ar ég gekk í Kiwanisklúbbinn Helga-
fell á sínum tíma og var gerður að rit-
ara klúbbsins. Þá fannst mér ég vera
óreyndur. En það var ekkert mál.
Goggi var alltaf boðinn og búinn að
hjálpa til með skýrslur og annað.
Hann hafði bara gaman af því. Mér
er til efs að til hafi verið meiri Kiw-
anismaður en Goggi. Hvort sem hann
var ritari, forseti, svæðisstjóri og
seinna umdæmisstjóri hreyfingar-
innar voru öll störf rækt af áhuga og
fórnfýsi. Þetta var vinna sem þurfti
að inna af hendi, alveg sama hvort
það væri tími eða ekki.
Það er mikil eftirsjá í Gogga innan
Kiwanis, en vonandi hvatning fyrir
aðra félaga að líta yfir störf hans.
Á seinni árum höfum við farið sam-
an í skemmtiferðir með eiginkonum
okkar. Þar hefur hann verið hrókur
alls fagnaðar með ýmsum uppákom-
um, bæði í sumarhúsi Gumma og
Þuru og í samkvæmum.
Það er ekki hægt að ljúka þessari
grein án þess að nefna hvað þau
Goggi og Harpa voru góðir félagar og
vinir. Það er ekki sjálfgefið í hjóna-
bandi. Þeirra áhugamál voru þau
sömu; börnin, Kiwanis og Man. Utd.
Þetta held ég að þau hafi ræktað með
sér gegnum árin og maður dáðist að
úr fjarlægð. Þetta kom berlega fram í
veikindum Gogga þar sem málin voru
rædd af alvöru vitandi hvað var í
vændum. Veikindunum var tekið af
skynsemi og frábær styrkur sem
Harpa sýndi eiginmanni sínum.
Að lokum viljum við Inga þakka
góðum félaga góða vináttu og tryggð
gegnum árin og sendum Hörpu og
börnunum innilegustu samúðar-
kveðjur.
Friðfinnur Finnbogason
og fjölskylda.
Í dag kveðjum við góðan vin okkar,
Georg Þór Kristjánsson.
Goggi í Klöpp, eins hann var oftast
kallaður, lést aðfaranótt seinasta
sunnudags, eftir hetjulega baráttu
við þann erfiða sjúkdóm sem krabba-
meinið er. Barátta Gogga og æðru-
leysi í þessari seinustu lotu, var alveg
í samræmi við það sem við höfðum
kynnst frá honum á þeim mörgu ár-
um sem við höfum þekkst. Í starfinu í
Kiwanisklúbbnum Helgafelli, í bæj-
arstjórn á 20 ára tímabili, í nefndum
bæjarins, í lífinu sjálfu, hvar sem var.
Goggi gaf mikið af sér og var ósér-
hlífinn, alltaf tilbúinn, varla að maður
muni eftir að hann segði nei ef til
hans var leitað. Hann tók virkan þátt
í félagsmálum bæjarins, í mörgum fé-
lögum, þar á meðal innan íþrótta-
hreyfingarinnar sem og í Kiwanis-
hreyfingunni þar sem hann gaf kost á
sér til æðstu embætta.
Árið 1998–1999 gegndi Goggi
æðsta embætti Kiwanishreyfingar-
innar á Íslandi og í Færeyjum, þá
sem umdæmisstjóri. Það er margs að
minnast og þá ekki síst frá því sem
við brölluðum, nokkrir vinirnir. Á
seinni árum gerðum við, meðal ann-
ars, okkur það til dundurs að hittast
eina og eina kvöldstund á ári og rifja
upp fyrri tíma tónlist og tíðaranda.
Sérstaklega var farið í gegnum besta
tímabilið að okkar mati, sem spann-
aði Bítlatímabilið og flest það sem á
eftir kom. Það duldist engum hvaða
hljómsveit var meðal þeirra sem
mest var í uppáhaldi hjá Gogga, það
var hljómsveitin Hollies. Hann hafði
mikið dálæti á þeirri hljómsveit og
lögin Bus stop, Sorry Suzanne, He
aińt heavy, hés my brother, svo ein-
hver séu nefnd, fengu reglulega spil-
un þessi kvöld, svo ekki sé meira
sagt. Þessu uppátæki okkar var fylgt
eftir með ferð vinanna og eigin-
kvenna í bústað okkar hjóna, „ritara-
þing“ eins og við kölluðum ferðina,
þar sem eiginkonurnar störfuðu sam-
an, þá flestar sem læknaritarar. Ekki
skemmdi fyrir ef á sama tíma væri
SJÁ NÆSTU SÍÐU