Morgunblaðið - 27.09.2004, Blaðsíða 27

MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 27. SEPTEMBER 2004 27
MINNINGAR
Látinn er mágur
minn, Haraldur Jó-
hannsson, orðinn 83
ára að aldri. Til seinni
ára þurfti hann á mik-
illi umönnun að halda á sínu eigin
heimili og víðar en nú síðustu þrjú
árin á Sóltúni þar sem hann lést 6.
september sl. á afmælisdegi konu
sinnar.
Um þann tíma í lífi hans eða ann-
að lífshlaup verður ekki fjallað hér í
þessum línum.
En um hugann renna minningar.
Margar mætar minningar frá löngu
liðnum árum, þar sem hæst ber til-
hlökkun þegar von var á Ingu og
Offa heim til Ólafsfjarðar á sumrin
með litlu drengina sína. Þá stóð
mikið til og móðir okkar tók sér nú
bara frí úr vinnunni á frystihúsinu
til að hugsa um sína góðu gesti. Þá
kynntust frændsystkinin og vináttu-
tengsl sem bundust þá hafa ekki
slitnað. Þá var farið í heimsóknir til
ættingja og vina að eiga með þeim
ánægjulegar stundir. Þá voru nú
ekki bílar við hvert hús og mikið
sport að fara í bíltúr um bæinn sem
mágur minn var ólatur við. Það má
ekki gleyma öllum berjaferðunum
út fyrir Brimnesá og fram um alla
sveit með allan krakkahópinn. Oft
þurfti að hjálpa þeim yngstu yfir
skurði og læki og lét hann sitt ekki
eftir liggja við þá aðstoð, þá var oft
gaman. Vert er að geta allra ferð-
anna sem Inga og Offi fóru um
landið þvert og endilangt með móð-
ur okkar systra og stjúpa. Þá keyrði
Haraldur langar vegalengdir og
stundum var minnst á alla vega-
spottana hans Offa í leit að góðu
tjaldstæði sem alltaf fundust þó á
endanum.
Eftirminnileg ferð var brúð-
kaupsferðin svokallaða sem þau
fóru með okkur hjónin. Var það
okkar fyrsta ferðalag saman eftir 20
ára hjónaband. Keypt var fín kaka
af þessu tilefni en hún reyndist hörð
undir tönn og var mikið hlegið enda
hafði margt skemmtilegt gerst.
Þessi ferð endaði með því að við
tjölduðum við Mývatn og vöknuðum
daginn eftir við að allt var komið á
kaf í snjó. Þetta var síðustu helgina
í júlímánuði 1966.
Þá eru ótaldir allir jólapakkarnir
með kertunum, konfektinu og öllu
sælgætinu sem við fengum frá þeim
á hverjum jólum. Það kunnu krakk-
HARALDUR KR.
JÓHANNSSON
✝ Haraldur Kr. Jó-hannsson fæddist
í Reykjavík 16. jan-
úar 1921. Hann lést á
hjúkrunarheimilinu
Sóltúni í Reykjavík
6. september síðast-
liðinn og fór útför
hans fram frá Bú-
staðakirkju 14. sept-
ember.
arnir okkar að meta að
verðleikum. Á hverju
sumri þegar Inga og
Offi komu norður og
voru í sumarbústað sín-
um var öllum boðið í
grillveislu. Var oft
margt um manninn,
bæði börn og fullorðnir
og þá stóð húsbóndinn
og grillaði ofan í allan
mannskapinn. Fyrir
allt þetta og margt
fleira vil ég þakka mági
mínum af alhug.
En ekki eru allar
stundir í lífinu dans á
rósum. Og stundum er sagt; sorgin
gleymir engum og það fengu þau
hjónin átakanlega að reyna þegar
sorgin barði bylmingshögg á þeirra
dyr og reyndar allra í fjölskyldunni
þegar þau misstu syni sína, þá Jó-
hann Ævar 16 ára og Þorvald Rafn
33 ára. Þorvaldur var þá nýkvæntur
og búinn að eignast lítinn dreng og
hafði áður átt eina dóttur. Einnig
misstum við systur bróður okkar,
Gunnlaug sem lést af slysförum.
Það ský sem þá myndaðist við lát
þessara þriggja ungu manna hefur
aldrei með öllu horfið. Vil ég til-
einka þeim öllum þetta ljóð:
Hvert svífið þér svanir af ströndu,
með söngvum í bláheiðan geim.
Ég sé það á öllu þér ætlið
í ósýnisfjarlægan heim.
Vér erum þíns sakleysis svanir,
vor samvistartími nú dvín.
Vér förum með klökkvandi kvaki
og komum ei framar til þín.
Með augunum yður ég fylgdi,
og alltaf bárust þér fjær.
Í bláinn með blikandi vængjum
og burt dóu sönghljóðin skær.
Þér kvödduð og komuð ei framar,
með kliðinn sem lengst hef ég þreyð.
Ó, svanir kemst ég þá til yðar
ef ómurinn vísar mér leið
(Höf. ókunnur.)
Blessuð sé þeirra minning.
En einn sona þeirra lifir, Har-
aldur Kr. yngri, sem hefur verið
augasteinn foreldra sinna og þeim
stoð og stytta alla tíð. Og nú á hann
sína konu og fjögur börn sem hafa
verið þeim sannkallaðir gleðigjafar í
lífinu. Ennfremur börn Rafns heit-
ins, Sunna Björg og Ævar Jarl.
En nú hefur mágur minn kvatt
þennan heim og vil ég og fjölskylda
mín öll minnast hans með þakklæti
og virðingu.
Hvíl í friði.
Elsku Inga systir, Offi, Guðný,
Arna, Elfur, Rafn Andri, Hlynur,
Kolbrún, Ævar Jarl og Sunna
Björg, ykkur öllum bið ég Guðs
blessunar.
Anna Gunnlaugsdóttir.
Þær voru þungbærar
fréttirnar að stóri bróð-
ir minn Jónas væri lát-
inn.
Einhvern veginn gat ég ekki trúað
því. En um síðir sekkur veruleikinn
inn og þá leitar hugurinn til baka yfir
árin og stundirnar sem ég fékk að
njóta með þér elsku bróðir. En þú
kvaddir þennan heim hinn fjórða
september síðastliðinn.
Nokkrum dögum áður höfðum við
hist uppi í Stykki, eins og siður er að
kalla landið þar sem sumarbústaður
æsku okkar bræðra stendur og hefur
af öllum öðrum stöðum ólöstuðum
bundið þessa fjölskyldu saman
traustum böndum. Þar áttum við
bræður bestu stundir æsku okkar.
Svo ert þú allt í einu kvaddur burt.
Á svona stundum verður manni ljóst
mikilvægi fjölskyldunnar.
Það var ekki sjaldan sem ég leitaði
skjóls bak við þitt breiða bak þegar
við vorum litlir „peyjar“ í Bústaða-
hverfinu.
JÓNAS
HERMANNSSON
✝ Jónas Her-mannsson fædd-
ist á Freyjugötu 30 í
Reykjavík 7. mars
1946. Hann varð
bráðkvaddur á heim-
ili sínu á Seltjarnar-
nesi 4. september
síðastliðinn og fór
útför hans fram frá
Grafarvogskirkju
13. september.
Þegar ég lenti í hon-
um kröppum varð mér
oft að orði: „Ég læt
hann Jónas bróður
berja þig.“
Og þá lögðu menn
undantekningarlaust
niður vopnin.
Og ósjaldan hef ég
leitað til þín hin síðari
ár og fengið frið og
huggun í þínum stóra
faðmi.
Síðustu ár vann ég
úti á Seltjarnarnesi og
lá þá beinast við að fara
í kaffi til stóra bróður í
skúrinn við Tjarnar-
stíg. Morgunandaktirnar urðu brátt
að sögustundum sem hvorugur okk-
ar vildi missa af. Áhugi þinn á sögum
Tolkiens gladdi mig mikið og varst
þú orðinn heilmikill sérfræðingur í
þessum fræðum. Skúrinn tók á sig
nafnið Hjálmsdýpi og þú varðst
Gimli og ég Gandi. Þessar stundir
verða mér dýrmætar og mun ég
geyma þær vel í hjarta mér. Nú verð-
ur ekkert úr því að ég fari með þér í
fjallaferð, eins og þú varst alltaf að
reyna að fá mig í.
En ég þykist vita að þú ríðir nú um
Róhanssléttur í góðum félagsskap og
komir jafnvel við á Héraði og hittir
þar Bilbó Bagga.
Ég kveð þig bróðir kær og þakka
fjölskyldu þinni, vinum og móður
okkar sem hafa huggað mig meira en
ég þau.
Ingi bróðir.
Stórt skarð hefur myndast í fimm
bræðra hóp, því nú hefur elsti bróð-
irinn kvatt þennan heim. Ég trúi því
að nú sé hann kominn með son sinn
Tedda og föður sinn Hermann í sinn
stóra og hlýja faðm og að nú njóti
þeir samvista hvor við annan. Það
eru nú ekki nema tæp tíu ár síðan ég
kynntist Jónasi mági mínum og hans
yndislegu fjölskyldu en mér finnst ég
hafa þekkt hann alla ævi. Hann var
alveg einstaklega hlýr maður. Fjöl-
skylda hans var ástrík og samheldin
og hann var mikill vinur tengdabarna
sinn og stórkostlegur afi. Ég öðlaðist
þá ánægju að fá að fylgjast með
tölvuskriftum á milli þeirra bræðra,
Jónasar og Inga, og fæddust margar
skemtilegar sögur á síðustu árum.
Þar á meðal er saga sem Jónas skrif-
ar fyrir Tinnu Dagbjörtu og á hún
efalaust eftir að verða henni og fleiri
ástvinum Jónasar mjög dýrmæt.
Þau voru ófá kvöldin þegar heim-
ilið var komið í ró að ég heyrði dill-
andi hlátur mannsins míns úr tölvu-
herberginu og þá vissi ég að nú var
að koma tölvupóstur frá Jónasi. Ég
er þakklát fyrir þessi fáu ár sem ég
fékk að þekkja mág minn en hann var
tekinn allt of fljótt frá okkur. Enginn
getur tekið í burtu sorgina en hugg-
un veita allar þær góðu minningar
sem Jónas hefur gefið okkur.
Elsku Dagga, Margrét, Pétur,
Anna Guðný, Tinna Dagbjört og
Freyja Ísold. Gyða mín og bræður.
Guð gefi ykkur öllum styrk í sorg-
inni.
Dýpsta sæla og sorgin þunga,
svífa hljóðlaust yfir storð.
Þeirra mál ei talar tunga,
tárin eru beggja orð.
(Ólöf Sigurðardóttir frá Hlöðum.)
Elísabet og börn.
Oddný var föður-
systir mín. Hún fluttist
ung til Bandaríkjanna
ásamt Vinny, flug-
manni í bandaríska
hernum, sem hún kynntist á Vellin-
um. Oddný var með afbrigðum hepp-
in með mann og áttu þau fjögur góð
börn. En þó að hún hafi átt gott
heimili og yndislega fjölskyldu er ég
samt viss um að hún hafi fundið fyrir
sárri heimþrá á köflum og að hug-
urinn hafi alltaf verið hálfur á Íslandi
því varla hef ég hitt nokkurn Íslend-
✝ Oddný EstherMagnúsdóttir
Cerisano fæddist í
Bolungarvík 31. maí
1936. Hún lést í
Houston í Texas 28.
júlí síðastliðinn og
var minningarathöfn
um hana í Aðvent-
kirkjunni í Reykja-
vík 5. september.
ing erlendis sem landið
hefur átt jafnsterk ítök
í. Oddný leitaðist við að
laða til sín þá Íslend-
inga sem hún vissi af í
Houston eða svæðinu í
kring, en þar bjuggu
þau Vinny hvað lengst.
Ég hef hitt nokkra
slíka sem hafa sagt mér
frá velvilja og gestrisni
hennar. Einnig stóð
hús hennar opið mikl-
um fjölda íslenskra
vina og ættingja sem
hún hvatti til að heim-
sækja sig. Ég fékk
sjálfur að heimsækja þau góðu hjón
er ég var unglingur, en þá bjuggu
þau í Þýskalandi og var komið fram
við mig sem son.
Alltaf mundi hún eftir afmælis-
dögum okkar litla frændfólksins og
alltaf áttum við vísan glaðning á jól-
um og er hún kom til landsins en það
var u.þ.b. annað hvert ár eða oftar til
að viðhalda tengslunum og heim-
sækja vini og ættingja en það var
heilmikil dagskrá eins og gefur að
skilja. Oft hittust ættingjarnir í þess-
um heimsóknum hennar og er ég
viss um að hún hefur átt stærstan
þátt í því að tengslin í föðurætt minni
eru ennþá til staðar.
Ef ég ætti að lýsa Oddnýju í
nokkrum orðum þá væri það eitt-
hvað á þessa leið: stolt kona, hlý og
opin, félagslynd og örlát, mjög glæsi-
leg og með sterka nærveru, stór í sér
og skapmikil. Aldrei varð ég þó var
við að hún beitti skapi sínu að neinu
marki, meira að maður fyndi fyrir
þeim möguleika hennar.
Oddný frænka hélt alltaf reisn
sinni. Hin langvarandi og erfiðu
veikindi náðu ekki einu sinni að
beygja hana.
Það kemur enginn í hennar stað
sem persónu og það er stórt gap í
ættinni. Hennar er og verður sárt
saknað.
Kristinn G. Harðarson.
ODDNÝ ESTHER
MAGNÚSDÓTTIR CERISANO
Elsku amma.
Enginn veit hvað
átt hefur fyrr en misst
hefur. Þetta eru orð
sem oft heyrast en allir hugsa það
kemur ekki fyrir mig. Amma
Stella, mér þykir það mjög sárt að
þú skulir vera farin frá mér. Að ég
geti ekki lengur hringt í þig bara
til að spjalla um daginn og veginn.
Það verður mér samt alltaf í fersku
HELGA (STELLA)
ÁGÚSTSDÓTTIR
✝ Helga Ágústs-dóttir, eða Stella
eins og hún var ætíð
kölluð, fæddist 10.
febrúar 1922. Hún
lést á gjörgæsludeild
Landspítalans við
Hringbraut 26. febr-
úar síðastliðinn og
var útför hennar
gerð frá Áskirkju 10.
mars.
minni allar stundirnar
sem ég átti með þér
og Kidda afa í Siglu-
voginum.Ég gat ekki
beðið eftir að fá að
koma suður í heim-
sókn til ykkar. Ekki
var mikið um krakka
þar á mínum aldri en
það skipti ekki máli.
Ég fékk að vera hjá
ykkur. Oft var það
mér ofarlega í huga að
fá að flytja suður til
ykkar og klára mína
skólagöngu þar. En ég
varð að láta mér
nægja að koma í heimsókn um
páska og jól og í sumarfríinu. En
aldrei léstu veikindin þín koma í
veg fyrir að njóta lífsins. Þú stóðst
þig eins og hetja alla þína ævi.
Loksins kom sá tími að ég fór í
framhaldsskóla og flutti suður. Ég
notaði allan minn frítíma í að koma
í heimsókn til þín og afa meðan
hann var á lífi. Eftir það fluttirðu í
Lönguhlíðina en það skipti engu
það var alltaf jafngott og gaman að
koma í heimsókn. Fá að sjá alla
handavinnuna sem þú gerðir, trefl-
ana sem þú prjónaðir og púðaverin
sem þú bjóst til. Og ekki þótti þér
verra ef ég kom með eitthvað í
svanginn handa þér. Best þótti þér
að fá svið með kartöflumús og róf-
um, og kryddbrauðið sem ég bak-
aði. Svo flutti ég til Spánar í
nokkra mánuði en ég kom aftur til
Íslands. Gifti mig í lok febrúar
strák sem ég kynntist þar. Eftir að
við komum frá sýslumanninum
komum við til þín og sátum hjá þér
og spjölluðum. Það komu örugg-
lega margar glaðar minningar upp
í hugann þinn þegar þú þurftir að
rifja upp hvað þú kynnir í ensku til
að tala við hann Múffi eins og þú
kallaðir hann. Ég vil þakka þér fyr-
ir jólin sem þú eyddir með mér og
Mahfoud í Nökkvavoginum, 80 ára
afmælið þitt sem átti ekki að halda
upp á þinni ósk en við og mamma
og pabbi héldum smámatarboð fyr-
ir þig. Ég bjó til súkkulaðidesert-
inn sem þér þótti svo góður. En
um síðustu jól var ég á Spáni og
gat ekki komið til Íslands til að
eyða jólunum með þér. Þessi síð-
ustu jól þurftum við að láta okkur
nægja að tala saman í símann. Mér
þótti mjög sárt að geta ekki verið
með þér þá. Takk fyrir dúkinn sem
þú gafst okkur. Svo í lok janúar fór
ég til Marokkó til að halda brúð-
kaupsveisluna sem aldrei var hald-
in á Íslandi. Ég hringdi í þig áður
en við fórum og sagði að ég gæti
ekki hringt mikið á næstunni, en
ég ætlaði að senda þér póstkort í
staðinn. En svo einhverra hluta
vegna einn daginn tók ég upp sím-
ann og hringdi í þig. Og spjallaði
við þig í góðan tíma. Næsta dag
hringdi mamma í mig og sagði að
þú hefðir verið lögð á spítala aftur
en værir í öndunarvél og gætir
ekki talað. En ég trúi því að það
var einhver sem hvíslaði í eyra
mér að hringja í þig. Þegar fjöl-
skylda Mahfoud́s heyrði að þú
værir á spítala þá báðu allir um að
þér myndi batna fljótt. Mikið hefði
ég samt viljað að þú hefðir getað
verið þarna hjá mér, elsku amma.
Fengið að sjá alla kjólana sem ég
var í. Í einn dag fékk ég að vera
eins og prinsessa. Í byrjun dags
lofaði ekki góðu það rigndi og
rigndi. En hálftíma áður en veislan
byrjaði stytti upp, ég veit að þú og
afi sáuð til þess að við fengjum gott
veður á þessum degi. Ástæðan fyr-
ir allri þessari rigningu var sú að
englarnir á himnum grétu þegar
þú yfirgafst þetta líf svo að þú og
afi gætuð verið saman á ný og setið
yfir okkur. Passa að ekkert komi
fyrir okkur og að við tækjum rétt-
ar ákvarðanir í lífi okkar. Ég vil
þakka ykkur báðum fyrir allt sem
þið gáfuð mér. Það mun lifa með
mér alla mína ævi. Vonandi líkaði
þér myndin sem ég lofaði að koma
með handa þér frá Marokkó af
okkur úr veislunni.
Mahfoud langar til að þakka þér
fyrir þennan stutta en dýrmæta
tíma sem hann fékk að eiga með
þér.
Kiddi afi og Stella amma. Hvílið í
friði
Snjólaug Maria Wium Jóns-
dóttir og El Mahfoud Bouanba.