Morgunblaðið - 24.04.2005, Qupperneq 28

28 SUNNUDAGUR 24. APRÍL 2005 MORGUNBLAÐIÐ
Prima Embla
Stangarhyl 1
110 Reykjavík
Sími 511 4080
Fax 511 4081
www.embla.is
NORMANDÍ
Í KJÖLFAR INNRÁSARINNAR
2.– 7. október
Einstök ferð í fylgd Þórhalls Heimissonar, þar sem rakin verð-
ur slóð bandamanna í seinni heimstyrjöldinni 1944–1945.
Ferðatilhögun:
Flogið verður til London þann 2. október og ekið þaðan til Portsmouth þar sem
eitt stærsta herskipasafn Breta verður skoðað. Næsta dag verður haldið með ferju til
Cherbourg í Frakklandi, þar sem m.a. kjarnorkubátur verður skoðaður. Farið
verður á helstu strandir innrásarinnar, Omaha, Utah,
Sword og Juno, litið á virkið Point du Hoc og önnur
mannvirki. Boðið verður upp á dagsferð í Mount St.
Michael sem er eitt af undrum veraldar. Í Normandí
verður gist í glæsilegum kastala, Chateau of Canisy, í tvær
nætur. Þaðan verður ekið til Parísar og gist í 2 nætur á
besta stað við Signubakka og Notre Dame kirkjuna.
Boðið verður upp á skoðunarferð um borgina og heimsókn
í safn franska hersins í Les Invalides. Brottför frá París er þann 7. október.
Takmarkaður sætafjöldi – allar nánari upplýsingar í síma 511 4080.
Fararstjórinn, Sr. Þórhallur Heimisson, er þaulvanur leiðsögumaður.
Ferðin er farin í tengslum við útkomu bókarinnar „Ragnarök – 10 örlaga-
ríkustu orustur Vesturlanda“ sem er afrakstur rannsókna Þórhalls.
Ferðakynning mánudaginn 25. apríl kl. 20.00
í húsakynnum ferðaskrifstofunnar að Stangarhyl 1.
SJÖTTUBEKKINGAR, sem urðu stúdentar 1944, Lýð-
veldisstúdentarnir, höfðu þann starfa að sjá um að allir í
lægri bekkjunum fengju sér frískt loft í stóru frímín-
útunum (20 mínútur). Þetta fór oftast á þann veg að 6.
bekkingunum var fleygt út og er myndin tekin um það
leyti sem varnir 6. bekkinga brustu.
1. röð frá miðju: Geir Hallgrímsson og Sveinbjörn
Dagfinnsson. 2. röð frá vinstri: Halldór Sveinsson, Thor
Vilhjálmsson, Kjartan Jónsson, Björgvin Magnússon,
Þorbjörn Karlsson, Einar Þorkelsson. 3. röð frá vinstri:
Jón P. Emils, Ármann Kristinsson, Bragi Guðmundsson,
Baldur Jónsson, Guðmundur Helgason. 4. röð frá vinstri:
Björn Blöndal, Leifur Sveinsson (sést á hnakka hans),
Ásgeir Ingibergsson, Skarphéðinn Pálmason. 5. röð frá
vinstri: Árni Gunnlaugsson, Steingrímur Baldursson,
Þór Vilhjálmsson.
Gangaslagur í MR 1944
Morgunblaðið/Golli
Ríkarður Hjálmarsson gægist fram af Hrafnaklettum og leitar að bleikju í Brúará.
Það er frábært skíðaveður. Aðvísu norðan strekkingur, ensólin skín á nýfallinn snjó oghitamælirinn á Hellisheið-
inni sýnir tveggja gráðu frost. Ég á
stefnumót við Ríkarð Hjálmarsson í
Brúará og nú skal reynt við stað-
bundna bleikju.
Það er auðséð að Rikki, eins og
Ríkarður er kallaður, er mættur á
svæðið. Bíllinn hans er ein stór bjór-
auglýsing og fer ekki lítið fyrir hon-
um. Rikki er byrjaður að veiða og
veifar til mín af árbakkanum.
Hann er að veiða í landi Spóastaða,
fyrir neðan brúna á þjóðveginum.
Neoprene-vöðlurnar koma að góðum
notum á þessum tíma árs þótt nánast
ekkert sé vaðið við veiðarnar í dag.
Vatnshitinn er rúmlega þrjár gráður,
lofthiti örlítið lægri og því nauðsyn að
kappklæðast. Ég dúða mig vel, set
saman stöngina og rölti niður að ánni
til Rikka.
Á algjöru dauðareki
„Ég sá nokkrar bleikjur hér fyrir
ofan brúna, útí straumnum, en þær
vildu ekkert,“ segir hann og bendir.
„Það er óvenju lítið vatn í ánni núna,
man ekki eftir henni þetta vatnslítilli
á þessum tíma í apríl.“ Tréstaurinn
undir brúnni, sem margir veiðimenn
kannast við, stendur þrjátíu sentí-
metra uppúr vatninu og sandeyr-
arnar fyrir ofan brú, við Ferjunefið,
eru á þurru. Rikki hefur peacock með
kúluhaus undir og Friskó-púpuna
sem „dropper“, notar tökuvara og
veiðir andstreymis.
„Ég nota ýmsar flugur hérna, en
veiði alltaf andstreymis. Bleikjan vill
ekki sjá þetta nema flugurnar séu á
algeru dauðareki. Svört Mobuto og
venjuleg Heimasæta hafa t.d. oft gef-
ið mér góða veiði hérna.“
Þetta er fyrsta ferð Rikka í Brúará
á þessu vori.
„Ég kem hingað tíu, tuttugu sinn-
um á sumri og þá helst á vorin. Ég
var svo heppinn að koma hingað fyrst
með vönum manni sem hafði veitt hér
í fimmtán ár. Maður lærir langmest á
að fylgjast með öðrum. Í þeirri ferð
veiddi ég í fyrsta skipti með and-
streymisaðferðinni og fékk þrjár
bleikjur. Þá var ekki aftur snúið.“
Rikki bendir á barð sem slútir yfir
ánni. „Fyrsta bleikjan sem ég veiddi
þá hvarf að vísu þarna inn. Ég lagði
hana hér á bakkann þegar ég var bú-
inn að landa henni og hélt áfram að
veiða. Nokkrum mínútum síðar leit
ég við og horfði þá á eftir mink draga
bleikjuna mína inn í holu.“
Við skiptum nú liði, annar veiðir
fyrir ofan brú og hinn fyrir neðan.
„Þú skalt ekki vaða mikið, hún liggur
oft ótrúlega nálægt landi hérna, þó
maður sjái hana ekki endilega,“ kall-
ar Rikki til mín.
Þarf að nostra við ána
Við köstum um hríð, án þess að
verða varir. Þá er skipt um flugur.
Við og við hikar tökuvarinn á leið
sinni niður strenginn en sennilega er
það bara botninn að stríða okkur.
Við verðum ekkert varir meira og
ákveðum að tylla okkur aðeins í skjóli
fyrir norðanáttinni.
„Bleikjan liggur svo djúpt og
hreyfir sig ekki neitt í þessum kulda,“
segir Rikki þar sem við horfum yfir
ána. „Brúará er mjög krefjandi
veiðiá. Hérna gengurðu ekki að
bleikjunni vísri og slítur hana upp;
það þarf að nostra við hana. Maður
getur eytt mörgum tímum án þess að
verða var, en samt séð fiska. Þetta er
mjög erfið á.“
En hvar hefur Ríkarður verið að
veiða annars staðar?
„Ég er alinn upp í Gufunesi og var
mikið á bryggjunni og veiddi í sjón-
um. Svo veiddi maður regnbogasil-
ung í massavís í Grafarvogslæknum.
Fiska sem sloppið höfðu úr eldisstöð-
inni þar fyrir ofan.
Veiðiferilinn hóf ég fyrir alvöru við
Laxá í Aðaldal. Ég ólst eiginlega upp
við veiðar með pabba og afa á Haga í
Aðaldalnum. Í mínum elstu minn-
ingum er ég með veiðistöng. Ætli ég
hafi ekki verið sex ára þegar ég fékk
að fara með körlunum í lax en svo var
ég alltaf að veiða silung í Daufhyl,
sem er djúpur lækur sem rennur
meðfram Fornhaga og í Laxá. Á
sumrin er lækurinn mun kaldari en
áin og dregur þá að sér mikið magn af
bleikju sem gaman er að veiða. Síðan
hef ég farið á hverju ári í Laxá.
Fyrstu árin var ég alltaf með spún-
inn. Pabbi fór alltaf tvær umferðir
með flugunni og svo fékk ég að kasta
spæni á eftir.“
Nú er bara veitt á flugu í Aðal-
dalnum og Rikki glottir þegar hann
segir mér frá flugukast-lærdómi sín-
um. „Ég lærði fyrst að kasta með tví-
hendu. Það háði mér pínu þegar ég
fékk mér einhendu, þau voru frekar
asnaleg köstin hjá mér til að byrja
með.“
Rosableikja
Það er ákveðið að hvíla brúar-
svæðið og Rikki stingur upp á að við
prófum undir Hrafnaklettum. Við
ökum fram hjá glæsilegum sum-
arbústöðum í landi Spóastaða, leggj-
um bílnum og göngum stuttan spöl
niður að ánni. Þar kíkjum við fram af
klettunum.
„Hér er alltaf fiskur,“ segir Rikki.
„Þessi staður hefur reynst mér einna
best.“ En engan fisk er að sjá. Brúará
felur bleikjurnar sínar mjög vel. Við
röltum niður fyrir klettana og beitum
sömu aðferð og áður. Köstum upp í
strauminn, látum flugurnar sökkva
og reka eftir botninum niður fyrir
okkur, þar sem við stöndum á bakk-
anum og einblínum á tökuvarann. Og
þá loks gerist það. Tökuvarinn hverf-
ur sjónum – falleg bleikja hefur látið
glepjast. Bleikjan tekur strax roku
yfir ána. Straumþunginn togar í hana
og hjálpar ímyndunaraflinu og við
strákarnir köllumst á.
„Þetta er rosa bleikja!“
„Að minnsta kosti fjögur pund!“
„Glæsilegt, deginum bjargað.“
Nokkrum mínútum síðar losar Rikki
hvíta grasmaðkspúpu úr þriggja
punda bleikjunni.
„Fallegur fiskur en hún er nú ansi
horuð. Eigum við ekki að leyfa henni
að fara?“
Við horfum á eftir henni synda ró-
lega út í djúpið og hverfa. Hrossa-
gaukur hneggjar á okkur, svona eins
og til að þakka okkur fyrir. Minkur-
inn fær allavega ekki að éta þessa.
Ekki fyrir
minkinn
Eftir Kjartan Þorbjörnsson
veidar@mbl.is
STANGVEIÐI | VEITT MEÐ RÍKARÐI HJÁLMARSSYNI
Í DAG er veitt í
Brúará með Rík-
arði Hjálmarssyni.
Ríkarður er Reyk-
víkingur en býr
með fjölskyldu
sinni á Eyrar-
bakka.
„Maður er alltaf
með stöngina í
bílnum,“ segir Rík-
arður sem er sölu-
maður hjá Rolf Johansen og því mikið
á ferðinni um landið. „Maður skýst oft í
veiði á kvöldin eftir vinnu. Það hentar
mér svo vel að taka lengri leiðina
heim, koma við á Þingvöllum eða
Laugarvatni. Maður slakar svo vel á.
Veiðiþreytan er svo góð þreyta.
Ég sleppi engum mánuði ársins. Ég
reyni að veiða allan veturinn ef veðrið
bíður upp á það.“
Veiðir allan veturinn
Ríkarður
Hjálmarsson