Tíminn - 30.09.1973, Side 36

36
TÍMINN
Sunnudagur 30. september 1973
En foreldrarnir eru ánægðir
með það, að tveir elztu synir
þeirra, Anthony 13ára og Paul 10
ára, fengu að fara i viku sumar-
fri, méð kaþólsku kirkjunni.
— Ef við þurfum að kaupa skó á
eitthvert barnanna, getum við
ekki borgað leiguna þá vikuna.
Og það er erfitt að eiga það yfir
höfði sér. Þannig stendur á ein-
mitt núna. Ógreiddu leiguna
borgum við niður, með einu eða
tveimur pundum aukalegaá viku.
Margrétu, 16 ára, langar i
framhaldsnám. Hún stendur sig
vel við námið. Það er draumur
foreldranna, að drengirnir læri
einhverja iðn, svo að þeir verði
ekki á nástrái eins og faðirinn.
— Kjöt borðum við aðeins einu
sinni i viku, segir frú Smith.
Börnin fá fleskbita eða fisk með
kartöflum i hádegisverð.
— Aður fyrr fékk maðurinn
minn lægri laun, en þá hafði ég
efni á að gefa honum egg og flesk
ofan á ristað brauð, áður en hann
fór i vinnuna. Núna fær hann að-
eins ristað brauð og egg. Börnin
fá kornfleks og brauð með smjör-
liki til morgunverðar.
Verðið hefur stigið
um þriðjung.
Jafnvel fjölskyldur, sem hafa
meirilaun þurfa að velta fyrir sér
hverjurri eyri, svo framarlega
sem konan vinnur ekki úti. —
Hvernig ætti maður að geta unnið
utan heimilisins, þegar maður
þarf að þvo og strauja af manni
og fimm börnum? Maturinn þarf
llka að vera til, þegar þau koma
heim, segir hin 40 ára gamla Nora
Hughes.
Jim Hughes er byggingaverka-
maður. Hann vinnur tlu tima á
dag frá mánudegi til föstudags,
og sex tima á laugardögum. Hann
hefur 48.000,00 kr. I laun á mán-
uði. Þar af greiðir hann 10.800 1
skatta og 3.700 kr. i fasteigna-
gjöld. Það sem ergir mig mest er
það, að ég hef sömu laun og fyrir
tveim árum, en verðlag hefur
hækkað um þriðjung.
Hughes fjölskyldan hefur þó
eitthvað borið úr býtum. Fyrir 15
árum keyptu þau hjónin ibúð i
raðhúsi, sem nú er búið að greiða
upp. Það má segja, að það sé
henni að þakka, að Jim hefur nú
efni á að fara út eitt og eitt kvöld
og fá sér bjórglas. Reyndar er
það eini munaðurinn, sem hann
getur veitt sér. — An þess væri
einskis vert að lifa segir hann. En
hann er hættur að reykja, og fjöl-
skyldan fer aldrei i bió. Heath
hefur gengið á bak allra sinna lof-
orða.
Verðbólgan fer illa með alla.
Slðan Bretland gekk i Efnahags-
bandalagið hefur lifsafkoma fólks
farið hriðversnandi.
Vinnur frekar
1 Þýzkalandi.
Frú Linda Spendley er 25 ára og
tveggja barna móðir. Börnin eru
2 og 4 ára. Hún býr i Edgware,
skammt frá London. Maður henn-
ar Davið, vinnur i Þýzkalandi og
hefur þrisvar sinnum meira
timakaup þar, heldur en hann
hafði i Englandi. Hann er bygg-
ingaverkamaður og ætlar að vera
tvö til þrjú ár i Þýzkalandi, til að
safna sér fyrir ibúð.
Frú Linda tekur að sér barna-
gæzlu á daginn ásamt vinkonu
sinni, svo að Davið geti lagt sem
mest fyrir.
Linda vill ekki búa i Þýzka-
landi. — Ég á móður mina hér og
alla mina vini, sem ég vil ekki
skilja við. Þýzkaland er mér lika
svo framandi.
Auðvitað eru til Englendingar,
sem reyna að berjast áfram i lif-
inu. Ekki aðeins ungt og hraust
fólk eins og Linda og Davið
Spendley. Doris Williams er 62
ára og vinnur i verksmiðju. Hún
fær' greiddar 4.600 kr á viku af
6.900 kr.,' sem hún fær i brúttó
laun. t Englandi fá konur ellilif-
eyri, þegar þær verða 60 ára, en
karlmenn ekki fyrr en 65 ára. —
En það er útilokað að lifa af 1600
hundruð krónum á viku, eins og
ellilifeyririnn er núna. Ég er
ekkja. Ég hef unnið allt mitt lff.
Ég hef aðeins ánægju af þvi að
fara út að vinna, segir Doris
Williams.
Hún hefur þúsund hrukkur á
enninu. Hún fitjar upp á nefið og
segir: — Lffið hefur verið hörð
oarátta. Hún kvartar ekki, þött
lún lfti út fyrir að vera miklu
;ldri en hún er. — Aðalatriðið er
að vera heilbrigður, segir hún.
Frú Francis Bagget drekkur te, þegar hún er svöng.
Hún er 78 ára gömul, ein af milljónum ellilífeyris-
pega, sem ekki fá fylli sina af mat. En hún drekkur
sex bolla af tei á dag. Atta á veturna, því þaðyljar
manni, segir hún.
Láglaunafólk í
Englandi sveltur
— Ég á þrjú börn, en þau eiga
öll fyrir fjölskyldu að sjá, þannig
að ég get ekki búizt við hjálp það-
an.
Það þarf útsjónarsemi
við heimilishaldið.
William Smith er 45 ára
mjólkurbílstjóri. Hann fer á fætur
klukkan 5 á hverjum morgni, 7
daga vikunnar. Hann vinnur 70
tima á viku og fær fyrir það 10.000
kr. Þegar búið er að taka af hon-
um skattana eru eftir 7.500 kr. á
viku.
Fyrir þessi laun þarf hann að
sjá fyrir konu og 4 börnum. Hann
borgar 1300 kr. á viku i leigu fyrir
óhrjálega ibúð. Húsgögnin hafa
öll verið keypt notuð. Meðan
börnin voru ung, gat Phyllis kona
hans ekki unnið utan heimilisins,
og nú hefur heilsan brugðizt
henni. Hún þakkar fyrir hvern
dag, sem hún getur unnið
heimilisstörfin. Það þarf út-
sjónarsemi til að ná endunum
saman og hitta á það ódýrasta i
búðunum.
— Fyrir ári fékk ég 14 pund á
viku til heimilishaldsins frá
manninum minum, i dag fæ ég 19,
og það dugir ekki til. Ég vildi að
hann færi við og við út á kvöldin
og fengi sér bjór, hann þarfnast
þess svo sannarlega að lyfta sér
upp.
William Smith kom til London
frá Newcastle fyrir 23 árum. Aður
vann hann verkamannavinnu hjá
bænum. Til þess að þéna meiri
peninga, fékk hann sér vinnu sem
mjólkurbilstjóri. A hverjum degi
keyrir hann út 400 litra af mjólk
til 300 heimiia. Auðvitað er hann
þreyttur, þegar hann kemur heim
að loknu dagsverki.
— Sumarfrí? Við höfum ekki
efni á þvi. Síðasta sumarfri, sem
ég fór i, var fyrir 23 árum, þegar
ég lauk herþjónustu.
Hin 78 ára gamla Francis Bagget
er ein af mörgum lifeyrisþegum,
sem aldrei fá nægju sina af mat.
Hún hefur búið við sömu götu i
sama húsi i 56 ár. En hún hefur
aldrei borðað eins litið kjöt og
núna. —Einu sinni i viku kaupi ég
225 gr. af kindakjöti. Það dugir i
tvær máltiðir á laugardögum og
sunnudögum. Nautakjöt hef ég
aldrei efni á að kaupa.
Ellilifeyrir er 1600 kr. á viku.
Þar af þarf Bagget að greiða
800,00 kr. á viku i húsaleigu. Hún
notar gastæki við upphitun. Gas
kostar 240 kr. á viku yfir sumar-
mánuðina, en á veturna 360 kr.
Hún leigir gamalt sjónvarpstæki
á 350 kr. á mánuði.
— Vikulega get ég ekki eytt
meira en 700 kr. i fæði. Sex egg,
225 gr. smjörliki, kexpakka, eitt
kiló af kartöflum tvo reykta
silunga....Hverjum eyri er velt
fyrir sér og allt reiknað nákvæm-
lega út.
— t dag kaupi ég aldrei ávexti
eða grænmeti, og tómatar eru
hrein lúxusvara. Verð á ávöxtum
hækkar næstum frá degi til dags.
120 krónur fyrir
4 tima vinnu.
Frú Bagget hefur átt erfiða
daga. A fjórða áratugnum vann
hún fjóra tima á dag við að þrifa
hús. Fyrir það fékk hún „half a
crown” (120 kr. þá) En þá gat hún
lika fengið 2 kg af kindakjöti fyrir
þá upphæð. „Ekki svona kjöttætl-
ur eins og ég fæ i dag, á 250 kr.
kilóið.
Maður hennar dó fyrir 11 árum.
Hann var bréfberi, og hún fær
engin eftirlaun eftir hann frá
póstinum. — Siðast fór ég i
sumarfri fyrir 35 árum. Þá fórum
við til Margate (8 milur fyrir utan
London). Ég mundi svo gjarna
vilja koma þangað aftur, þar er
stór og fallegur garður.
Mjólkurbilstjórinn William Smith býr i fátækrahverfi. Þó hann vinni 70
tima á viku, getur hann ekki framflcytt fjölskyldu sinni. Frá vinstri,
William Smith 45, ára Margaret, 16, Nora 7, Phyllis 42.
í Englandi eru ein og hálf milljón
láglaunafjölskyldur vannærðar.
Margar milljónir Englendinga —
ekki bara ellilifeyrisþegar — fá
aldrei fylli sina af mat.
RAFTORG SÍMi: 26660
RAFIÐJAN SÍMi: 19294