Fréttablaðið - 22.04.2007, Blaðsíða 16

um allt milli himins og jarðar og
hann var virkilega yndislegur og
sagði mér mikið um uppruna leik-
listarinnar á Íslandi,“ segir Ylfa.
Ylfa segir leiklistina alltaf vera
hark. Það breytist hins vegar bara
með árunum og hún viðurkennir
að auðvitað hefði hún viljað vita
þá hluti sem hún veit í dag þegar
hún var að stíga sín fyrstu skref.
„En sú reynsla hefur gert mig að
betri leikkonu og vonandi betri
manneskju,“ segir Ylfa og rifj-
ar upp skemmtilegt samtal sem
hún átti við Óskarsverðlaunahaf-
ann Richard Dreyfuss á tökustað
en Ylfa lék á móti honum í sjón-
varpsþáttaröðinni The Education
of Max Bickford. „Ég sat og var
að reyna að rifja línurnar mínar
upp og yfir mig helltust alls kyns
áhyggjur; Skyldi ég nú gleyma
textanum eða gera eitthvað vit-
laust, kosta fyrirtækið þúsundir
dollara og verða loks rekin,“ segir
Ylfa. „Hann settist við hliðina á
mér og hlýtur að hafa séð hræðsl-
una í augunum því hann spurði
hvort ekki væri allt í lagi,“ held-
ur Ylfa áfram. „Ég svaraði honum
bara auðvitað að ég væri hrædd
um að gleyma öllu og klúðra
þessu,“ segir Ylfa en Dreyf-
uss hafði svar á reiðum höndum.
„Hann sagði að svona liði sér á
hverjum einasta degi,“ segir Ylfa
og hlær. „Ég veit ekki hvort þetta
var satt eða hvort hann var bara
að segja þetta til að láta mér líða
betur en þetta virkaði allavega.“
Leikkonan vill þó lítið gera úr
sinni afrekaskrá og segist bara
vera verkamaður í leikarastétt-
inni. „Það veit enginn hver ég er
nema fólkið sem ég vinn með. Ef
ég væri í þessum bransa með því
hugarfari að vera stjarna gæti
ég bara gleymt þessu. Ég er í
þessu af því ég get ekki hugsað
mér að gera neitt annað. Þetta er
bara mín köllun,“ útskýrir Ylfa.
Hún hafi komið sér vel fyrir í
Stóra eplinu en útilokar hins
vegar ekki að koma til Íslands
og leika. Leikkonan segir að Ís-
landsuppruni hennar veki allt-
af mikla athygli en hafi þó aldrei
hjálpað mikið til þegar velja á í
hlutverkin. „Ísland verður allt-
af mjög skemmtilegt umræðu-
efni en aldrei mikið meira,“ segir
Ylfa sem þó hitti mikinn áhuga-
mann um íslenskar fornsög-
ur þegar tökur á The Education
of Max Bickford fóru fram. „Ég
var kynnt fyrir Peter O’Toole og
hann spurði mig hvaðan ég væri.
Þegar ég hafði sagt honum það
kom upp úr kafinu að hann er al-
gjör sérfræðingur í Eddusögun-
um og var mikill viskubrunnur
um íslenskar fornsögur. Ég stóð
bara hins vegar eins og græningi
og vissi ekki neitt,” segir Ylfa og
hlær að þeirri tilhugsun að enski
stórleikarinn skuli hafa gert hana
kjaftstopp í Íslandsumræðunni.
Það stefnir ekkert í að Ylfa sé
á heimleið þótt vissulega sé erf-
itt að vera fjarri vinum og vanda-
mönnum. „Nei, ætli ég verði ekki
hérna eitthvað áfram. Ég er búin
að koma mér svo ágætlega fyrir
í New York og kann svo vel við
mig. Hér eru ýmis verkefni sem
ég er að þróa, umboðsmaður minn
er hér og væri ekki hress með að
ég væri að flýja land. En það er nú
minnsta málið að skella sér heim,
ég er alltaf til í allt,“ segir Ylfa,
sem viðurkennir þó að hún sakni
íslenska vatnsins. „Það er ein-
hvern veginn órjúfanlegur hluti
af þessari tæru og hreinu náttúru
landsins.“
Y
lfa landaði nýlega
stóru hlutverki í
sjónvarpsþáttunum
Law & Order:
Special Victims
Unit sem notið hafa
mikilla vinsælda hér á landi og
verður þátturinn frumsýndur 15.
maí. Ylfa leikur móður sem leit-
ar sonar síns sem var rænt fyrir
tíu árum. „Þetta er mjög dramat-
ískt hlutverk og ég þurfti að kafa
ofan í þessar hrikalegu tilfinning-
ar að vita ekki um afdrif barns-
ins síns,“ segir Ylfa en mótleikar-
ar hennar eru Christopher Meloni
og Mariska Hargitay. Ylfa hafði
unnið áður með leikstjóranum
David Platt og vildi hann gjarnan
fá hana í hlutverkið.
Þrátt fyrir að Ylfa hafi verið
búsett í Bandaríkjunum í tæp
tuttugu ár er ljóst að Íslendingur-
inn í henni er langt því frá því að
vera tröllum gefinn. Áður en hún
setur sig í viðmælandahlutverk-
ið vill hún ólm fá að vita hvernig
veðrið sé heima og hvort vorið sé
komið enda heldur Ylfa góðu sam-
bandi við heimahagana og kemur
hingað í heimsókn tvisvar á ári; í
júlí og svo yfir jólin.
Líf Íslendingsins í útlöndum
hefur stórbreyst á þeim tveim-
ur áratugum sem liðnir eru síðan
leikkonan reif sig upp og hélt á
vit ævintýranna og nú tekur til
dæmis aðeins þrjátíu sekúndur
að senda nokkrar línur til vina og
vandamanna. „Hérna áður fyrr
gat það tekið viku og allt upp í tíu
daga,“ segir Ylfa. Útskýrir síðan
að hún hafi reynt að fá fjölskyld-
una til að taka upp símaforritið
SKYPE en það hafi gengið held-
ur seint.
Ylfa upplýsir að þrátt fyrir að
hún hafi alltaf kallað sig Íslending
renni í raun alþýskt blóð um æðar
hennar. „Já, ég hef eiginlega bara
verið að ljúga allan þennan tíma,“
segir Ylfa og skellihlær. „En ég
tala íslensku og er alin hérna upp
þannig að ég hlýt að teljast gjald-
gengur Íslendingur,“ bætir hún
við. Foreldrar hennar eru Stefán
Edelstein, skólastjóri Tónmennta-
skólans, og Anne-Marie Egloff
leiðsögukona sem lést árið 1988.
„Föðurættin kom til Íslands árið
1939 þegar hún flúði undan of-
sóknum nasista. Mamma fluttist
hingað fullorðin,“ útskýrir Ylfa,
sem eyddi sumrunum í barnæsku
hjá afa og ömmunum í Þýskalandi
en lék sér þess á milli í Laugarnes-
hverfinu. „Heimilið var tvítyngt.
Sem fjölskylda töluðum við þýsku
saman, en við systkinin töluðum
ávallt íslensku okkar á milli.“
Leikkonan var rétt búin að klára
stúdentspróf í MS þegar hún
skellti sér í ævintýraklossana
og hélt vestur um haf. „Ég hafði
verið í Dansstúdíói Sóleyjar, en
Sóley Jóhannsdóttir var mjög
dugleg að fara til Bandaríkjanna
og flytja inn kennara,“ segir Ylfa,
sem telur sig hafa lært mikið af
Sóleyju og hún búi enn að þeirri
reynslu. „Einn þeirra var Corneli-
us Carter sem margir muna eflaust
eftir, því hann gekk alltaf niður
Laugaveginn í pels. Hann kynnti
mig fyrir Webster University í St.
Louis og hvatti mig til að fara út.
Ég lét bara slag standa, pakkaði
niður og hélt út í óvissuna.“ Þegar
þangað var komið reyndist námið
ekki það sem Ylfa hafði hugsað
sér og örlögin gripu í taumana.
Móðir hennar lést skyndilega árið
1988 og Ylfa kom heim til Íslands
þá um sumarið. „Ég fékk hlut-
verk í kvikmynd og þegar ekkert
varð úr henni var orðið of seint
að fylgja árganginum mínum þar
úti eftir og ég ákvað því að fara
til New York og finna þar skóla
enda var sagt að bestu kennararn-
ir væru þar.“ Að námi loknu lét
Ylfa síðan aftur slag standa, sett-
ist upp í bíl og endaði í Los Ang-
eles þar sem hún bjó í ein tólf ár.
En nú er hún kominn aftur heim
til New York þar sem ævintýrið
hófst fyrir alvöru.
Ylfa hefur mörg járn í eldinum og
er meðal annars að skrifa leikrit
en vill ekki tjá sig mikið um verk-
efnið að svo stöddu. Segist hafa
séð af fenginni reynslu úr þess-
um bransa að það borgi sig ekki
að tjá sig fyrr en allt er klappað
og klárt en lumar síðan á lítilli
sögu frá Íslandi sem enn er höfð
í flimtingum í góðra vini hópi.
„Þegar ég kom heim sumarið
1988 var mér boðið hlutverk í ís-
lenskri kvikmynd sem hét Meffi.
Þetta átti að vera svona fyrsta al-
vöru alþjóðlega íslensk-banda-
ríska kvikmyndin og búið var að
ráða Peter Boyle og Eric Roberts
í hlutverk. Fjölmiðlarnir birtu
alls kyns viðtöl og myndir en svo
var myndin bara blásin af og ekk-
ert varð úr neinu,“ segir Ylfa og
þykir þessi minning augljóslega
mjög skemmtileg. „Ég spyr alltaf
Helga Björns, þegar við sjáumst:
Erum við komin með dagsetningu
á tökum á Meffi?“ Margir muna
eftir Ylfu í hlutverki bandaríska
ljósmyndarans Jamie Colley í Dís.
Hún segist eiga góðar minningar
frá þeim dögum á Íslandi. „Ég naut
þess eiginlega mest að ræða við
Árna Tryggvason. Hann lifir svo
sterkt í minningunni þegar hann
lék Lilla Klifurmús í Dýrunum í
Hálsaskógi. Ég fór mikið í leikhús
sem barn og það hefur örugglega
haft áhrif á mig. Við Árni ræddum
Ævintýrið í Ameríku
Íslensk hjörtu taka alltaf smá kipp þegar minnst er á íslenskættaða geimfara, söngvara, myndlistar-
menn og annað afreksfólk sem gerir það gott í útlandinu. Ylfa Edelstein er ein af þeim en í gegnum
tíðina hefur henni brugðið fyrir í amerískum sjónvarpsþáttum sem sýndir hafa verið hér heima. Júlía
Margrét Alexandersdóttir sló á þráðinn til leikkonunnar í New York.