Sjómannablaðið Víkingur - 01.09.2005, Qupperneq 12

Gert að á þilfari. Næst á myndinni, aftan við borðið, eru þeir Sigurður Friðriksson og Brynjar
Sigfússon (með einhverskonar loðhúfu á höfðinu) að blóðga fiskinn og rista á kviðinn. Framan
við borðið eru Óli Sœmundsson (til vinstri) og Konráð Jóhannsson og slíta innan úr og skila
lifrinafrá. Við hitt borðið má þekkja Harald Jónsson, húfulausan i sjóstakk, og Trausta Berg-
land lengst til hægri.
hendinni en með hinni veifaði hann
drykkjarkönnu. Hreyfingarnar voru hæg-
ar og ómarkvissar og báru greinileg
merki um þá óumræðilegu hamingju
sem fylgir því þegar alkóhólið yfirtekur
bæði sál og líkama, augun flutu i sælu-
vímunni.
„Þetta er orðið fínt,” sagði hann kok-
mæltur af afslöppun og vellíðan.
„Helviti gott bara.”
Þessu til sannindamerkis bar hann
könnuna að vörum sér og saup á og
dæsti svo af ánægju.
Það var eins og spilamennirnir hefðu
Það var gert að á tveimur borðum.
orðið fyrir skotárás. Eftir augnablik
ruddust þeir allir fjórir fram á ganginn
vopnaðir drykkjarkönnum. Á eftir þeim
hljóp nálablókin og fór mikinn. Á borð-
inu i messanum lágu spilin í óreglulegri
hrúgu og ofan á þeim velkt og lúið
danskt myndablað. í stakkageymslunni
var hins vegar mikið um að vera. Hver
eftir annan sökktu menn könnunum
ofan í kútinn og drukku mjöðinn. Það
kom þá í ljós að hér hafði Þingeyingur-
inn haft lög að mæla. Sýran í stakka-
geymslunni, sem ætluð var til að svala
þorsta hásetanna og var reyndar vin-
sælust fyrstu dagana í túrnum meðan
menn voru að jafna sig eftir inniveruna,
hún var nú orðin að rótáfengu öli,
sterkara en Lövenbrá.
„Híf opp æpti karlinn, inn með trollið,
inn.
Hann er að gera haugasjó, inn með
trollið inn.”
Þessi texti Jónasar Árnasonar var ein-
hvern veginn svo einstaklega viðeigandi
undir þessum kringumstæðum. Okkur
datt ekkert annað í hug til að syngja. I
minningunni finnst mér að veðrið hafi
stöðugt haldið áfram að versna þegar leið
á kvöldið. Það var kominn haugasjór, að
minnsta kosti gekk okkur illa að fóta
okkur í stakkageymslunni. Gólfið var
líka blautt og hált. Bátsmaðurinn stakk
upp á því að við færðum okkur í betra
pláss.
„Við skulum koma niður í klefa til
mín,” sagði hann. „Maður veit ekki nema
yfirmennirnir fari að rífa einhvern kjaft
yfir þessu.”
Þetta var skynsamlega mælt og tillagan
var samþykkt án mótatkvæða. Bátsmað-
urinn og bróðirinn brosmildi tóku kút-
inn á milli sín. Kúturinn sem svo var
kallaður var reyndar bara venjulegur
mjólkurbrúsi úr áli, með handarhöldum
á hliðunum þar sem þeir félagar gripu
um og svo drösluðu þeir þessum dýr-
mæta gleðigjafa fram ganginn og niður
stigann sem lá að vistarverum yfirmann-
anna. Þeir hlógu með miklum sköllum
og fannst þetta óumræðilega fyndið og
skemmtilegt. Hinir fylgdust með og
réttu hjálparhönd þegar með þurfti.
Nálablókin var þar fremst í flokki,
skyndilega orðin gjaldgeng í hópnum og
fann til sín. Hér hafði þessi uppgjafa-
námsmaður, sem svo illa passaði inn í
umhverfið, loksins fengið tækifæri til að
sýna hvað í honum bjó.
Mér er ennþá fullkomlega óskiljanlegt
hvernig við komumst allir inn í klefa
bátsmannsins. Þetta var ekki meira en
fletið hans og svo örmjó renna fram með
veggnum þar sem hægt var að koma fót-
unum niður þegar stigið var fram úr koj-
unni. En fullir kunna flest ráð, segir
gamal íslenskt spakmæli. Og þarna sát-
um við þessir sex og fór vel um okkur.
Bátsmaðurinn var yfirmaður okkar og
12 - Sjómannablaðið Víkingur