Fálkinn - 16.01.1963, Blaðsíða 30

DÉSIRÉE
Framh. af bls. 19.
Þá tóku augu Désirée að skjóta gneist-
um. Hún ýtti glugganum niður, beygði
sig í áttina að hans hátign og hrópaði:
— Ég hefði að minnsta kosti getað
fætt þér son, Napoleon Bonaparte! Síð-
an þrýsti hún Ó.skari litla að sér og
skipaði eklinum að aka af stað tafar-
laust.
Désirée beið milli vonar og ótta í
heila viku. Mundi hann hefna sín á
henni? Og hvað mundi þá keisarinn
gera í hefndarskyni fyrir þessa hræði-
legu móðgun? En hið eina sem gerðist
var, að systir hennar kom æðandi dag
nokkurn og hafði þær fréttir að færa,
að keisarinn ætlaði að skilja við konu
sína. Hann ætlaði að fá sé konu, sem
gæti fætt honum barn!
Hann hafði þegar fundið þá, sem hann
leitaði að — Marie-Louise, erkihertoga-
ynju af Austurríki.
Frakkland var ekki eina ríkið í Ev-
rópu, sem þannig var ástatt um. Lengst
í norðri lá Svíþjóð. Désirée hafði raun-
ar heyrt þessa lands getið nokkrum sinn-
um, en vissi ekki nákvæmlega hvar það
lá. Hún hafði aldrei haft mikinn áhuga
á landafræði. Hún hlustaði aðeins á
Bernadotte með öðru eyranu, þegar
hann sagði henni, að erfingi þessa lands
við Norðurpólinn hefði látizt og að eski-
móarnir hefðu óskað eftir því, að þeim
yrði stjórnað af frönskum hershöfðingja.
Hún kinkaði aðeins kolli og lét sér
standa á sama. Ilenni var sama, hvort
þau kölluðust furstar af Ponte Corvo
eða konungur og drottning Svíþjóðar,
bara að þau slyppu við að búa á við-
komandi stöðum. Það var svo margt
annað, sem hún hafði meiri áhuga á.
Óskar hélt áfram að missa tennurnar
og Julie hélt, að keisaradrottningin væri
vanfær. Og sjálf var Désirée farin að
þykkna undir belti. Hún neyddist til
að panta sér heilmikið af nýjum kjól-
um.
Þess vegna varð hún meira en lítið
óttaslegin, þegar henni skildist, að þessir
Sviar vildu fá nýja erfingjann sinn til
þass að búa á snjóbreiðunum.
Þannig varð dóttir silkikaupmannsins
frá Marseille Desideria, krónprinsessa
af Svíþjóð, og fylgdi manni sínum Karli
Jofian og Óskari litla syni sínum til
vetrarlandsins. En káta og léttlynda
Blaðið DAGUR
er víðlesnasta blað, sem
gefið er út utan Reykja-
víkur.
BLAÐIÐ DAGUR,
Akureyri.
Áskriftasími 116 7
30 FÁLKINN
prinsessan frá Marseille fraus bæði á
sál og líkama í hinni stóru og dimmu
höll. við Strömmen.
Jean-Baptiste hafði ekki mikinn tíma
aflögu handa eiginkonu sinni. Hann
var önnum kafinn að sinna málefnum
hins nýja föðurlands síns. Sænskir kenn-
arar tóku Óskar litla að sér og kenndu
honum að hugsa og tala sænsku. Og
Désirée var ein innan um kuldalegt,
framandi fólk, sem talaði frönsku skelf-
ing báglega.
— Sefur þú, Désirée? Karl Johan
læddist varlega að rúmi krónprinsess-
unnar. Kertaljós stóð niðurbrennt í
stjakanum á náttborðinu. Prinsessan
sjálf lá á maganum og fól andlitið í
koddanum. Krónprinsinn settist á rúm-
stokkinn hjá henni, reyndi að hugga
hana og bað hana segja sér, hvað hefði
komið fyrir. Loks leit Désirée upp og
andlit hennar var grátbólgið:
— Nú hef ég valdið hneyksli enn einu
sinni, ,sagði hún og snökti.
— Jæja, svaraði hann og rödd hans
varð strax eilítið gremjuleg.
— En það var ekki ég, sem byrjaði,
bætti hún við og teygði sig eftir vasa-
klút. — Það var þessi viðbjóðslega frök-
en Kosull, sem byrjaði. Hún og þessi
greifaynja Lewenhaupt, sem hristist öll
af sínu bláa blóði, þegar hún neyðist
til að hneigja sig fyrir mér, kaupmanns-
dótturinni. Ég sat í stofunni minni og
var að sauma heimskulegar rósir í dúk,
sem mér tekst aldrei að ljúka við. Þær
vissu vel, að ég var þar. Þær töluðu
um ,,skrælingja-hirðina“ í París, að þar
væru gervikóngar og einhver úr hópi
skrílsins gæti hrifsað kórónuna í einu
vetfangi.
— Jæja, og hvað sagðir þú þá, sagði
Karl Johan og var enn alvarlegri en
fyrr.
— Já, ég skal svo sannarlega segja
þér, hvað ég lét þær heyra, Jean Bap-
tiste. Ég sagði þeim, að það væri rétt,
að hirð Napóleons væri samsafn manna,
sem hefði öðlazt auð og völd skyndi-
lega. En þeir hefðu þó skilning á að
færa sér í nyt það fyrirbrigði nútím-
ans, sem við köllum hreinlæti. Ég sagði
þeim, að keisarinn og fjölskylda hans
baðaði sig á hverjum einasta degi. Ég
sagði þeim, að keisarinn notaði svolítið
áhald, sem héti tannbursti, og hefði
hvítustu tennur í Frakklandi. Og ég
sagði þeim, að ég kysi heldur að um-
gangast hreinlegt og skemmtilegt fólk,
sem hefði skyndilega hafizt til auðs og
valda, heldur en ósviknar greifynjur,
sem anguðu af svitalykt. Og ég sagði
þeim, að forfeður minir hefðu verið
konungar í írlandi á þeim tíma sem
siðlausir víkingar herjuðu í Evrópu. Og
ég sagði þeim, að við borguðum hirð-
ina hér með okkar eigin peningum.
Og ....
Hér hikaði Désirée andartak.
— Og hvað? spurði krónprinsinn.
— Og að sænski aðallinn hefði gott
af svolítilli byltingu og ...
— Og ennþá meira? greip hann fram
í og fórnaði höndum.
— .... og .... og að ég væri farin
heim, heim til Frakklands, kjökraði hún.
í júlí 1811, þegar hið norræna sum-
ar skartaði sínu fegursta, yfirgaf Desi-
deria prinsessa Svíþjóð.
— Ég kem brátt aftur, sagði hún og
kyssti mann sinn og son í kveðju-
skyni......
Hún saknaði raunar manns síns og
barns, en þegar hún ók um björt og
fjörleg stræti Parísarborgar, var eins
og þungu fargi væri af henni létt. Hér
var fólkið ekki hrætt við að hlæja, eins
og í Stokkhólmi. Hér óttuðust menn
ekki gleðina. Désirée lygndi augunum
mót sólinni. Það yrði skemmtilegt að
sjá Napóleon sem föður! Og nú var
hún einmitt á leið í heimsókn til han,s.
Désirée fannst vingjarnlegt og nota-
legt að sitja og ræða við Marie-Louise
keisaradrottningu úti á svölunum við
Tuilleriene. Hún fann til svolítillar af--
brýðisemi, þegar hún sá Napoleon koma
til þeirra með son sinn á handleggnum.
Brúnt andlit hans lýsti af stolti og föður-
kærleik. Hann kastaði þessum fjögurra
mánaða dreng upp í loftið, greip hann
aftur og rétti Désirée hann.
Meðan Désirée virti barnið fyrir sér
og gældi við það, sat keisarinn beint
á móti henni. Hann sagði:
—• Eins og yðar konunglega tign hlýt-
ur að sjá, þá hefur Napoleon Bona-
parte nú fæðzt sonur í raun og veru . . .
Kvenþjóðin
Framhald af bls. 27.
lita bastinu. Þræðið nál með basti, hafið
langan lausan enda, saumið kross yfir
samskeyti í einu hornanna, fest með
því að hnýta með lausa endanum á röng-
unni. Dragið nál og enda eftir röng-
unni að næsta krossi o. s. frv., þar til
krossspor hefur verið saumað í hvert
samskeyti. Saumið yfir krossana með
grænu basti og þá í miðjunni með rauðu.
Mynd a£ iiiaimi
Framhald af bls. 15.
skemmtun að horfa á þig? spurði ég
Paulu. — Þú ert há og mögur og fjöru-
tíu og tveggja ára, og það er ég, sem
sé þér farborða.
Tveir rauðir dílar komu í ljós á kinn-
um Paulu. — Ég er ekki mögur. Ég
gæti aðeins að þunga mínum.
Mér er ómögulegt að skilja hvers
vegna, sagði ég elskulega. — Það er
nú samt enginn, sem lítur á þig.
— Smjörkúla, hvæsti hún.
— Þú neyðist til þess að borga með
þér til karlmanns, sagði ég og brosti
dauflega. — Er það þetta, sem þú hefur
í hyggju að gera einn góðan veðurdag?
— Börn, börn, sagði móðir mín í
ávítunartón. — Ætlið þið alltaf að vera
að rífast? Hún sló í borðið með skeið.
— Harold, drekktu kaffið þitt. Þú
átt að fara núna.