Ljósberinn - 01.12.1946, Blaðsíða 17

Ljósberinn - 01.12.1946, Blaðsíða 17
LJÓSBERINN 229 legri fjarlægð frá þeim, en þau langaSi til að koma nær þeim og athuga, hvort þeir voru í raun og veru lifandi og gætu hreyft sig. Glaðværðin og veizlugleðin jókst við hvert augnablik, svo hermennirnir voru sífellt grafkyrrir. Börnunum fannst óskiljanlegt, að nokkur gæti verið svo nálægt vínberjaköngl- unum og öllu hinu góðgætinu, án þess að breyfa hönd, til.þess að ná sér í eitthvað af því. Að síðustu gat einn drengjanna ekki leng- ur ráðið við forvitni sína. Hann nálgaðist hljóðlega — og reiðubúinn til að leggja á flótta — einn af hinum herklæddu, og þeg- ar hermaðurinn hreyfði sig ekki, kom hann nær. Loks var hann svo nálægt honum, að hann gat snert skóreimar hans og legghlífar. Þá, allt í einu, eins og þetta hefði verið óheyrilegur glæpur, fóru herklæddu menn- irnir á stjá. Með óstjórnlegu æði réðust þeir á börnin og tóku þau. Sumir sveifluðu þeim yfir höfði sér eins og skotvopnum, og hentu þeim á milli lampa og blómfesta yfir hand- riðið á veggsvölunum ofan í hallargarðinn, þar sem þau rotuSust á marmaragólfinu. Sumir brugSu sverSum og ráku börnin í gegn, en aSrir slógu höfðum þeirra við vegginn, áSur en þeir hentu þeim niSur í niSdimm- an garðinn. Fyrstu augnablikiu eftir árásina ríkti al- ger þögn. Litlu líkamarnir svifu enn þá í loftinu, konurnar voru agridofa af skelfingu. En allt í einu vöknuðu aumingja konurnar til vitundar um hvaS gerzt hafSi, og meS samstilltu skelfingarópi ruddust þær á móti hermönnunum. ÞaS voru enn þá nokkur börn uppi á vegg- svölunum, sem ekki höfSu veriS tekin í fyrstu atlögunni. Hermennirnir eltu þau, og mæðurnar fleygðu sér niður fyrir fætur þeirra og þrifu með berum höndum um nakin sverð þeirra, til að afstýra banahögginu. Nokkrar konur, sem búnar voru aS missa börn sín í dauSann, réSust á hermennina, og reyndu að hefna þeirra með því að kyrkja morðingj- ana. Meðan á þessari ringulreið stóð, skelfing- arópin ómuðu í höllinni, og grimmdarleg- ustu ofbeldisverk voru framin, stóð hermað- urinn, sem vanur var að vera á vérði, við borgarhliðið, hreyfingarlaus ofan við stig- ann, sem lá niður frá veggsvölunum. Hann tók engan þátt í bardaganum og morðunum. Aðeins reiddi hann sverð sitt á móti þeim konum, sem heppnast hafði að ná í börn sín og ætluðu að flýja með þau ofan stig- ann, en það eitt, að sjá hann þungbúinn og hreyfingarlausan, fannst þeim svo ægilegt, að flóttakonurnar fleygðu sér heldur yfir grind- verkið eða hörfuðu aftur inn í bardaga gaura- ganginn, heldur en að eiga það á hættu, að komast fram hjá honum. „Voltigius hefur vissulega fariS rétt aS ráSi sínu, aS fela mér þetta hlutverk", hugs- aSi hermaSurinn. „Ungur og óvarkár her- maSur mundi hafa yfirgefiS varðstöð sína og ruðst út í hringiðuna. Ef ég hefði látið tælast héðan, mundi að minnsta kosti hálfur tugur af börnum hafa komizt undan". Þegar hann var að hugsa um þetta, tók hann eftir ungri móður, sem hafði þrifið barn sitt, og kom nú á hröðum flótta æðandi á móti honum. Enginn þeirra hermanna, sem hún varS aS þjóta fram hjá, gat stöSvaS hana; þeir voru í áflogum viS aSrar konur, og þess vegna komst hún alla leiS aS end- anum á veggsvölunum. „Þarna er ein, sem er rétt komin að því að sleppa!" hugsaði hermaSurinn. Hvorki hiin eSa barniS eru særS. Ef ég hefSi nú ekki veriS hér — —" Konan kom meS svo miklum hraSa á móti honum, aS það var eins og hún flygi, og honum vannst því ekki tími, til að greina nákvæmlega andlit hennar eða barnsins. Hann otaði aðeins sverðinu á móti þeim, og með barnið í fanginu æddi hún á móti því. Hann bjóst við því, að bæði hún og barnið féllu á næsta augabragði til jarðar, rekin í gegn. En í sömu andránni heyrði hermaðurinn reiðilega suðu yfir höfði sér, og strax á eft- ir fann hann til ákafs sársauka í öðru aug-

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.