Vikan - 16.04.1964, Side 18

SKQTHVELLIRNIR RUNNU SAMAN í EINN. LÍKAMI STRANGWAYS KASTAÐIST FRAM Á VIÐ EIN
útur yfir sex yfirgaf hann Queens
Club, steig inn í bílinn sinn og ók
tíu mínútna akstur upp hæðina að
rótum BláfjalIs, þangað sem húsið
hans stóð með glæsilegu útsýni
yfir höfnina í Kingston. Klukkan
tuttugu og fimm mínútur yfir sex,
gekk hann inn í forstofuna fyrir
framan skrifstofuna, opnaði dyrnar
og lokaði þeim aftur. Ungfrú True-
blood, sem gegndi störfum sem
einkaritari hans og var raunar hans
hægri hönd, sat þá þegar framan
við senditækin sem voru dulbúin
sem skialaskápur. Hún var búin að
setja á sig hlustunartækin og farin
að senda út kallmerkið WXN á 14
megacycles. A laglegu hné hennar
var hraðritunarblokk. Strangways
var vanur að hlamma sér í stólinn
við hliðina á henni og taka upp
hin heyrnartækin, og nákvæmlega
klukkan tuttugu og átta mínútur yfir
sex tók hann við stjórninni og beið
eftir hinni skyndilegu þögn í Ijós-
vakanum, sem gaf til kynna að
W,W,W í London væri í þann veg-
inn að opna sambandið.
Þetta var alveg föst venja.
Strangeways var mjög vanafastur
maður. Því miður getur vanafesta
verið banvæn ef óvinurinn hagnýt-
ir sér hana.
Strangways var hávaxinn og
grannur maður með svartan snepil
fyrir hægra auganu, skarpur á svip
með hvasst augnaráð. Nú gekk hann
hratt yfir anddyri Queens Club,
hratt opnum dyrunum og hljóp
Jg — VIKAN 16. tbl.
niður þrepin þrjú að gangstétt-
inni.
Hann var ekki að hugsa um neitt
sérstakt, nema helzt ánægjuna af
fersku kvöldloftinu og endurminn-
inguna um snjalla spilamennskuna
sem hafði fært honum vinning á
þrjá spaða. Og svo náttúrlega þetta
mál sem hann var að vinna að,
undarlegt og flókið mál, sem M
hafði fleygt kæruleysislega í hann
um það bil tveim vikum áður. En
það var á góðum rekspöl. Það hafði
sannarlega borgað sig að skyggn-
ast betur inn í samfélag Kínverj-
anna. Nokkur undarleg atriði höfðu
komið í Ijós — að enn sem komið
var að vísu aðeins grunur — en
ef það stóðst, hugsaði Strangways
um leið og hann arkaði niður mal-
arborinn stíginn niður á Richmond
Road, mundi hann án efa kom-
ast að ýmsu skrítnu.
Strangways yppti öxlum. Auð-
vitað mundi það ekki verða þannig.
Hið ótrúlega varð aldrei í starfi
eins og hans. Endirinn á málinu yrði
einhver lágkúruleg niðurstaða, sem
leiddi í Ijós að málið hefði að-
eins margfaldazt af æsilegu ímynd-
unarafli og þeirri dulúð sem fylgdi
Kínverjunum.
Ósjálfrátt tók Strangeways eftir
blindingjunum þremur, án þess að
veita þeim nánari athygli. Þeir
stauluðust hægt í áttina til hans
eftir gangstéttinni. Þeir voru um það
bil tuttugu metra frá honum. Hon-
um taldist til að þeir mundu fara
fram hjá honum einni eða tveimur
sekúndum áður en hann kæmi að
bílnum. Af hálfgerðri skömm fyrir
hve hann var sjálfur við góða heilsu
og jafnframt af þakklæti fyrir það
leitaði Strangways að peningi [
vasa sínum. Strauk þumalfingurs-
nöglinni um brún peningsins til þess
að vera viss um að þetta væri flór-
ína en ekki penny. Svo tók hann
peninginn upp. Blindingjarnir voru
nú komnir til hans. Þetta var skrítið,
þeir voru allir Kínnegrar, afskap-
lega skrftið. Strangways tók hönd-
ina upp úr vasanum, peningurinn
glamraði í tinkrúsinni.
— Guð blessi yður herra, sagði
foringinn. — Blessi yður, bergmál-
uðu hinir tveir.
Strangways var með bíllyklana
í höndunum. Eins og í fjarska tók
hann eftir því að stafirnir glumdu
ekki iengur við gangstéttina, en það
var of seint.
Um leið og Strangways fór fram
hjá síðasta manninum, sneru þeir
sér við allir þrír. Hinir tveir aftari
stigu skref afturábak til þess að
vera ekki í skotlínu. Þrjár skamm-
byssur með hljóðdeyfi komu fram
úr tötrunum. Með þjálfaðri ná-
kvæmni miðuðu mennirnir þrír á
mismunandi staði á hrygglengju
Strangeways — einn milli axlanna,
annar í miðbakið og sá þriðji litlu
neðar.
Skothvellirnir runnu saman [ einn,
Lfkami Strangways kastaðist frarn
á við eins og hefði verið sparkað í
hann. Hann lá grafkyrr í ffngerðu
ryki gangstéttarinnar.
Klukkan var sautján mínútur
gengin í sjö. Með ískrandi hjólum,
og svörtum silkiborðum, sem flögs-
uðust fyrir vindinum, kom líkvagn
þjótandi á staðinn. Það stóðst á
endum, að þegar blindingjarnir
höfðu lyft líkama Strangways upp
nam líkvagninn staðar hjá þeim.
Tvöfaldar afturdyrnar voru opnar.
Sömuleiðis llkkistan inni í bílnum.
Mennirnir þrír stungu líkinu ofan
í hana og fóru sjálfir inn. Lokið
var sett á og dyrunum lokað. Svert-
ingjarnir þrír settust á sætin með-
fram líkkistunni og lögðu stafina
í flýti við hlið sér. Á sætisbökunum
héngu svartir frakkar. Þeir fóru í
þá utan yfir tötrana. Svo tóku
þeir af sér baseballhúfurnar en
settu í staðinn upp svarta hatta,
sem höfðu legið á gólfinu.
Okumaðurinn, sem einnig var
Kínnegri, leit óstyrkur um öxl.
— Áfram maður, áfram, sagði
stærsti morðinginn. Hann leit á sjálf-
lýsandi skífuna á úrinu sínu. Klukk-
an var tuttugu mínútur gengin í
sjö. Þetta hafði ekki tekið nema
þrjár mínútur, allt samkvæmt áætl-
un.
Líkvagninn sneri við á götunni
og hvarf sömu leið og hann kom.
Við gatnamótin beygði hann til
hægri og með þrjátíu mílna hraða
á klukkustund brunaði hann létti-
lega upp þjóðveginn í átt að hæð-
inni. Svartar veifurnar blöktu dap-
urlega til merkis um hver flutning-
ur vagnsins væri, og syrgjendurnir
þrír sátu teinréttir við kistuhornin
með krosslagðar hendur á brjósti.
- W, X, N kallar W, W, W,
W, X, N, kallar W, W, W, W, X, N,
W, X, N, W, X, N . . .
Mary Truebood sat við senditæk-
in og studdi á sendilykilinn með
vísifingrinum. Hún lyfti vinstri hand-
legg og leit á klukkuna. Tuttugu
og átta mínútur gengin í sjö. Hann
var heldur seinn. Mary Trueblood
brosti er henni datt í hug hvernig
litli, opni Sunbeam bíllinn kæmi
þjótandi upp veginn í áttina til
hennar. Andartak mundi hún heyra
hratt fótatak, svo lykilinn í skránni,
og um leið og hann teygði sig f
hlustunartækin. — Mér þykir það
leitt Mary, helvítis bíllinn vildi
ekki fara í gang. — Eða: — Maður
skyldi halda að lögreglan væri far-
in að þekkja númerið mitt, en held-
urðu að þeir hafi ekki stanzað mig
á miðri leið. Mary Trueþlood tók
hin heyrnartækin af' króknum og
setti þau á stólinn hans til þess að
spara honum hálfa sekúndu.
- W, X, N, kallar W, W, W,
W, X, N, kallar W, W, W . . . Hún
sneri stilliskífunni örlítið og reyndi
aftur. Klukkan var tuttugu og níu
mínútur gengin í sjö. Hún fór að
hafa áhyggjur. Eftir fáeinar sek-
úndur mundi London svara. Allt í
einu hugsaði hún. Guð, hvað mundi
hún gera ef Strangeways kæmi
ekki í tæka tíð. Það var tilgangslaust
fyrir hana að taka á móti London
og láta sem hún væri hann. Til-
gangslaust og hættulegt. Stutt-
bylgjueftirlitið mundi hlusta á kall-
ið eins og venja var. Þessi tæki,
sem mældu hvert minnsta sérkenni
í sendingunni, myndu undireins
uppgötva að það var ekki Strange-
ways, sem stjórnaði lyklinum. Mary
Trueblood hafði séð tækjaskóginn
á efstu hæðinni í aðalstöðvunum,
hafði séð hvernig þeir mældu þyngd
hvers ásláttar, hraðann, hvert sér-
kenni. Eftirlitsmaðurinn hafði út-
skýrt þetta fyrir henni þegar hún
réðist í þessa stöðu fyrir fimm ár-
um; að bjalla mundi hringja og
sambandið sjálfkrafa rofna, ef ekki
væri réttur maður við senditækin.
Þetta var aðalvörn leyniþjónustunn-
ar gegn því að senditækin féllu í
óvinhendur, og ef starfsmaður
þeirra hefði orðið fyrir einhverju
óhappi og væri neyddur til þess að
kalla London, þurfti hann ekki ann-
að en að breyta örlítið út af sendi-
venju sinni til þess að tækin upp-
götvuðu það, að þar með hafði
starfsmaðurinn látið vita um ástand-
ið jafngreinilega og hann hefði
sent skeyti.
Nú var London að koma. Hún
heyrði þögnina í Ijósvakanum, sem
þýddi það að London var að koma.
Mary Trueblood leit á úrið. Hálf
sjö. Ástandið var Ijótt. En nú að
lokum var fótatak í fordyrinu. Eftir
andartak mundi hann koma inn.
Hún varð að hjálpa honum. í ör-
væntingu ákvað hún að tefla á tvær
hættur og halda sambandinu opnu.
- W, W, W, kallar W, X, N,
W, W, W, kallar W, X, N. Heyrið
þið til mín? Heyrið þið til mín?
að heyrðist skýrt og greinilega í
London, þar sem hún leitaði að
stöðinni á Jamaica.
Fótatakið var komið að dyrunum.
Róleg og örugg svaraði hún.
Heyrum skýrt og greinilega, heyr-
um skýrt og greinilega, heyrum.
Það varð sprenging fyrir aftan
hana. Eitthvað lenti f ökklanum á
henni. Hún leit niður. Það var læs-
ingin úr hurðinni.