Vikan - 16.04.1964, Page 31

,.Þarna ertu! Þjófur! Ræn-
ingi!“
Ricardo stóð fyrir aftan hann,
raðþrota, þreyttur og sýndist
ál aflega • gamall. „Frænka
) . jt”. okkur inn. Mér þykir
fyi ii þessu. Hann kunningi okk-
ar hérna . . .“
óg er einskis manns kunn-
i ■ æpti grafarinn. „Læsing-
m hefur verið brotin upp og
líki stolið. Líkið segir til um það
hvar þjófinn sé að finna. Þess
vegna krafði ég þig fylgdar.
Taktu hana fasta!“
„Andartak". Ricardo losaði
arminn úr taki hans, laut frænku
sinni alvarlegur á svipinn. „Meg-
um við ganga inn?“
„Þarna! Þarna!“ Grafarinn tók
undir sig stökk yfir þröskuld-
inn og benti yfir að veggnum.
„Þú getur sjálfur séð!“
En Ricardo hafði ekki augun
af konunni. „Filomena?“ spurði
hann og rödd hans var lág og
vingjarnleg.
Ásjóna Filomenu var ásjóna
þeirrar manneskju, sem hefur
reikað um löng og niðmyrk und-
irgöng næturinnar, alla leið á
enda, þar sem sér skugga kom-
andi dags. Augu hennar voru við
öllu búin. Orðin lágu henni á
vörum. Henni var horfinn allur
ótti. Byrðar hennar voru fislétt-
ar orðnar eins og foklaufið sem
hún, ásamt sínum trúa og dygga
syni, hafði borið ofan brekkuna.
Ekkert gat framar orðið henni
til miska eða meins, það var auð-
séð á því hvernig hún bar sig
þegar hún svaraði:
„Hér er ekki neinn skorpning
að finna“.
„Ég trúi þér, frænka mín,
en . . .“ Ricardo ræskti sig vand-
ræðalega og festi á hana spyrj-
adni augun. „En hvað er það,
sem þarna stendur úti við vegg-
inn?“
„Ég hef gert skorpningsbrúðu
í fullri líkamstærð úr leir, pappa,
lími og vír í tilefni af í hönd far-
andi hátíð hinna dauðu“, svar-
aði Filomena og varð ekki svo
mikið sem litið um öxl þangað,
sem þeir störðu.
„Er það satt, að þetta séu þín
handverk?" spurði Richardo með
aðdáun.
„Nei, nei!“ Og það lá við sjálft
að grafarinn stykki í loft upp af
reiði.
„Með ykkar leyfi!“ Ricardo
nálgaðist hægum skrefum og
beindi vasaljósinu fram fyrir sig.
„Já, einmitt", tautaði hann. „Ein-
mitt það“.
Filomena starði út um dyrnar,
út í mánaljósa nóttina. „Mér gekk
ekki nema gott eitt til, þegar ég
mótaði og myndaði þessa skorpn-
ingsbrúðu eigin höndum . . .“
„Gekk þér hvað til?“ hvæsti
grafarinn og sneri sér að henni.
„Við fáum peninga fyrir mat.
Mundir þú vilja neita börnunum
mínum um það?“
En Ricardo lagði ekki hlustir
við orðum þsirra. Hann stóð
skref frá veggnum, hallaði und-
ir flat+, neri hökuna, starði á
skor'.-na mannsmyndina sem rann
saman við sinn eiginn skugga,
þagði þögn sinni og hallaðist upp
að bjálkunum.
„Brúða“, tuldraði Ricardo.
„Stærsta dánarbrúða, sem ég hef
augum litið. Ég hef séð beina
grindur í fullri stærð úti í glugg-
um og líkkistur úr krossviði í
fullri stærð með sykurkvoðu-
hauskúpum. Jú. En aldrei neitt
þessu líkt. Ég er furðu lostinn,
Filomena".
„Furðu?“ æpti grafarinn upp
yfir sig. „Þetta er ekki nein
brúða, þetta er . . .“
„Viltu sverja þess eið, Filo-
mena“, sagði Ricardo og lét sem
hann sæi hann ekki. Hann rétti
út hendina og bankaði nokkrum
sinnum á barm mannsmyndar-
innar, sem svaraði holu hljóði.
„Geturðu svarið að hún sé gerð
úr pappa?“
„Ég sver við hina heilögu jóm-
frú“.
„Þá það“. Ricardo yppti öxl-
um, tuldraði, hló við. „Þá ligg-
ur þetta ljóst fyrir. Fyrst þú
sverð við hina heilögu jómfrú,
þá þarf ekki frekar vitnanna við.
Þá eru öll réttarhöld óþörf. Það
gæti líka tekið vikur og mánuði
að sanna að fá úr því skorið,
hvort þetta sé eins og þú segir
eða hið gagnstæða, hvort þetta
sé lím og pappi og leir eða eitt-
hvað annað“.
„Gæti tekið vikur og mánuði
að sanna . . .“ Grafarinn hring-
snerist á gólfinu, rétt eins og
hann áliti öll rök tilverunnar í
veði þarna, innan þessara lágu
veggja.
„Þessi brúða er mín eign, þessi
brúða, eða hitt þó heldur, hún
er mín“.
„Þessi brúða“, mælti Filomena
með alvöruþunga, „ef það er þá
brúða, og ef þetta eru mín hand-
verk, þá hlýtur hún að vera mín
eign. Og jafnvel þótt . . mælti
hún rólega og fann huga sinn
fyllast ró og vissu, jafnvel þótt
það væri ekki brúða, heldur væri
Juan Diaz kominn heim aftur er
hann þá ekki guðs síns, fremur
en nokkurs annars?“
„Það er ekki svo auðvelt að
hrekja það“, sagði Ricardo.
„Og næst guði ■—■ hét Juan
Diaz því ekki við altari guðs í
kirkju guðs, að hann skyldi verða
minn alla daga?“
„Alla daga, þar fórstu með
það“, hrópaði grafarinn. „En nú
eru uppi allir dagar hans, og nú
er það ég, sem ræð yfir honum“.
„Er það svo?“ spurði Filomena.
„Fyrst og fremst guðs, þar næst
Filomenu Diaz, það er að segja,
sé þetta ekki skorpningsbrúða,
heldur skorpningur Juan Diaz.
Þar að auki lýstir þú yfir því,
þú, herra og húsbóndi hinna
dauðu, að þú hefðir ekkert jarð-
næði lengur til handa þessum
leiguliða þínum, og vildir því
verða laus allra mála við hann.
En — ef þér er hann allt í einu
svo kær orðinn, að þú mátt ekki
af honum sjá, viltu þá fá honum
aftur sína jörð, þó að enginn
leiga komi fypir?“
En óðalsbóndi þagnarinnar var
svo yfirkominn af reiði, að Ric-
ardo lögreglustjóra vannst tími
til að koma orði að:
„Kirkjugarðsvörður; ég þykist
mega fullyrða, að það muni taka
marga mánuði, að það muni kosta
langar og flóknar deilur um ótal
vafasöm atriði og réttarleiðslu
ótal vitna, að fá úr þessu skorið,
þar sem mál þetta tekur til eigna-
réttar, brúðuframleiðslu, guðs,
Filomenu, Juans Diaz sjálfs, hvar
svo sem hann er niðurkominn,
sveltandi barna hans og loks sam-
vizku grafaranna, þar sem allar
þessar málaflækjur fram og aft-
ur, mundu draga mjög úr áliti
þeirra og tekjum. Og því spyr
ég þig, hvort að þú sért reiðu-
búinn að eiga í svo löngum mála-
ferlum, standa í réttinum dag
eftir dag . . .“
,.Ég er reiðubúinn . . .“ svar-
aði grafarinn.
„Maður minn“, mælti Ricardo
enn. „Það var hérna um kvöldið,
að þú gafst mér gott ráð, þó að
í litlu væri, og nú ætla ég að
endurgjalda þér það. Ég ætla
ekki að skipta mér af því hvernig
þú ræður og ríkir yfir þeim
dauðu. Og þú skalt ekki heldur
skipta þér af því, hvernig ég
stjórna í mínu litla ríki, ríki
þeirra lifandi. Þitt veldi nær ekki
út fyrir kirkjugarðshliðið. Þeir
sem standa fyrir utan þau landa-
mæri, hvort sem þeir mega mæla
eða ekki, þeir eru mínir þegnar.
Þess vegna . . .“
Hann drap enn fingri á barm
mannsmyndarinnar, og hún
svaraði enn með holu, myrku
hljóði og grafarinn kipptist við.
Hreín
frísk
heilbrigð
húð
HeilbrigS hú8 f 4 attliði!
Finnst yður það ekki vera athyglisvert, að Nivea skuli
vera jafn vinsœlt og nýtízkulegt og fyrir 50 árum.
Pá uppgötvuðu vísindameon Ezurif, sem gerði það mögu-
legt, að nœra húðina með fitu og raka.
Fegrunarsérfreeðingar sogja í dag: Nivea getur
olls ekki verið betrd, hvort sem um er að reeða Nivea-
creme eða hina nýju Nivea-milk. Og reynsla
hinna mörgu milliána sem nota
Nivea sýnir það daglega: Sá, sem snyrtir húð
sfna reglulega með Nivea, heldur henni hreinnJ, ferskri
og heilbrigðrl.
VIKAN 16. tbl. — gj