Vikan

Tölublað

Vikan - 08.04.1965, Blaðsíða 16

Vikan - 08.04.1965, Blaðsíða 16
„Ek treysti því, at þú sért drengr góðr ok gangir eigi aftr". „Ég treysti því Guðmar aö þú hafir vit til að óska henni Svein- björgu til hamingju þvi sjálfur veiztu hvað hann Gunnar á Skál- um er mikið mannsefni," sagði frú Jónhildur og renndi aftur i kaffibollann hans. „Og ætli ég fari ekki. nærri um mannsefnið," sagði Guðmar, „en ég þykist vita jafnlangt nefi mínu um konuefnið." „Þú ert þesu vonandi ekki mót- fallinn pabbi minn?" spurði Sveinbjörg litla ángistarfull. „Hann Gunnar er svo dæma- laust góður og þó pabbi hans hafi komið skammarlega fram við þau systkinin og hana mömmu þeirra þá er hann áreið- anlega ekkert likur honum pabba sínum." „Og það er nefnilega það. Og það var og," sagði Guðmar. „Þar stendur sumsé hnifurinn í kúnni, hann er svo fjandi likur honum pabba sínum." 13. KAFLI Guðmar á Bakka heim- sækir frú Sigríöi læknisfrú Næstu daga var Guðmar á Bakka i þungum þönkum og fór mikið einförum gekk fram og aftur um húsin eða úti við og var i þungu skapi. Það var algengt að hann sæti uppi undir Hádegishæð þaðan sem vel sást til mannaferða og þegar einhver fór u mgötuna skyggndi hann hönd fyrir augu til að sjá hver þar væri á ferð. Einn daginn sá hann loksins það sem hann var að biða eftir mann í fínum föt- um á brúnum hesti með brúnt hár undan hattinum sem fór á mikilli ferð fram í sveitina. Þá flýtti Guðmar sér heim og lagði á StóraBlakk og reið fram að Skáium til að finna hana frú Sigríði. Hún var heima og bauð honum inn upp á kaffi. Guð- mar þáði það og þegar hann var kominn til stofu sagði hann „Ég held nú bara Sigga min að þetta sé i annað skifíi á æv- inni sem við hittumst í almenni- legu einrúmi en það ætla ég þó að leyfa mér að vona að það verði ekki eins afdrifarikt og það fyrra." „Það hélt ég ekki Guðmar minn að þú hefðir haft mikið af þeim afdrifum að segja," sagði frú Sigríður og brosti mildilega. „En það er hætt við það hefði orðið heldur þungur róðurinn hjá mér hefði blessað- ur læknirinn amast við börn- unum mínum." „Það er nú sosum óþarfi að fara í einhvern meting Sigga mín," sagði Guðmar. „En það mætti kannski minna þig á, að fyrir kom að þú fyndir salt- kjötstunnu ellegar kindarkrof á tröppunum hjá þér meðan þú varst i skúrnum þarna úti á Tánganum eftir að hann Gúð- múnd fældist úr landi. Ekki það að þ'að skifti neinu máli mér bara svona datt það í hug. En ég er hingað kominn núna Sigga min að máli við þig að ég sé ekki betur en að hérna stefni í beina ófæru og hana dáltið vonda þvi mér er sagt að hún Sveinbjörg mín litla stráið og strákskarnið hann Gunnar grey- ið séu bara að trúlofa sig." „Ójá. Hann Gunnar minn sagði mér það blessaður en það á vist að fara dult til að byrja með skildist mér." „Og þú tekur því bara si- svona?" „Og af hverju ætti ég ekki að taka því svona?" „Ég hélt einu sinni tveimur kvígum undir tudda, sem var þeim samfeðra og þessar kvíg- ur áttu báðar kvígur sem ég setti á. Önnur varð stritla en hin datt einu sinni dauð niður á básnum sínum án þess að nokkuð væri að henni." „Finnst þér rétt að ýfa gömul sár Guðmar?' „Og ekki segi ég það nú kann- ski, en ég veit ekki hvort það 16 VIKAN 14. tbl.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.