Vikan

Tölublað

Vikan - 08.04.1965, Blaðsíða 36

Vikan - 08.04.1965, Blaðsíða 36
SOLGLERAUGU SUMARTÍZKAN 1965 ER KOMIN EINKAUMBOÐ FYRIR: SOCIÉTÉ DES LUNETIERS, PARIS. GLERAUGNAVERZLUN INGÖLFS S. GÍSLASONAR SKÖLAVÖRÐUSTÍG 5 var að opna kaupfélagið og baS hann þegar um brennivín og fékk þaS. SiSan reiS hann burtu á ný og vissu menn ekki hvaS af honum varS og ekki kom hann heim til sin þaS kvöldið. Næsta dag kom hann svo aftur í kaup- félagið og var þá orðinn skítug- ur og heldur illa til reika en bað um meira brennivín og fékk það og var þó sæmilega drukkinn fyrir. Þegar hann hafði fengið af- greiðslu og var að fara kom læknirinn þar inn fyrir dyrn- ar. Guðmar nam staðar festi sjónir á lækninnm og sagSi svo hátt að allir máttu heyra: „Hvat skal nú til ráSa? Hvort er þetta ekki læknirstuskan sú hin arma?" Læknirinn bandaSi fyrirlitlega til GuSmars með tveimiir fingr- um og sagði „þessi maður er ölvaður ég tala ekki við hann. Þar að auki hef ég reynt hann aS því aS vera fífl." GuSmar setti rauðan við þessi orð og hann sneri sér við i búS- inni og mælti svo skýrt að vel mátti heyra: „Það mun engu skipta þik mannfýla ok eigi höf- um vér kvenna skap." „Ég kalla ykkur til vitnis um þaS sem hér eruð i búðinni aS þessi maður hefur svivirt mig og það opinberlega og líklegast að ég stefni honum fyrir meið- yrði." „Vera má þat en hinn veg dreymdi mik þó." „Ekki bætir þaS úr skák, ef hann reynir aS ögra mér." „Esa gapríplar góSir.1)" Læknirinn snarstansaði og hikaði viS, áSur en hann mælti lágt: „ViS hvaS áttu, maSur? Ég skal mæta þér allsgáSum." „Engi em ek vigamaSr," svar- aði GuSmar „en þó skal ég gera þat ef þú vill." Læknirinn rétti úr sér aftur og sagSi „við munum síðar finn- ast GuSmar bóndi á Bakka. „Þat þykkir mér víst, en balda skal fram ferðinni, því ekki dug- ir ófrestaS." Að svo mæltu snar- aSist hann út og á bak honum StóraBlakk síhum og þeysti út úr kaupstaSnum fram í sveit. 16. KAFLI Guðmará Bakka finnur lækninn í læknum Þegar GuSmar á Bakka var ekki kominn heim og komið á annan sólarhring og þaS á útmánuðum þótt einstök veður- bliða væri dag eftir dag frost- lausar stillur fór frú Jónhildur á Bakka aS ókyrrast. Hún hafði engum sagt að GuSmar væri týndur heldur eyddi því alltaf ef hún var spurS hvar hann væri og með sjálfri sér þóttist *)Úr Njáls sögu. „Esa gapríplar góðir"=Ekki eru þeir góðir sem glápa á konur. Höf. hún viss um aS hann hefði ekki farið sér að voða en samt fór hana aS lengja eftir honum og lét leggja á uppáhaldshestinn sinn en það var móálótt hryssa kostagripur lítil en ganglétt. Síðan fór hún ein af stað og sagði engum hvert hún ætlaSi en stefndi inn i kaupstaSinn sem leiS lá meðfram hádegis- hæðinni og ætlaSi svo i gegnum skarðið en sá sig um hönd og lagði á fjalliS þaS var styttri leiS en erfiSari og sjaldan farin nema þá aS sumarlagi. Þegar hún kom upp á háfjalliS lá leiSin eftir móabarSi um hríS en síSan of- an i mjótt en fremur djúpt gil drag og þar sitraSi lækjarspræna eftir botninum. Frú Jónhildur var i þúngum þaunkum og gætti ekki aS því hvar sú móálótta fór og kom aS gilinu dálitiS ofar en vant var og þaS fyrsta sem hún sá var maður á stórum dökk- um hesti var að riða ofan í gil- ið hinumegin frá nokkuS neSan viS alfaraleiðina. Hún stöSvaSi þá móálóttu og af tilviljun var hún þá á bak viS stóran stein svo aSeins höfuSiS af frú Jón- hildi stóð upp fyrir steininn en ekkert af hryssunni og beið til að sjá hvort þaS var ekki rétt sem henni sýndist aS þetta væri Guðmar. Jú þetta var Guðmar. Hann var búinn að lóna fram og aftur um heiðina allan daginn því þegar hann lagði á hana um morguninn týndi hann brennivínsflöskunni sinni og var búinn að leita að henni allan daginn og var nú allsgáður og ætlaSi bara aS drifa sig heim. Þegar hann reiS ofan í gilið sá bann útundan sér aS' hann var of neSarlega og leit upp eftir gilinu. Þá sá hann skjóttan hest meS hnakk og beisli standa undir klettanefi rétt neSan við alfaraleiðina og bíta og fór að gá hvort ekki væri maSur nærri og sá einhverja þúst liggjandi niSur viS lækinn. Hann sá ekki betur en þetta væri lækn- irinn aS minnsta kosti var þetta hann Læknisskjóni, en hann taldi öruggara aS gá aS því hvort þaS væri eitthvað að þess- um manni sem lá þarna ofan við lækinn því hann sá hann ekki bæra neitt á sér svo hann reið þangaS upp eftir. Jú þetta var læknirinn, liggjandi grafkyrr á grúfu meS andlitiS ofan i sytr- unni eins og hann væri aS þamba vatn úr læknum. „Hó" sagSi GuSmar en læknir- inn ansaSi ekki svo GuSmar renndi sér af baki og ýtti við honum. „HeyrSu lasm," sagSi hann en læknirinn var eins og liflaus skrokkur fyrir tánni á honum. Guðmari var ekki um þetta svo hann hörfaði aðeins aftur á bak og sagSi: „Albúinn er ég þess að mæta þér upprétt- um læknir en þaS krefst ég þess aS þú hafir ekki þvílíkt gabb í frammi til aS koma að mér óvör- 36 VIKAN 14. tbl.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.