Vikan

Tölublað

Vikan - 16.09.1965, Blaðsíða 4

Vikan - 16.09.1965, Blaðsíða 4
MINNISSTÆÐAST ÞEGAR HÚN SÖNG FYRIR BANGANA — Það var eitt sinn árið 1941, að mamma hitti Bjarna Böðvarsson, þegar hún var að fara út með ruslafötuna. Þau fóru eitthvað að rabba saman, og hún spurði hann, hvort hann vildi ekki prófa mig og athuga, hvort ég hefði nokkra rödd. Hann gerði það og árangurinn varð sá, að hann réði mig sem söngkonu með hl|óm- sveit sinni. Það er eiginlega hægt að segia, að þannig hafi minn söngferill byrjað, þá var ég fimmtán óra, sagði Guðrún Á. Símonar, óperu- söngkona. Hún býr á heimili stjúpföður síns, og móður, þeirra Ágústu Pálsdóttur og Ludvigs C. Magnússsonar, og þar hitti ég hana. Hún er til þess að gera nýflutt frá Bandaríkjunum, þar sem hún hefur dvalizt um margra ára skeið, hún segist eiga eftir að koma sér fyrir hér heima. Við tókum tal saman, fyrst um daginn og veg- inn, en síðan um söngferil Guðrúnar. Hún sagði: — Foreldrum mínum þótti bóðum gaman af söng, en í fyrstu virtist ég ekki hafa erft það fró þeim. Mér leiddist söngur, hreint og beinl leiddist hann. Ég nennti aldrei í neina kóra og hafði alls enga hugmynd um, að ég hefði nokkra rödd. En þegar ég var fimmtón ára, komst ég yfir texta af vinsælli dægurflugu, sem hét ,,My own". Ég fór að raula þetta að gamni mínu, og þá skeði það skrýtna, að ég komst alltaf hærra og hærra. Þá fyrst fékk ég óhugann. — Hvað söngstu lengi með Bjarna Böðvars- syni? — Þar tl 1944. Þá langaði stjúpa minn og móður, til að ég færi að syngja eitthvað klass- ískt og þau komu mér í samband við Sigurð Birkis. Hann kom mér inn á svið klassískrar tón- listar, og við hana hef ég loðað síðan. Um þess- ar mundir hélt ég tíu konserta án þess að hafa lært nokkuð að ráði. Til dæmis söng ég aríur úr „La Boheme" og „Madame Butterfly" og var ekki vitund taugaóstyrk. Það er svona, þegar fólk hefur ekkert lært, finnst því það geta allt. Sjáðu nú til dæmis Bítlana, ekkert hafa þeir lært og eru líka alveg kaldir og rólegir. Ef þeir yrðu skólaðir upp, er ég viss um, að þeim mundi líða miklu verr á sviðinu. — Og svo hefur þú farið utan. — Jó, ég fór til Bretlands og lærði við Guild- hall School of Music and Drama. Ég hefði ekki haft efni á því að fara út ó þessa braut, ef ég hefði ekki notið stuðnings og skilnings stiúp- föður míns, sem hefur verið mín stoð og stytta alla tið. Ég tók ýmsar námsgreinar, en var ekki sem ánægðust með söngkennsluna, svo að ég fór í aukatíma til Lorenzo Medea, og hjá hon- um lærði ég í nokkur ár. Árið 1949 skipti ég um skóla og fór að læra í The English Opera Studio, en hafði alltaf sama söngkennara. Nátt- úrlega skrapp maður heim svona við og við og hélt konserta. Þegar Þjóðleikhúsið var opn- að árið 1950 bauð Þjóðleikhússtjóri mér að halda þar konsert. Ég var sem sagt fyrsti lista- maðurinn til að halda þar konsert. Árið 1952 A VIKAN 37. tbl. kom ég aftur heim og söng þá hlutverk Rósa- lindu í Leðurblökunni eftir Jóhann Strauss og dvaldist svo hér fram eftir vetri. En um þessar mundir fannst mér ég vera farin að standa í stað, og vildi þess vegna fara að skipta um kennara. Kennari mnn, Medea, skrifaði þá til Renötu Tebaldi og spurði hana, hver hefði verið kennari hennar. Tebaldi svaraði 1 um hæl og sagði, að það hefði verið Carmen Melis, en hún var um skeið miög fræg ítölsk primadonna og í miklu uppáhaldi hjá Puccini. Medea skrifaði síðan til Melis og bað hana um að taka mig og hún féllst á það. 1953 fór ég til ítalíu til að læra hjá henni, og ég lærði líka margt. Melis var sórglæsileg kona, þótt hún væri komin undir sextugt, og hún var afbragðskenn- ari. Hún kenndi mér til dæmis hlutverk Mimi í La Boheme, Marguerite í Faust og Desdemona í Othello. En ég var skemur en skyldi hjá henni, því að hún veiktist og hætti kennslu um þetta leyti. Ég hélt nú samt svolítið ófram hjó undir- leikara hennar, Pastorino, sem >nú er vel lát- inn söngkennari í Milano. Síðan var ég nokkra mánuði h|á Pinu Minonzio, en hún var á sínum tíma mjög góð söngkona. Snemma árs 1954 fór ég svo heim aftur. — Þú hefur þá verið nokkurn veginn útlærð? 1 — Við skulum segja, að ég hafi verið komin 'i vel á veg með það. Annars er maður aldrei útlærður, því að alltaf fær maður ný viðfangs- efni til að glíma við. Eftir að ég kom frá ftalíu, var ég hér ó landi um tíma, en um haustið 1954 fór ég í mánaðar tónleikaferð til Noregs og Danmerkur. Ég hafði mikla ánægiu af þess- ari ferð og fékk ógætis viðtökur. Ég söng aðal- lega aríur eftir Puccini og Verdi, einnig lög eftir Brahms og Smetana. — En hefur þú ekki kynnt eitthvað af íslenzk- um lögum erlendis? — Jú, ég hef sko ekki svikizt um að kynna íslenzk lög. Ég hef sungið þau víða á ferðum mínum, en fólk tekur þeim misjafnlega. Sum- um finnst gaman af þeim, en öðrum ekki. Ann- ars hef ég sungið lög frá ýmsum löndum á ýmsum tungumálum meira að segja á rússnesku. Ég hef alltaf lagt mikla rækt vð hljóðfraeði, hún er nauðsynleg bæði fyrir söngvara og aðra, sem ætla sér að læra érlend mál. Eftir hliómleikaferðina til Noregs og Dan- merkur kom ég svo hem aftur til að syngia aðalkvenhlutverkið Santuzza í óperunni Caval- leria Rusticana. Árið eftir var óperan La Boheme sett á svið í Þjóðlekhúsinu á vegum Félags ís- lenzkra einsöngvara og Tónlistarfélagsins. Þar söng ég hlutverk Mimi. Það voru aðallega ung- ir söngvarar, sem fluttu þetta, Þuríður Páls- dóttir, Guðmundur Jónsson, Magnús Jónsson, Kristinn Hallsson, Jón Sigurbiörnsson og ég. Mér fannst alveg sérstaklega skemmtilegt að syngja í þessari óperu, meðal okkar ríkti svo skemmti- Framhald á bls. 39.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.