Vikan

Tölublað

Vikan - 16.09.1965, Blaðsíða 2

Vikan - 16.09.1965, Blaðsíða 2
Haustfatnaður í miklu úrvali 2 5T5 Andersen & Lauth hf. í FULLRI ALVÖRU Stolið úr eigin vasa „Ef þig vantar aura, væni minn, skal ég bara kvitta fyrir 1000 lítrum af mjólk, og þá færðu niðurgreiðsluna fyrir ekki neitt," sagði verzlunarmaður einn úr Reykjavik við bónda nokkurn i sumar. „Svoleiðis för- um við að þvi að græða. Tök- um til dæmis mig. Ég er fisksali, og ég kaupi og borga eitt tonn af fiski af framleiðandanum, en á reikningnum stendur fimm tonn. Svo fáum við okkar niður- greiðslu fyrir fimm tonn — þar af fjögur, sem við þurftum aldrei að hafa neitt fyrir. Enda er ekki einleikið, hvað íslendingar éta mikinn saltfisk, ef marka má töflurnar, en maður sér aldrei saltfisk á nokkurs manns diski! Já, lagsmaður, niðurgreiðslurnar eru til mikilla bóta fyrir þá, sem kunna að nota sér þær!" Svona sagði maðurinn. Hér skal ekki lagður dómur á sann- leiksgildi orða hans, en hitt eru gömul vísindi, að fátt fram- kallar reyk annað en eldur. Og víst yrði enginn hissa, þótt á dag- inn kæmi, að þessi góði og hrein- skilni fisksali hefði haft rétt fyrir sér. Og það jaðrar við, að fólki þyki þetta sjálfsagt. Niður- greiðslurnar koma úr kassa hins opinbera, og sú tízka rikir hér, að hið opinbera sé ekki of gott til að punga út. Bak við liggur e.t.v. sú falska hugsun, að það sem prettað er út úr ríki eða bæ — eða hreinlega stolið — skaði hvorki einn né neinn. En ef gerð væri tilraun i eitt ár, og allir tækju saman höndum um að hafa ekkert af hinu opin- bera, hvorki með prettum, svik- semi eða stuldi, en sýna þess i stað heiðarleik, ráðvendni og samvizkusemi, má heita öruggt mál, að tekjuafgangur yrði svo mikill, að allar opinberar álög- ur stórlækkuðu. Sá sem i ár stynur undan 40 þúsund króna opinberum gjöldum yrði ef til vill ekki með þriðjung þeirrar upphæðar á sama framtal eftir slikt ráðvendnisár. Þess vegna liggur sú spurning ósvöruð, hvers vegna hið opin- bera, hvort heldur er ríki eða bær, leggur ekki meira upp úr að fylgjast með þvi, hvernig farið er með fé og vinnu á þess vegum. Eitt af hlutverkum ríkis og sveitarfélaga er að vernda þegnana fyrir sjálfum sér, og þess er ekki siður þörf á þessum vettvangi en öðrum. Og til dæm- is væri hægt að byrja á þessu: Hvert fara niðurgreiðslurnar'? Eru þær misnotaðar? Og við viljum fá rökstutt svar, ekki aðeins já eða nei. S.H. VIKAN 37. tbl.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.