Vikan

Tölublað

Vikan - 16.09.1965, Blaðsíða 41

Vikan - 16.09.1965, Blaðsíða 41
Endurnýjum sængur og kodda. Fljót afgreiðsla. Höfum einnig æðardúns-, gæsadúns- og dralonsængur. Póstsendum um land allt. DÚN- & FIÐUR- HREINSUNIN VATNSSTÍG 3 (örfá skref frá Laugavegi). Sími 18740. . »**<<*'< vöcorn é ******* CHOCO«T« W&SS&& UNORAPÚÐINN sem festir tanngóminn, dregur úr eymslum, límist viS górainn, þcn-f ekki aS skipta dagiega SNUG er sérstaklega mjúkur plast- ic-púði, sem sýgur góminn fastan, þannig að þér getið talað, borðað og hlegiS án taugaóstyrks. SNUG er ætlað bæði efri- og neðrigóm. Pér getið auðveldlega sjálf settpúð- ann á, hann situr fastur og hreins- ast um leið og tennurnar. — SNUG er skaðlaus tannholdi og gómnum. Endist iengi og þarf ekki að skipta daglega. ^^ |Vr 1 T/' Heildsölu- ^jlMJLX birgðir: J. Ó. MÖLLER & CO., Kirkjuhvoli, Sími 16845. þegar fengið nokkur laun fyrir þetta og einnig ljóma. Finnst þér, að það hafi verið farið á bak við þig? Varla. Ég get ekki ímyndað mér, aO þú hafir nokkurn tíma tekið þennan Iitla gamanleík alvarlega. 1 fyrsta lagi elskarðu eiginmann þinn eða að minnsta kosti lítur út fyrir það. Það er svo hlægilegt! Hann er ekki aðlaðandi, en hann er fallegur og hann er sagður móttækilegur fyrir gullhamra.. . . — Langar þig ekki að spila? spurði Angelique hljómlausri röddu. — Jú, mig langar mikið til þess. Ég er með spil í töskunni minni. Naaman! Litli negrinn rétti henni ferðatöskuna. Þær spiluðu nokkur spil, án þess í raun og veru að fylgjast með leiknum. Angelique var mjög annars hugar og ekki í sem beztu skapi. Að lokum lagðist Madame de Montespan til svefns með bros á vör. Angelique var ekki í skapi til að brosa. Hún hakkaði í sig hvert strá- ið á fætur öðru, meðan reiðin svall í brjósti hennar, og eftir því sem leið á nóttina, hafði hún lagt fleiri og fleiri áætlanir að hefnd. Þegar morgnaði, myndi Madame de Montespan vera á allra vörum. Hún hafði verið mjög heimsk að búast við, að Angelique félli fyrir ótryggð hennar. Athénais hafði fundið sérstaka ánægju í því að skýra frá sigri sinum og þeim hluta hans, sem hafði verið þröngvað upp á Angelique. Viss um stuðning konungsins og vald sitt yfir honum, hafði hún leyft sér að særa konu, sem hún hafði lengi verið afbrýðissöm út í, en farið varlega að af eigin hagsmuna ástæðum. Nú þegar hún hafði ekki framar þörf fyrir hana eða peninga hennar, gat hún auðmýkt hana og látið hana borga dýru verði fyrir þá sigra, sem fegurð hennar og auðæfi höfðu unnið fyrir hana. — Idjót! hugsaði Angelique reiðari en nokkru sinni fyrr. Hún vafði um sig skikkjunni og laumaðist niOur stigann, en skildi Madame de Montespan eftir í fasta svefni, liggjandi í heyinu, eins létt — og eins léttklædda — og gyðju á skýi. Það var tekið að birta í austri og nokkrir regndropar féllu. 1 átt frá roðnandi s.ióndeildarhringnum bárust hljómar frá pípum og trumb- um í herbúðunum. Angelique öslaði í gegnum aurinn að húsinu, þar sem drottningin bjó og þar sem hún vissi að hún mundi finna Mademoiselle de Mont- pensier. Þegar hún kom þangað sá hún Mademoiselle de la Valliére sitja á bekk, ofur vesældarlega. Hin unga mágkona hennar og tvær eða þrjár þjónustustúlkur voru með henni, allar þreytulegar og rauð- eygðar af svefnleysi. En þær voru allar svo glataðar á svipinn, að það rann henni til rif.ia, og hún nam staðar þrátt fyrir fyrirætlanir sínar. — Hvað eruð þér að gera hér, Madame? þér deyið úr kulda. Lousie de la Valliére leit upp með bláum augum, allt of stórum í þessu fölhvíta vaxandliti, og það fór hrollur um hana, eins og hún hefði vaknað af dvala. — Hvar er kóngurinn? spurði hún. — Mig langar að sjá hann. Ég get ekki farið, án þess að sjá hann. Hvar er hann? Gerið svo vel að segja mér það. — Ég veit það ekki, Madame. — Þér vitið það. Ég veit það. Þér vitið___ Af vorkunnsemi tók Angelique utan um báðar mögru, köldu hend- urnar, sem hertogaynjan rétti fram móti henni. — Ég sver, að ég veit það ekki. Ég hef ekki séð konunginn síðan___ ég veit ekki hvenær. Og ég fullvissa yður um, að hann kærir sig ekkert um mig. Það er hreint br.iálæði fyrir yður, að sitja úti á svona kaldri nóttu. — Þetta var ég líka að segja henni, stundi mágkona hennar. — Hún er örmagna og ég líka, en hún vill ekki gefast upp. — Hafið þið ekki herbergi í þorpinu? — Jú, en hún ætlar að bíða eftir kónginum. — Ekki þennan kjánaskap. Angelique tók undir handlegg hertoga- ynjunnar og lyfti henni upp. — Nú eigið þér að fá svolítinn yl I líkam- ann, og svo eigið þér að sofa. Konungurinn vill ekki sjá yður, ef þér komið fram fyrir hann eins og draugur. 1 húsinu, sem átti að vera fyrrverandi ástkonunni skjól, skipaði hún þjóninum að kveikja upp eld. Svo setti hún hitaflösku milli rakra rekkjuvoðanna, bjó til jurtaseyði og háttaði Mademoiselle de la Valli- ére niður í rúm með svo ákveðinni röggsemi, að hertogaynjan þorði ekki að mótmæla. Þegar Angelique hafði breitt yfir hana hvert teppið á fætur öðru, virtist hún afskaplega veikluleg. Lýsingarorðið „horuð", sem k.iaftfor níðskrifari hafði notað um hana, virtist síður én svo ýkjur. Beinendarnir stóðu í gegnum hörundið. Hún var ófrísk á sjöunda mánuði,, að fimmta barni á sex árum. Hún var aðeins 23 ára gömul. Bak við sig hafði hún mesta ástarævintýri, sem nokkur kona gat vonazt eftir, framundan lá langur, langur táradalur. Ljóminn, sem stafaði af henni haustið áður, hafði verið sólarlagsljómi. Aðeins nokkrum mánuOum seinna varð breytingin yfirþyrmandi. — Þannig getur það farið með konur að elska hugsaði Angelique. Reiðin blossaði upp í henni. Hún minntst frásagnar Barcaroles af því, hvernig keppinautar la Valliére reyndu að eitra fyrir hana og það fór hrollur um hana. — Ó, hvað þér eruð góð, muldraði Louise de la Valliére. — En þeir sögðu. .. . — Hversvegna eruð þér að hugsa um þaO, sem „þeir" segja? Með þvi særið þér aðeins s.iálfa yður að nauðsynjalausu. Þér ráðið ekki við illgjarnar tungur, fremur en ég. Að því leyti erum við eins. Hún var í þann veginn að bæta við: — Og við erum líka báðar iafn heimskar. Svo hugsaði hún: — Hvað myndi ÞaÖ gera gott? HvaOa tilgangi þjónaOi þaO, að beina afbrýðissemi Louise i aðra átt? Hún myndi innan stundar fá sína hefnd, svo sæta, að í samanburði við hana myndu svik beztu vinkonu hennar, sýnast lítilfjörleg. —. FariO nú aO sofa, hvislaOi hún. — Konungurinn elskar yOur ennþá: Þetta var þaO eina, sem hún gat fundið til að draga úr svið- anum í særðu hjarta Louise. Louise leit á hana með daufu brosi: — Hann hefur ekki verið góður við mig. — Hvernig getiO þér sagt það? Hefur hann ekki einmitt sýnt ást sína í því, að gefa yOur alla þessa titla, og aOrar gjafir, sem taka af allan vafa um tilfinningar hans í yOar garO? Þér eruO Vaujoux her- togaynja, og dóttir yOar mun fá gott uppeldi. Suvtfreslrs 25ANGE APPELSÍN SÍTRÓN LIME Svalandi - ómissandi á hverju heimili Sui$esk\ Öll réttindi áskilin — Opora Mundi, Paris. Frh. í næsta blaði. VIKAN 37. tbl. 57

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.