Vikan

Tölublað

Vikan - 16.09.1965, Blaðsíða 12

Vikan - 16.09.1965, Blaðsíða 12
Knppakstur Smásaga eftir Alberto Moravia Það er ekki hægt að hafa tvær ástrtður samtfmis. Ánægia mín yfir bíln- um, sem ég hafði loksins eignazt kom mér um timo til að gleyma ást minni 6 Ines, stúlkunni sem ég ætlaði að trúlofast. Meira þurftí ekki til, að Tullio sem var góður vinur minn, komst upp á milli okkar og reyndi að ræna henni frá mér. Æi-iá, það er bezt að tala sem minnst um þessa' vini. En ef maður neyðist til að tala um þá, verður maður að viðurkenna, að vináttan er góð, svo lengi sem ekki er kona með í spilinu. Við getum tekið dæmi úr hænsnagarðinum! Tveir hanar gogga friðsamlega saman, gala saman og sofa saman. En komi hæna inn til þeirra, lítil snjóhvít hæna með rauðan kamb, þá er friðurinn búinn, hanarnir rjúka saman og gogga augun hvor úr öðrum. Þvífíkar hugsanir! Hvað sem maður gerir, hvort maður er ó skemmti- göngu eða við vinnuna, og hvort sera maSur er einn eSa í hóp, sækja þessar hugsanir á mann, eitthvað algerlega óskilianlegt. Einmitt vegna þess að maður skilur þetta ekki, fer maður að velta því fyrir sér, og hætt- ir aldrei að velta því fyrir sér. Maður skilur ekki hversvegna hann elsk- ar. Þannig var það með okkur Ines, þangað til að ég keypti bílinn; þá fékk ég ofurást á honum. Það er mjög erfitt að skilja suma hluti. Ines er lifandi vera, hold og blóð, en bíllinn er úr málmi. Ines hafði fallegt kringlu- leitt andlit, svört, mild augu og hlæjandi munn, en nefið á bílnum var meS stuðara, sem líktist einna helzt tönnum í varShundi. Þó aS Ines væri lítil, var hún miúklega vaxin, en bíllinn var eins og aSrir bílar, eiginlega ekk- ert annaS en stór kassi; og samt gleymdi ég stundum Ines, vegna bíls- ins. Ef ég hefSi bara látiS mér nægja aS hugsa um bílinn: Það versta var að ég talaði um hann líka, og aðrir tóku eftir því, meira en mig grunaði. Tullio sagði einu sinni við mig, þegar Ines var viðstödd: — Heyrðu Gigi, þú hugsar ekki um annaS en bílinn. Veiztu hvað Ines, ef aS ég væri í þínum sporum, væri ég afbrýSisöm út í bílinn . . . í speglinum sá ég að hönd Tullios nálgaðist hönd stúlkunnar minnar, og einmitt þegar að ég tók kröppu beygjuna strauk hann handlegg hennar. Svo kallaði hann til mín-. Heyrðu Gigi, farðu fram úr þessum bíl þarna, eftir hverju ertu að bíða?

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.