Vikan - 16.09.1971, Blaðsíða 10

I
Það getur verið að ég hafi
átt skilið bræði Roberts, en mér
finnst það samt ekki. Þegar
hann kom æðandi inn í her-
bergið mitt, aðeins nokkrum
sekúndum eftir að ég var kom-
in sjálf þangað inn, varð ég
hrædd. Hann var óþekkjanleg-
ur . . . hættulegur. Hann var
einna líkastur morðingja. Bræð-
in hafði afmyndað andlit hans,
svo hann var ekkert líkur þeim
Robert sem ég þekkti. Um leið
oe hann óð inn, skellti hann
aftur hurðinni, skellti mér svo
upp að henni og hélt mér þar,
eins og ég væri negld föst, nísti
tönnum og bölvaði mér í sand
og ösku, — augun voru blóð-
hlaupin og engu líkara en þau
ætluðu út úr höfði hans.
Ég reyndi að fá, hann til að
hlusta á mig, til að skilja að
ástæðan fyrir því að ég kom
hingað, væri einfaldlega sú að
ég gæti ekki án hans verið,
yrði að vera einhvers staðar
nálægt honum. —- Að minnsta
kosti get ég verið í sömu borg
og þú og á sama hóteli . . .
;— Það er algerlega útilok-
að! öskraði hann, sagði mér að
það væri eins og hvert annað
kraftaverk, að það hefði verið
hann sem leit upp, þégar ég
kom inn í forsalinn og annað
kraftaverk að konan hans leit
ekki upp. Svo tróð hann mér
í kápuna mína og sagði mér
að flytja strax yfir á Hotel
Victoria, sem var rétt hjá, og
halda mig þar, þangað til hann
gæti komið til mín.
— Þú ætlar þá að koma, Ro-
bert? Ég vissi vel að ég átti
ekki að segja þetta, en ég varð.
Ég varð að vita hvort hann
hefði fyrirgefið mér og að þessi
ofsalega bræði hans hefði
h.iaðnað.
í staðinn fyrir að svara,
kyssti hann mig, iafn ofsaiega
og hann hafði rétt áður ausið
úr skálum reiði sinnar. — Dett-
ur þér í hug að ég geti haldið
mig í burtu frá þér? spurði
hann.
Hann sagði mér ekki hvern-
ig hann ætlaði að komast burt
frá konunni sinni, en þegar ég
var búin að koma mér fyrir á
Hotel Victoria, í tveggia manna
herbergi, já, bað gerði ég reynd-
ar, þá áleit ég að hann ætlaði
að vera hjá mér um nóttina að
minnsta kosti, ef hann þá ætl-
aði að hitta mig; ég vissi að
Robert var snjall og sniðugur
að framkvæma fyrirætlanir
sínar. Vesalings konan! Vesa-
lings konan, æ, fjandinn hafi
það! Hún hafði átt æskuár
hans. Já, ég öfundaði hana af
því. Nú var komið að mér, allt
annað hefði verið rangt; jafn-
vel siðferðilega rangt. Að halda
áfram að búa í vanahjónabandi,
þegar ástin á annarri konu
krafðist fullnægingar, var veik-
lyndi og græðgi, veiklyndi frá
hans hálfu, græðgi frá hennar
hálfu. Ég forðaðist það viljandi
að kalla þetta heigulshátt og
græðgi, því að ég held að Ro-
bert sé ekki heigull, reyndar
veit ég að hann er ekki heig-
ull. en hann er brjóstgóður og
viðkvæmur maður og við slík-
ar aðstæður getur það orðið
að veikleika. Þetta var reyndar
ástæðan fyrir því að ég elti
hann til Amsterdam.
Fyrsta daginn eftir að hann
fór var eymd mín yfirþyrm-
andi. Ég gat ekki hugsað um
neitt annað en Robert. É'g hugs-
aði svo stöðugt um hann að ég
var orðin veik, jafnvel leið á
ástandinu, eins og það var. Ég
spurði sjálfa mig aftur og aft-
ur að því hvernig þessu myndi
reiða af; hvernig hann ætti að
geta sagt henni frá mér? Myndi
hann segja henni það, gæti
hann sagt henni það, og myndi
hún láta hann segja sér það?
Hvenær mvndi hann segja
henni það? Hafði hann kann-
ske gert það’ Ég gekk jafnvel
svo langt að ég hringdi til hót-
elsins, sem þau voru á, ákveð-
in í að segja henni það sjálf,
annaðhvort nafnlaust, eða þá
að segja henni allan sannleik-
ann, Ég var reiðubúin til að láta
skríða til skarar. Mér fannst
nauðsynlegt að kona Roberts
fengi að vita af sambandi okk-
ar. Símastúlkan hringdi oft, en
enginn svaraði á herbergi
þeirra, þau voru úti. Að sjálf-
sögðu bað ég ekki fyrir skila-
boð.
Seinna, þegar ég hugleiddi
vandamál okkar, sá ég að þetta
hafði verið frumhlaup; að ég
hafði verið mjög lánsöm að þau
höfðu ekki verið inni. Að öll-
10 VIKAN 37. TBL.