Vikan - 16.09.1971, Síða 41

KAFFINYJUNG FRA
O. JOHNSON & KAABER hf.
Okkar hlutverk er að sjá um
að kaffifólk eigi kost á úrvalskaffi,
möluðu og ómöluðu, í litlum pokum
og stórum.
Þess vegna sendum vér nú á markað
KAFFIBAUNIR I 250 gr. pokum.
Kílópokarnir verða auðvitað til áfram.
Landið, sem hlaupið var um,
var hæðóttar vegleysur, en
mest hnéhátt gras, sem virt-
ist miklu hentugra sem skeið-
völlur strútum og gíröffum, en
mennskum mönnum. Hlaupið
bæði hófst og endaði á leik-
vanginum ,og fjörutíu beztu
hlauparar heimsins tóku þátt
í því.
Þegar í upphafi tók foryst-
una, hlaupaþrístirnið úr norðr-
inu: Nurmi, Ritola og Wide.
Þessir þrír heimsfrægu Norð-
urlandabúar, sem gengu þarna
undir sannkallaða eldvígslu,
fylgdust að, eins og þeir væru
óaðskiljanlegir. Strax eftir
fyrstu km. hlaupsins virtust úr-
slit þess ákveðin, það var naum
ast hugsanlegt annað en.þess-
ir þrír menn berðust um sig-
urinn, því að allir hinir kepp-
endurnir höfðu dregizt það
langt aftur úr, að þeir virtust
ekki koma til greina. Ofurhiti
sólarinnar hafði lamað þá,
dregið úr þeim allt þol, alla
getu, alla viljaorku. Hendurn-
ar héngu máttvana niður á síð-
unum, fæturnir bifuðust varla,
og hjartað ætlaði að springa.
Þannig leit hlaupaúrval jarð-
srinnar út, að þremur mönn-
um undanskildum — mönnum,
sem allir voru óvanir miklum
hitum — sonum norðursins og
kuldans. Þeir héldu hraða sín-
um óskertum, Nurmi fyrstur
með stálharða viljaorku greypta
í svip sinn, rólegur og stílfast-
ur í hlaupinu, eins og hann var
vanur. Ritola næstur, með
hlaupastíl, sem líktist frekar
stökkum, og þeim óregluleg-
um, en hlaupi, og andlit hans
var afskræmt af áreynslu og
mæði. Síðastur þremenning-
anna var Wide. Andlit hans var
eltírautt af áreynslu, og aug-
un voru tekin að sljóvgast eins
og í manni, sem er að lognast
út af sökum svefnleysis og
þreytu.
Þegar 3 km. voru í mark,
virð Wide að gefa sig. Hvað
eftir annað strauk hann hend-
inni yfir rennvott hárið og enn-
ið, hendurnar slettust mátt-
lausar niður með síðunum og
höfuðið hneig niður á bringu.
Wide drógst aftur úr og tveir
næstu hlauparar skutu honum
aftur fyrir sig. Hann var úr
-söfunni sem sigurvegari.
En langt. langt á undan öll-
um öðrumí hlupu þeir Nurmi
og Ritola, sér og ósigrandi og
skiotust á um forystuna, eins
og Finnar gera ávallt á milli-
iandakeptini. En svo rak einn-
ig að því, að steikiandi sólar-
h't'nn sigraðist á Ritola. Máttur
hans þvarr, viljaorkan lamað-
ist, og hann dróst aftur. úr.
Á Nurmi einan beit ekkert.
Hann hélt hraða sínum óskert-
um, hlaupastíll hans var ó-
breyttur, andadrátturinn eðli-
legur, og í svip hans var hvorki
þreytu né mæði að sjá. Þann-
ig kom Nurmi einn síns liðs
inn á leikvanginn í Colombes,
og með fjaðurmögnuðum skref-
um og óþrotna krafta hljóp
hann síðasta sprettinn í mark,
löngu áður en nokkur keppi-
nauta hans var sjáanlegur inni
á leikvanginum.
Fagnaðarlætin, sem þá dundu
yfir Nurmi, þennan einstæða
afreksmann íþróttanna, var
eins og skriðufall, sem óx stöð-
ugt að þunga, unz hann var
kominn í endamarkið. Yfir-
burðir hans voru dæmalausir
— og það, sem var furðulegast
við þetta allt, var, að sigur-
vegarinn skyldi vera barn íss
og kulda, barn norðursins, þar
sem aldrei komu miklir hitar.
Tími Nurmis var 32:34,8 mín.
— e.t.v. eitthvert mesta hlaupa-
37. TBL. VIKAN 41